Hoofdstuk 6
Charles duwde de slaapkamerdeur open en onthulde een pikkedonkere kamer.
Hij deed het licht aan en liep naar binnen, terwijl hij een gedempte stem van Patricia hoorde, die zich onder de dekens schuilhield.
"Ellie... roep me niet voor het eten, ik heb geen honger."
Op het nachtkastje speelde een iPad iets onbekends af. Charles zette het honingwater neer en tikte tegen het dekbed.
"Kom op, drink dit honingwater."
Toen ze een stem hoorde die niet van Ellie was, kwam Patricia langzaam onder de dekens vandaan en liet alleen haar ogen zien om naar Charles te kijken.
Charles keek even naar haar en toen naar het kopje op het nachtkastje. "Drink het, dan voel je je beter."
Patricia had zoveel pijn dat ze bijna was vergeten wanneer ze zich voor het laatst zo slecht had gevoeld.
Haar geheugen dwaalde af naar de keer dat Charles haar na hun huwelijk in zulke pijn had gezien en een dokter haar had laten behandelen. Het was lang geleden dat ze zich zo had gevoeld.
Haar gedachten trokken haar terug naar het verleden, waarbij de dertigjarige Charles samensmolt met de vijfendertigjarige Charles die nu voor haar stond.
"Nee." Patricia’s maag trok samen van de pijn, haar blik was onscherp.
Charles hoorde het niet goed en boog dichter naar haar toe.
"Wat zei je?"
"Ik wil geen... honingwater, dat weet je toch." Patricia had zoveel pijn dat er koud zweet op haar voorhoofd stond. Elke steek liet haar voelen alsof ze doodging.
'Dat weet ik?' Charles was in de war. Wanneer wist hij dat?
"Heb je altijd zoveel pijn?" Charles zag haar bleke, levenloze gezicht en voelde een steek van medelijden; zijn toon was zachter dan anders.
"Het doet pijn."
Patricia’s oren suisden van de pijn en ze had niet de kracht om te onderscheiden wat hij zei.
Misschien werd ze te zeer overspoeld door de pijn, maar ze trok aan Charles’ hand en legde die onder de deken.
Charles’ handpalm was breed en van nature warm. Toen hij haar koude buik aanraakte, voelde Patricia zich door die warmte een beetje beter. Ze hield Charles’ hand vast en wreef die telkens weer over haar buik.
Charles verstijfde, geschokt door Patricia’s gedrag, en staarde haar verdwaasd aan.
De kamer was lange tijd stil, tot een diepe stem de stilte brak en Patricia terug naar de werkelijkheid rukte.
"Patricia, voel je je beter?"
Patricia besefte dat ze Charles met zijn vroegere zelf had verward en liet haastig zijn hand los, zichtbaar van haar stuk.
Charles’ adamsappel bewoog toen hij haar aankeek met een onleesbare uitdrukking.
Patricia schaamde zich. "Waarom ben je teruggekomen?"
Toen Charles zag dat ze niet wist wat er beneden was gebeurd, was hij niet van plan het uit te leggen.
Hij pakte het honingwater op en gaf het aan haar. "Drink dit eerst. Als je je dan nog steeds niet goed voelt, bel ik de huisarts van de familie."
"Niet nodig, het gaat al veel beter." Patricia krabde ongemakkelijk aan haar gezicht; bij de gedachte aan haar vreemde gedrag daarnet brandde haar gezicht van schaamte.
"Op het laatste dinerfeest heb ik het nagegaan. Het was Irene. Het spijt me, het zal niet nog eens gebeuren."
Patricia’s schaamte verdween zodra ze hoorde dat het over Irene ging. Ze wist waarom Charles ineens was teruggekomen; hij wilde voor Irene pleiten.
"En dan?" Patricia nam een slok van het honingwater en trok een vies gezicht van de smaak. Ze hield niet van honingwater.
"Jij hebt de video geplaatst."
Patricia’s blik werd donker. "En als ik dat heb gedaan dan? Als je hier bent om voor haar te pleiten, kun je gaan. Wat je ook zegt, ik laat haar niet ermee wegkomen."
'Verdomme, man!' schold Patricia in zichzelf.
Die nacht dat ze terugkwam, had ze iemand de video online laten zetten en veel bereik ingekocht om het incident bovenaan de trendinglijst te duwen.
Ze wilde dat Irene zou meemaken wat zij in haar vorige leven had doorgemaakt.
De gedachte aan de ruzies met Charles over Irene en andere vrouwen in haar vorige leven putte haar uit.
"Je was erbij betrokken, dus je hebt het recht om dat te doen," legde Charles uit.
Patricia had geen geduld om te luisteren. Het ongemak door haar menstruatie maakte haar prikkelbaar, en Charles over een andere vrouw horen praten maakte haar alleen maar bozer.
"Meneer Anderson, als u zich echt zo verveelt dat u zich met mijn zaken bemoeit, waarom brengt u dan niet wat meer tijd door met uw dochter? De vorige keer ging u weg zonder Emily gedag te zeggen, en daar was ze dagenlang van slag van."
Charles werd door Patricia buitengezet, en omdat ze zich niet lekker voelde, nam hij het haar niet kwalijk.
Denkend aan hoe hij de laatste tijd druk was geweest met zijn werk, besefte Charles dat Emily hem inderdaad meerdere keren via Ellie had gebeld. Charles voelde zich schuldig en ging naar beneden om met Emily te dineren.
Emily was braaf en leerde op haar derde al met een vork eten.
‘Papa, slaap je vannacht bij mij?’ Emily slikte het laatste hapje pasta door en keek Charles aan met haar grote, ronde ogen.
Charles veegde haar mond af met een servet. ‘Is het niet fijn om bij mama te slapen?’
In het begin was Emily niet erg aan hem gehecht. Het was Patricia die haar ertoe aanzette hem ‘papa’ te noemen.
Patricia had talent voor het opvoeden van kinderen. Met een paar woorden liet ze Emily warm worden voor haar plots opgedoken vader.
Emily was erg gehoorzaam. Terwijl andere kinderen driftbuien kregen, kon zij volwassenen begrijpen en haar emoties beheersen.
Charles voelde zich aangetrokken tot haar brave aard.
Emily gebaarde een paar keer en zei met een zoete, kinderlijke stem: ‘Papa en mama moeten samen slapen, toch?’
Emily wees naar zichzelf. ‘Emily wil ook.’
Charles dacht even na en stemde niet direct toe. In plaats daarvan zei hij: ‘Dat moet je aan mama vragen.’
Emily leek het te begrijpen. Ze gleed van de stoel en keek Charles ernstig aan. ‘Emily gaat het mama vragen!’
Charles moest om haar lachen.
Na het eten bracht Charles Emily naar boven.
Patricia zag er een stuk beter uit. Toen ze Emily zag, glimlachte ze en vroeg: ‘Emily, heb je genoeg gegeten?’
‘Genoeg.’ Emily knikte heftig, haar grote, ronde ogen schoten alle kanten op.
‘Wat is er?’
‘Mama, kan papa vannacht bij ons slapen?’
Patricia verstijfde en weigerde zonder na te denken. ‘Nee.’
Emily’s gezichtje betrok meteen, en ze rolde over het bed.
‘Mama is gemeen. Ik wil! Ik wil! Ik wil bij papa en mama slapen!’
‘Emily, je mag geen driftbui krijgen.’ Patricia werd streng. ‘Als je eigenwijs blijft doen, moet je in de hoek gaan staan.’
Charles onderbrak haar. ‘Heb geduld met het kind.’
Patricia wierp hem een blik toe en gooide een kussen naar hem, haar gezicht werd donker. ‘Emily, ga bij je vader slapen!’
En zo werden vader en dochter door Patricia de master bedroom uitgeschopt.
Charles begreep niets van Patricia’s onvoorspelbare gedrag.
Omdat hij geen andere keuze had, nam hij Emily mee naar de logeerkamer om te slapen. Emily viel snel in slaap.
Voor hij in slaap viel, bleef Charles maar denken aan Patricia’s vreemde gedrag van vandaag. De woorden ‘je weet dat’ bleven als een kapotte plaat door zijn hoofd spelen.
Die nacht had hij een droom.
Hij droomde dat Patricia teder naar hem keek, zonder de frons die ze had wanneer ze hem de afgelopen dagen zag.
Ze hield zijn gezicht vast, haar mooie ogen vol diepe emotie, en riep zijn naam telkens weer.
Het voelde alsof hij Patricia al heel lang kende; hij hield haar in zijn armen en kuste haar hartstochtelijk.
Charles werd wakker, bezweet, met een vreemd gevoel van vertrouwdheid.
Waarom droomde hij al meerdere dagen achter elkaar over haar?
Bij de Church Group keek Calvin naar de ontwerptekeningen die op de PPT werden getoond. De dia’s lieten creatieve inzendingen zien voor de ontwerpwedstrijd.
Volgens de wedstrijdvereisten moesten de ontwerpen als thema Kerstmis van dit jaar hebben, en mode creëren die paste bij de feestelijke sfeer.
Toen de slideshow bij een van de pagina’s kwam, riep Calvin.
‘Wacht even, deze stijl is goed.’
Na zo lang kijken zag hij eindelijk iets dat aan zijn eisen voldeed. Sarah Church en haar assistent haalden allebei opgelucht adem.
Calvin, van een modellenbureau dat zich voorbereidde op de kerst-catwalkshow, stond bekend om zijn hoge standaarden en zijn bereidheid om geld uit te geven.
Sarah wilde deze grote klant niet mislopen. Ze haalde de papieren versie van de ontwerptekening die Calvin net had goedgekeurd uit een stapel materiaal.
‘Dit is een inzending uit onze ontwerpwedstrijd. Als meneer Scott het mooi vindt, kunnen we de rechten kopen en meteen met de productie beginnen.’
Calvin bestudeerde de ontwerptekening aandachtig.
‘Wie is deze ontwerper?’
