Hoofdstuk 22

Matthews POV

"Julia?" Mijn stem was nauwelijks hoorbaar, terwijl schok en verwarring in mij om voorrang vochten.

Ze glimlachte—niet Rachels glimlach, maar iets dat onmiskenbaar van haarzelf was. Zachter, aarzelender, maar oprecht. "Matthew, je hoeft niet voor altijd alleen te zijn."

Haar woorden ...

Log in en ga verder met lezen