HOOFDSTUK 287

ZION

Mijn adem vormt korte, woedende wolkjes terwijl we door de bomen sluipen.

Het pakhuis doemt voor ons op - laag, zwart bakstenen, half overwoekerd door klimop - als iets dat jaren geleden gestorven is en weigert te gaan liggen.

Een hoog ijzeren hek omringt de hele omtrek, verroeste kettin...

Log in en ga verder met lezen