Hoofdstuk 2: Reünie

Onder hetzelfde dak kwamen ze elkaar vaak tegen. Emily deed alles wat ze kon om aan zijn behoeften te voldoen en koesterde in stilte haar liefde voor hem, tot de dag dat hij zijn vrienden uitnodigde in de Johnson Villa voor een feestje.

Tieners zijn gevoelig voor subtiele veranderingen, en ze pikten de spanning tussen Emily en David al snel op, waardoor Emily bij hun groep mocht horen.

Die dag op het dakterras van de Johnson Villa keek David toe hoe Emily heen en weer rende en hij greep haar bij haar arm.

'Blijf gewoon bij me. Je hoeft je niet druk te maken om hen.'

Het was een van de zeldzame keren dat hij bezorgdheid toonde. Emily, een beetje verlegen, pakte zijn hand vast. Op het moment dat hun blikken elkaar ontmoetten, veranderde de sfeer tussen hen. Ze herinnerde zich dat ze haar adem inhield, haar heldere ogen die zijn blik zwijgend beantwoordden.

Emily was niet lelijk; het was haar ziekte waardoor ze was aangekomen. Zelfs nu wist ze niet zeker of de hitte die dag hen zo irrationeel had doen handelen.

Toen hun trillende lippen elkaar raakten, werden ze allebei ontstoken door iets onbeschrijfelijks en raakten hun gedachten leeg.

Ze waren zo in elkaar op gegaan dat ze het zachte geluid van de dakdeur die openging niet hoorden, gevolgd door hijgende adem en vloeken van ongeloof.

De blik op Davids gezicht op dat moment was iets wat Lily nooit zou vergeten.

Het was een mengeling van walging, afkeer en weerzin, alsof je wakker werd uit een nachtmerrie—totale vernedering.

Vanaf die dag veranderden de geruchten over haar van dat ze het dikke meisje was naar dat ze een slet was die mannen verleidde. David zei niets en liet mensen haar belasteren. Vanaf die dag begon hij Lily te vermijden.

Lily's leven werd nog zwaarder. Haar klasgenoten, die haar al pestten vanwege haar ziekte, kwelden haar nu nog meer omdat ze David had "aangeraakt", waardoor haar schooldagen ondraaglijk werden.

Terwijl ze zichzelf dwong door de pijn heen te komen, parkeerde Lily haar auto in de ondergrondse parkeergarage van het ziekenhuis.

Toen ze de ziekenhuiskamer van haar zoon bereikte, was de pijn nog steeds niet weggezakt.

Chase Martin, die haar ongemak aanvoelde, pakte haar hand en schudde die zachtjes, en stelde haar gerust met een zacht 'mama'.

Het haalde Lily terug uit haar verstikkende herinneringen. Ze kon het niet verdragen er nog langer aan te denken; het was de donkerste tijd van haar leven.

'Was het vandaag zwaar? Ik zag pap in de teaser van je show.'

Naarmate Chase ouder werd, begon hij steeds meer op David te lijken.

Lily had niet verwacht dat Chase het ter sprake zou brengen. Toen ze in zijn heldere ogen keek, was ze even van haar stuk gebracht.

Ze besefte ineens dat Chase, die sinds zijn geboorte tegen een bloedplaatjesstoornis vocht, het grootste deel van zijn leven in het ziekenhuis had doorgebracht.

Ook al had ze veel redenen gegeven voor Davids afwezigheid, Chase was nog steeds heel gevoelig voor het ontbreken van een vaderfiguur.

Laat staan dat Chase vorig jaar een 'foto' van haar en David in haar lade had gevonden, een knip-en-plakcollage die ze zelf had gemaakt.

'Het lijkt alleen maar zo, dat is alles. Chase, zullen we gaan slapen?' Lily kuste Chase op zijn voorhoofd en hield hem dicht tegen zich aan.

Pas nadat Chase in slaap was gevallen, voelde Lily wat opluchting. Ze pakte haar privémobiel en zag een stortvloed aan berichten van haar vriendin Olivia Smith.

'Lily! Je klas heeft weer een reünie, en ik hoorde dat David en Mia er zullen zijn. Ga je? William kwam zelfs via mij naar je op zoek. Natuurlijk heb ik hem niks verteld. Het is jouw keuze, maar ik wil het weten! Ze hadden het lef te zeggen dat je dood was. Als ze wisten dat je nu een grote ster bent en zo mooi, zouden ze spijt krijgen.'

Lily schudde haar hoofd bij het lezen van de berichten.

Emily was dood, begraven in het verleden. Als ze niet door hun roddels heen waren geweest, hadden ze haar niet gezocht. Het was lachwekkend.

'Laat ze dat maar denken. Ik ben in het ziekenhuis met Chase. Kom langs; hij mist je.'

'Geen zorgen, we zijn snel weer samen. Ons merk zoekt een nieuwe ambassadeur, en ik heb jou als een gek aanbevolen. Er is zeker een kans.'

Hun gesprek fleurde Lily's humeur op.

Toen stuurde Olivia nog een bericht: 'Trouwens, Lily, ik zag jou en David in die show. Herkende hij je?'

Lily antwoordde kalm: 'Nee.'

Zelfs toen ze gingen slapen, was Olivia David nog steeds aan het uitschelden: 'Wat was zijn probleem toen? Een rotzak die geen verantwoordelijkheid nam en ook niet duidelijk nee zei. Mag ik mee naar je reünie? Ik wil hem persoonlijk over Chase vertellen. Jij hoeft dit niet allemaal alleen te dragen.'

Olivia was altijd hard aan de buitenkant, maar zacht vanbinnen. Ze wist dat ze de wereld niets over Chase konden laten weten; het zou een enorme klap zijn voor Lily en al die pijnlijke herinneringen weer naar boven halen.

"Zeg, wat is er eigenlijk aan de hand tussen jou en Joshua? Ik dacht dat het alleen voor de publiciteit was. Waarom doen jullie samen mee aan een datingshow?"

In de tijd dat ze nog onbekend waren in de entertainmentwereld, deelde Joshua's grootmoeder een ziekenhuiskamer met Chase. Joshua had geen tijd om voor zijn grootmoeder te zorgen, dus Lily hielp mee, in de veronderstelling dat het niet anders was dan nog één persoon verzorgen. Ze waren naar elkaar toegegroeid, en nu speelden ze voor de camera's gewoon een stel om wat buzz te creëren. Privé hadden ze een intiemere band met elkaar dan gewone familieleden.

Ze praatten tot laat in de nacht. Toen Lily wakker werd, belde haar manager haar en vroeg haar naar het kantoor in Summit Plaza te komen. Terwijl ze naar binnen liep, kwam haar collega Elizabeth Perez op haar af, met een geërgerde blik.

"Lily, mevrouw Garcia wil je in haar kantoor spreken."

Toen Lily binnenkwam, zat Ella Garcia aan de telefoon. Als topmanager had zij Lily vanaf nul omhooggebracht. Na een half uur hing ze op en keek ze Lily opgewonden aan.

"Jouw grote doorbraak is er! Al ons harde werk werpt zijn vruchten af. Volgende week krijg je de kans om het podium te delen met het gerenommeerde internationale model, Mia. Vanavond organiseer ik een bijeenkomst zodat jullie elkaar kunnen ontmoeten!"

"Maak je geen zorgen, ik zorg dat er iemand bij Chase is. Toen ik er voor het eerst achter kwam dat je een zoon had, was ik ook geschokt."

Tenslotte zag Lily er met haar jeugdige, stralende gezicht en elegante houding uit alsof ze net van de universiteit kwam, niet alsof ze een kind had.

"Mevrouw Garcia, ik..." Alleen al die naam horen deed haar beven. Over een paar korte jaren zou ze Mia weer zien?

Lily kreeg zelden dit soort kansen, en hoewel ze zich vanbinnen doodsbang en walgend voelde, wist ze niet hoe ze nee moest zeggen tegen Ella.

In het hotel was alles voorbereid, en de kamer gonste van het geklingel van glazen en levendige gesprekken. De kristallen kroonluchter aan het plafond was zo fel dat Lily haar ogen nauwelijks open kon houden. Ze bleef water drinken, in een poging haar zenuwen te bedaren.

Er waren vandaag nogal wat mensen, en Joshua was ook uitgenodigd om mee te doen. Ella stond al vroeg bij de deur te wachten tot Mia zou arriveren.

De spanning drukte zwaar op Lily, waardoor ze zich suf voelde. Plots begon de menigte om haar heen te bewegen, en iedereen draaide zich om naar de ingang te kijken. Joshua strekte zijn nek uit en zwaaide toen naar haar. "Ze is er! Kijk, het is Mia. Ze heeft het perfecte figuur!"

Toen ze zag dat Lily bleef zitten, werd Ella ongeduldig en gaf haar snel een glas rode wijn in de hand, terwijl ze aandrong: "Ze is een senior, je moet respect tonen."

Ella sleurde Lily naar voren, waar het een chaos was. Lily's blik was wazig, en in de verwarring stootte iemand tegen haar arm met het wijnglas. De donkerrode vloeistof liep over haar groene jurk heen en droop vanaf haar borst omlaag.

Een moment leek de tijd stil te staan. Lily's hoofd werd leeg, en ze staarde naar de wijnvlekken op haar jurk, zonder te reageren.

Voor de derde keer had ze zichzelf voor schut gezet in het bijzijn van Mia...

Mia keek naar het tafereel en grinnikte, waardoor Lily zich nog wanhopiger voelde; haar ogen werden rood van ingehouden tranen.

Toen Mia naar voren liep, werd het stil in de zaal. Het gepraat en de opgewonden kreten van eerder verdwenen in een oogwenk.

Ze was nog steeds even oogverblindend en trok met gratie alle aandacht weg van het rumoer om haar heen. Haar lange satijnen jurk glansde als maanlicht en benadrukte haar gladde, bijna doorschijnende huid. Haar haar viel als een waterval omlaag, losjes vastgebonden, met een paar lokken die over haar schouders vielen.

Mia's schoonheid was puur en onaangetast, afstandelijk genoeg om je de adem te benemen, als iets dat in de lucht hing, alleen om bewonderd te worden en nooit bezoedeld.

Ella voelde zich wat ongemakkelijk en sprak snel: "Lily was een beetje onhandig, mevrouw Wilson, neem het haar alstublieft niet kwalijk. Maar te oordelen naar uw reactie, kent u haar?"