Hoofdstuk 8
Emily moest hard studeren om ooit tot de high society toe te treden. Om de middelen van de familie Anderson te krijgen, moest ze de identiteit aannemen van Charles’ dochter.
Patricia vond het niet erg dat Emily haar achternaam veranderde. Sterker nog, ze was dolblij dat Charles het zelfs nog eerder had voorgesteld dan in haar vorige leven.
‘Je hoeft er niet over na te denken. Laten we het gewoon doen zoals jij voorstelt,’ zei Patricia.
Haar telefoon trilde en ze wierp er een blik op. Nicole vroeg of ze zin had om wat te gaan drinken.
Patricia dacht een paar seconden na en keek toen naar Charles voor haar. ‘Ik heb later plannen. Kun jij thuisblijven met Emily? Ze is de laatste tijd echt helemaal weg van jou.’
Zonder op Charles’ antwoord te wachten, rende Patricia de deur uit.
Ze was al lange tijd bij de familie Anderson, maar had geen kans gehad om uit te gaan en plezier te maken.
Toen ze bij de bar aankwam waar Nicole op haar wachtte, trof ze Nicole aan: al drie drankjes verder, onderuitgezakt over de tafel.
Nicole keek op en stortte zich op haar. ‘Eindelijk ben je er!’
‘Waarom heb je zoveel gedronken?’ Patricia fronste; de alcohollucht sloeg haar tegemoet toen ze dichterbij kwam.
‘Vergeet dat. Vertel mij eens over jou,’ zei Nicole, terwijl ze Patricia een glas whisky aanreikte. ‘Hoe gaat het met de familie Anderson?’
Hoewel ze aan de telefoon hadden gesproken, kon Nicole het niet laten een beetje te zeuren, omdat het alweer een tijd geleden was dat ze elkaar hadden gezien.
Patricia voelde een warme gloed in haar hart.
Zij en Nicole kenden elkaar sinds de basisschool en waren als familie. Toen Nicole hoorde dat Patricia onverwacht zwanger was, had ze zelfs aangeboden te helpen het kind op te voeden.
‘Het gaat prima. Ik ben niet dom. Denk je dat de familie Anderson me zomaar in één hap kan opslokken?’ Patricia lachte.
In haar vorige leven én in dit leven was Nicole de enige die echt om haar gaf.
Nicole stak haar hand uit en raakte Patricia’s gezicht aan; door de alcohol leken haar ogen zachter en speelser.
‘Iedereen in de high society draagt een masker. En ik heb gehoord dat Charles een heleboel vermeende vriendinnen heeft, waarschijnlijk meer dan alleen degenen die aan het licht zijn gekomen. Ik heb dat galafilmpje gezien, en ik maakte me zó’n zorgen om je!’
Nicole pakte Patricia’s hand vast; haar stem was vol bezorgdheid. ‘Als Charles je slecht behandelt, hoe ga je dan overleven in die familie?’
In een hoek bleef een schimmige figuur staan en luisterde naar hun gesprek.
Patricia’s neus prikte, en ze dwong zichzelf te glimlachen. ‘Dan schop ik hem eruit en dan gaan wij samen wonen.’
Nicole sloeg haar armen om Patricia heen en kuste haar, verrukt over haar antwoord.
‘Trouwens, Patricia, ik ga verhuizen naar Luminous City!’ ratelde Nicole door, tot ze zich weer herinnerde waarom ze Patricia had gevraagd af te spreken.
Ze haalde een kaartje uit haar tas en gaf het aan Patricia.
Op het kaartje stond: [Round Cat Bakery.]
‘Ik open een bakkerij in Luminous City! Jij en Emily kunnen altijd langskomen voor taart, van het huis!’
Patricia’s ogen vulden zich met tranen. Ze wist dat Nicole naar Luminous City verhuisde vanwege haar.
In haar vorige leven was Nicole pas een jaar nadat Patricia met Charles was getrouwd naar Luminous City verhuisd.
Ze had Patricia niet verweten dat ze haar niets over de bruiloft had verteld en had haar hand vastgehouden, met de belofte er altijd voor haar te zijn.
De twee vriendinnen omhelsden elkaar en huilden, soms blij, soms scheldend.
Patricia’s telefoon trilde opnieuw, en ze nam op.
‘Hallo, met wie spreek ik?’
‘Waar ben je?’ Charles’ stem klonk koud en mechanisch.
Patricia bedekte snel de microfoon van de telefoon, in een poging de muziek van de bar te dempen.
‘Ehm, ik ben bij een trainingscentrum.’
‘Emily zit thuis te huilen om jou,’ zei Charles met gedempte stem.
‘Ik ben terug voor het avondeten. Ik moet gaan.’
Patricia hing op en dronk verder met Nicole.
Nicole, die behoorlijk aantrekkelijk was, had meerdere mensen die naar haar toe kwamen om een praatje te maken. Ze wilde Patricia mee de lol in trekken, maar aarzelde terwijl ze aan Charles dacht. Wat als hij erachter kwam?
‘Charles? Hoe zou hij dat weten?’ zei Patricia nonchalant.
‘Waar. Maar die gast daar lijkt wel heel erg op je man.’
Patricia draaide zich om, maar zag niemand die ze kende. ‘Je verbeeldt het je.’
Ze gooide nog een paar drankjes achterover.
Charles keek Patricia van een afstandje aan, met Paul naast zich.
‘Meneer Anderson, moet ik mevrouw Anderson informeren?’ vroeg Paul nerveus.
Charles schudde zijn hoofd.
Eerder was Patricia het huis uitgerend en had Emily bij hem achtergelaten, met het verhaal dat ze een dringende zaak had.
Maar nu bleek dat ze gewoon ergens zat te drinken en met een vriendin over hem zat te klagen.
Paul raakte in paniek. Hij had niet verwacht dat een afspraak met een cliënt in deze bar zou zijn, en al helemaal niet dat hij Patricia hier zou zien!
Charles, zich niet bewust van de innerlijke onrust van zijn assistente, nam een video op met zijn telefoon en zei: "Laten we teruggaan naar Rosewood Estate."
Toen Patricia thuiskwam, spoot ze wat parfum om de alcoholgeur te maskeren, in de hoop niet betrapt te worden.
Boven trof ze Charles aan, die met hun dochter speelde in de hoofdslaapkamer. Emily hield een elastiekje vast en vroeg Charles haar te helpen haar haar vast te binden.
Charles pakte het haarelastiekje wat onbeholpen aan en staarde hulpeloos naar Emily's haar.
"Papa, ik wil mijn haar zoals Sneeuwwitje!" Emily's ogen fonkelden.
'Sneeuwwitjes haar wordt niet vastgebonden; dat wordt door professionals in model gebracht,' dacht Charles bij zichzelf.
Hij keek een tijdje naar haar haar, zonder eruit te komen, en zei uiteindelijk: "Emily, laat me even oefenen en dan help ik je."
Hij wierp een blik op de slaapkamerdeur, die werd opengeduwd, en glimlachte. "Kijk eens of mama terug is."
Emily's aandacht verschoof en ze rende naar Patricia toe, tegen haar aankruipend.
"Mama, ik was vandaag zó braaf!" pochte Emily. "Waar ben je geweest? Ik heb je gemist."
Met een schuldgevoel verzon Patricia een smoes. "Mama was aan het werk." Ze gaf Emily terug aan Charles. "Laat papa je een paar tekenfilmpjes zien. Mama moet douchen."
Charles keek haar even aan. "Wat kijkt Emily meestal?"
"Winnie de Poeh!" riep Emily.
Charles opende zijn telefoon en koos willekeurig een video.
Het volgende moment klonk er barmuziek, met Patricia's stem vaag hoorbaar.
"Hé, is dat niet mama?"
Patricia, die kleding aan het uitzoeken was, voelde een rilling langs haar ruggengraat. Ze draaide zich om en zag dat Charles' telefoon een video afspeelde van haar terwijl ze in de bar dronk!
"Jij!"
Patricia was van haar stuk gebracht en kon geen woorden vinden.
Emily keek even naar de video, haar kleine ogen schoten heen en weer toen ze besefte dat ze was bedrogen. Haar lip trilde en ze begon te huilen.
"Mama heeft tegen me gelogen," snikte Emily.
Toen Patricia haar dochter zag huilen, deed het pijn in haar hart. Ze pakte haar op en troostte haar. "Emily, mama wilde niet tegen je liegen. Mama zat fout. Het spijt me, lieverd."
"Mama zal niet meer tegen je liegen, oké? De volgende keer zeg ik je waar ik ook naartoe ga, goed?" Patricia wreef met haar neus langs Emily's bolle wangetjes.
Emily's humeur sloeg snel om en ze knikte.
"Niet meer tegen Emily liegen."
"Oké, dat zal ik niet."
Nadat Emily weer gekalmeerd was, trok Patricia Charles meteen de hoofdslaapkamer uit.
"Wat bedoel je hiermee?" Patricia wees naar zijn telefoon.
Charles sloeg zijn armen over elkaar, zijn gezicht kalm en onbeschaamd. "Onze dochter de waarheid vertellen. Ze heeft het recht het te weten."
"Ze is nog zo jong. Ik kan haar toch niet meenemen naar een bar?" Patricia was woedend. Deze man was niet te geloven!
Charles antwoordde doodnuchter: "Drinken waar een kind bij is geeft een slecht voorbeeld."
Patricia's gezicht verstarde en haar slaap trok.
Was dit niet precies waarvoor ze hem de vorige keer had uitgescholden?
Wat een klootzak!
Patricia staarde de kalme man voor haar aan, kokend van woede.
Ze greep haar kleren en wilde weggaan, maar Charles versperde de badkamerdeur, zodat ze er niet in of uit kon.
Charles leunde tegen de muur en keek naar Patricia's boze gezicht. Haar opstandige houding liet hem licht glimlachen.
"Wat ben je aan het doen?" Patricia sloeg zijn hand weg, haar stem opzettelijk verheven, al verraadden haar ogen een zweem van speelsheid.
Haar koppigheid maakte dat Charles dichterbij leunde, zijn warme adem strijkend langs haar voorhoofd.
"Ben je echt zo boos?"
Door zijn adem werden haar oren rood en haar lichaam trilde licht. Ze was niet onervaren en wist precies wat Charles bedoelde.
Patricia keek omlaag en herinnerde zich het gevoel van Charles' borstkas onder haar handen die nacht. Alleen al die gedachte maakte haar hoofd zoemen, en door de alcohol werd haar gezicht nog heter.
'Nou ja, het is niet alsof het de eerste keer is. En ook al doet Charles meestal als een klootzak, die nacht was hij best goed. Als hij wil, is het geen groot probleem,' dacht Patricia.
Ze stak haar hand uit om tegen zijn borst te duwen, haar handpalm raakte zijn warme huid. Haar oren werden rood en haar kracht ebde weg, waardoor het slechts een lichte aanraking bleef, meer een streling dan een duw.
Toen Charles haar zo zag, glipte zijn rationaliteit weg. Hij sloeg een arm om haar middel en kuste haar, terwijl hij haar handen achter haar rug vastpinde.
Haar verzet negerend kuste hij haar van haar zachte lippen naar beneden, tot aan haar nek en sleutelbeen.
Met een hand die haar middel ondersteunde versnelde Patricia's ademhaling. Toen ze Charles' blik ontmoette, waren zijn ogen gevuld met verlangen.
Charles hield even in en keek omlaag naar zijn natte hand.
