Tanden, Lot & Andere Slechte Beslissingen

Ter verdediging, ik was heel erg dronken, heel erg gebroken, en helemaal niet van plan om een halfdode vampier mee naar huis te slepen zoals een goth wasbeer die slechte beslissingen verzamelt.

Ik had door moeten lopen. Ik had de man tegen de muur van het steegje, wiens shirt donker werd van het bloed, moeten negeren. Ik had moeten weten dat een wezen met ogen zoals de zijne niet gered mocht worden.

Er is ook een bepaald soort spijt dat komt met het besef dat je net een apex roofdier in je huis hebt uitgenodigd. Het zit ergens tussen "ik had mijn ex niet moeten sms'en" en "laten we kijken of de melk van een week geleden nog goed is."

Waarschuwing: als je op zoek bent naar een heldin die niet vloekt, haar leven op orde heeft, en geen twijfelachtige beslissingen dagelijks maakt, ben je hier aan het verkeerde adres.

Anders, maak je klaar voor de shitshow die mijn leven wordt genoemd en houd je vast aan je oma-onderbroek – dit wordt een hobbelige rit.

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Die twee-timende, kontkauwende, vlooiengeïnfecteerde klootzak!

De barman tegenover mij staart me aan alsof ik het wezen uit de blauwe lagune ben. Waarschijnlijk omdat mijn lippen en tong azuurblauw zijn van de zes blue curacao en limonade cocktails die ik in het afgelopen uur naar binnen heb gewerkt.

Ik weet wat je denkt – hoe zit ze nog rechtop na zoveel alcohol? Nou, mijn schatten, deze curvy dame's formaat en snelle metabolisme hebben me geholpen om doorgewinterde alcoholisten onder de tafel te drinken wanneer dat nodig was. Hoera voor mij!

Dat betekent niet dat ik de effecten niet voel. Ik heb een sterk vermoeden dat wanneer ik eindelijk besluit mijn kont van deze barkruk te tillen, mijn evenwicht niet top zal zijn. Nou ja, ik zie wel hoe het gaat als het zover is.

Ik had het moeten weten toen ik vanochtend wakker werd en mijn koffiezetapparaat het niet deed, dat het vandaag een zware dag zou worden. Dat apparaat is mijn partner in crime geweest door twee jaar college, vier keer verhuizen en vele ochtenden van katers of one-night stands.

Zodra ik het vanmorgen aanzette, was er een plotselinge vonk voordat de achterkant van het apparaat in vlammen opging. Ik was twee seconden verbijsterd voordat ik besefte dat ik de enige volwassene in huis was, en het mijn verantwoordelijkheid was om te voorkomen dat het vuur zich zou verspreiden en mijn hele huis zou afbranden.

Gelukkig herinnerde ik me dat volgens Professor Google je bakpoeder moet gebruiken om een elektrisch vuur te smoren, niet water, zoals in normale gevallen. Dus, ik rende naar mijn voorraadkast en pakte de doos die zelden gebruikt was (omdat ik niet kan bakken voor geen meter) en doofde dat verdomde vuur alsof mijn leven ervan afhing. Nu ik erover nadenk, mijn leven hing er inderdaad vanaf. Huh.

Mijn tweede aanwijzing had moeten zijn toen mijn nieuwste medewerker via Instagram DM ontslag nam. Heel professioneel, ik weet het.

Een week geleden smeekte ze me om haar jonge leeftijd door de vingers te zien en haar een kans te geven. Dit zou ook haar eerste baan zijn. Ik stemde met tegenzin toe omdat ik me herinnerde dat ik ooit ook een nieuwkomer op de arbeidsmarkt was en moeite had iemand te vinden die in mij geloofde. En kijk hoe dat is afgelopen.

Ik roep de barman en schuif mijn lege glas naar hem toe, "Nog eentje, alsjeblieft, barkeeper."

"Sorry mevrouw, maar ik moet u afkappen."

"Wat! Waarom?" vraag ik verontwaardigd, terwijl ik besef dat mijn volumeknop misschien kapot is omdat een paar hoofden mijn kant op draaien. Ach, val dood.

"Omdat het hotel een strikt beleid heeft dat niet-hotelgasten alleen de bar mogen gebruiken tot 10:00 uur 's avonds."

Ik kijk hem wantrouwend aan, want dit beleid klinkt als een hoop onzin voor mij. Probeert hij van me af te komen zonder me te beledigen? Waarschijnlijk heeft een Karen geklaagd over de grote, dikke single dame die haar verdriet verdrinkt in bakken alcohol. Nou, fuck you, Karen.

Ik werp een blik op mijn polshorloge en geef hem mijn liefste glimlach, "Ik stel een deal voor. Het is momenteel 9:45 uur. Als je me nog één drankje serveert, geef ik je een fooi van een frisse 50 dollarbiljet."

De blik in zijn ogen vertelt me dat ik succesvol was in mijn onderhandelingstactieken. "Goed, maar ik moet je vragen je sleutels aan me te geven. Ik bel een taxi voor je zodra je klaar bent."

Met een grote glimlach glijd ik met mijn hand in mijn tas om ze te overhandigen. "Je hebt een deal, mijn goede heer."

Terwijl hij zich omdraait om mijn drankje te mixen, zie ik hem met zijn ogen rollen. Hij is waarschijnlijk zat van dronken klanten die denken dat grote hoeveelheden alcohol hun problemen zullen oplossen. Beetje oordelend, hè?

Nippend aan mijn laatste cocktail van de avond, denk ik terug aan het moment dat ik Steven's appartement binnenliep om hem diep in mijn eerder genoemde ex-werknemer te vinden. Ja, je hebt het goed gehoord.

Steven was de afgelopen week een paar keer in mijn boekwinkel geweest. Niets vreemds daaraan. Hij stelde zich zelfs voor aan Kylie, mijn nieuwe werknemer. Ook niets vreemds daaraan. Het was echter wel ongebruikelijk toen ik hen gisteren in een hoekje vond, fluisterend en giechelend samen.

En omdat ik hypergefocust was op de nieuwe vampier-smut boeken die die ochtend waren binnengekomen en waar ik ze zou uitstallen, gaf ik er niet veel aandacht aan. Want een donkere, sombere, gevaarlijke man die je claimt voor eeuwig, is belangrijker dan me zorgen maken over wat dat ook was.

Gemma, mijn 62-jarige werknemer, had me vandaag vroeg naar huis gestuurd (alsof ik niet degene was die haar salaris betaalde) om me voor te bereiden op een functie die ik vanavond met Steven op zijn kantoor moest bijwonen. Onderweg naar huis realiseerde ik me dat het paar schoenen dat ik nodig had voor de avond nog bij hem thuis was. Dus ik ging even langs zijn appartement, van plan om binnen enkele minuten weer weg te zijn.

Wat me te wachten stond, zal me dagenlang achtervolgen. Waarschijnlijk maanden. Hoogstwaarschijnlijk jaren.

Omdat zijn slaapkamer achterin het appartement was, hoorde ik aanvankelijk de geluiden niet toen ik binnenkwam met een kopie van de sleutel die hij me twee weken geleden had gegeven. Maar na ongeveer vijf stappen door de gang, maakten de geluiden achter de gesloten deur dat ik ongeveer 2,5 seconden pauzeerde – mijn buikgevoel schreeuwde naar me.

Toen ik langzaam de deur openduwde, terwijl ik probeerde het moment te rekken waarop ik mijn wereld in elkaar zag storten, pingpongde mijn geest tussen gillen als een banshee, hysterisch lachen als een boze heks, of huilen als een kind dat net zijn huisdier axolotl heeft verloren.

De enige manier om te vergeten wat ik zag, is waarschijnlijk mijn oogballen bleken. Zal mijn zorgverzekering die procedure dekken?