EPILOOG 1

WINTER

Hij kust me.

Het is niet de hectische, wanhopige soort van gisteravond—de soort die voelde alsof we de tijd zelf probeerden voor te blijven. Deze is langzaam, verwoestend teder, alsof hij bang is dat ik zal verdwijnen als hij te snel beweegt.

Zijn lippen zijn warm, zacht, en trillen ne...

Log in en ga verder met lezen