Hoofdstuk 7

Cedric hing op en keek naar Katniss' koppige gezicht terwijl er een hoofdpijn kwam opzetten.

"Er is een dringende werkkwestie die ik moet afhandelen. Wat je ook wilt zeggen, we kunnen het bespreken als ik thuiskom."

Cedric gaf Katniss geen enkele kans om te reageren voordat hij zich weghaastte.

Omdat ze dichtbij genoeg stond, zag Katniss duidelijk de naam van Lillian op de nummerweergave.

Werkkwestie? Wat een handig smoesje!

"Baas! Gaat het wel?"

Flora, de assistente van Katniss, was haar gaan zoeken nadat ze te lang was weggebleven, bezorgd over haar toestand. Ze vond Katniss alleen in de gang staan. Haar silhouet, langgerekt door de verlichting, zag er bijzonder eenzaam en troosteloos uit. Toen ze de verloren en lege blik op haar gezicht zag, snelde Flora in een paar snelle stappen naar voren om haar te ondersteunen, en vroeg bezorgd.

"Misschien heb ik iets te veel gedronken. Ik ben in orde, laten we teruggaan."

Denkend aan de klanten die in de privékamer wachtten, wuifde Katniss het weg met haar hand en bood een slap excuus aan.

De klant leek haar langdurige afwezigheid niet erg te vinden. De bijeenkomst was soepel verlopen, en tegen de tijd dat ze het restaurant verlieten, was het al negen uur 's avonds. De bries langs het trottoir speelde met Katniss' lange haar, wat hielp om de aangeschoten mist uit haar hoofd te verdrijven.

"Baas, ik zal een auto regelen om u naar huis te brengen," zei Flora, met haar hoofd gebogen over haar telefoon terwijl ze de chauffeur appte.

Omdat ze niet wilde dat Flora zou ontdekken dat ze uit haar echtelijke woning was vertrokken, antwoordde Katniss snel: "Niet nodig. Ik pak zelf wel een taxi."

"Wat?"

Voordat Flora kon reageren, had Katniss al een taxi aangehouden aan de stoeprand en was ze ingestapt.

Nadat ze haar bestemming al had doorgegeven, scrolde Katniss afwezig door de berichten op haar telefoon, maar in haar hoofd bleef het beeld zich herhalen van Cedric die wegliep na het aannemen van dat telefoontje.

Omdat ze zich onrustig voelde, viel haar oog toevallig op de lang verwaarloosde groepsapp met haar vriendinnen, die een avondje uit in een club aan het organiseren waren. Zonder een moment te aarzelen vroeg ze de chauffeur om van richting te veranderen.

"Meneer, zou u me alstublieft in plaats daarvan naar de Sapphire Lounge kunnen brengen?"

Toen ze de tafel vond van de locatie die in de groepsapp was gedeeld, vielen haar normaal zo spraakzame vriendinnen even stil bij het zien van haar.

"Zie ik ze vliegen? Katniss?"

"Is de hel bevroren? Ben jij echt in een club?"

Hun schok was begrijpelijk. Sinds haar huwelijk had Katniss nooit meer een voet gezet in dergelijke uitgaansgelegenheden—haar privéleven was zo smetteloos geweest als dat van een ongetrouwde edelvrouw uit een vervlogen tijdperk.

Ondanks de lange afwezigheid verwelkomden haar vriendinnen haar als vanouds, trokken haar naast zich op de bank en praatten haar bij over recente gebeurtenissen.

"Ik hoorde dat Cedrics eerste liefde, Lillian, terug is in de stad?"

"Heeft ze je problemen bezorgd?"

"Ik heb altijd al gezegd dat verstandshuwelijken tussen machtige families nooit echte liefde kennen."

De vrouwen kletsten erop los, nadat ze door de jaren heen hadden gezien hoe Katniss had moeten omgaan met te veel flirterige vrouwen die om Cedric heen draaiden. Veel mannen hadden hem benijd omdat hij zo'n toegewijde vrouw aan de haak had geslagen.

Toen ze Katniss' donkerder wordende gezichtsuitdrukking opmerkten, wisselden ze blikken uit en veranderden voorzichtig van onderwerp.

Zoals het gezegde luidt: je verdriet verdrinken in alcohol—en met elk glas dat Katniss achterover sloeg, werd de pijn in haar borst verdoofder.

"Katniss, doe rustig aan," waarschuwde haar goede vriendin Sable Barnes, gefrustreerd maar bezorgd over dit zelfdestructieve gedrag. "Wat er ook gebeurt, je hebt ons nog."

Ze had aanvankelijk geloofd dat de geruchten over huwelijksproblemen onwaar waren, maar door Katniss zo te zien, herzag ze haar mening.

Na jarenlang een harde buitenkant te hebben behouden om haar emoties te maskeren, brak die simpele geruststelling door Katniss' verdediging heen.

Een traan ontsnapte uit haar ooghoek. Ze had er plotseling spijt van dat ze vijf jaar lang haar hele hart en ziel in Cedric had gestoken, terwijl ze de vriendinnen die echt om haar gaven had verwaarloosd.

Op dat moment werden haar wrok en verwijten jegens Cedric volledig opgeslokt door een overweldigende teleurstelling, waardoor het laatste sprankje licht in haar hart werd gedoofd.

Ondertussen, aan de andere kant van de stad...

Nadat hij zijn werk had afgerond, keerde Cedric naar huis terug en trof de grote hal in duisternis gehuld aan—een schril contrast met de warme lamp die normaal gesproken op zijn komst wachtte, hoe laat het ook was.

"Katniss."

Cedric deed de lichten aan, in de veronderstelling dat ze nog steeds aan het mokken was, en liep rechtstreeks naar de slaapkamer.

"Katniss, hou hiermee op. Ik ben uitgeput."

De dag dat ze impulsief uit York Villa was gevlucht, had Vaughn het verhaal aangedikt toen hij het aan Cody vertelde, wat ertoe had geleid dat Cedric als straf de hele nacht in de studeerkamer had moeten knielen. De aanhoudende roddels hadden het werk van vandaag bijzonder moeilijk gemaakt.

Cedric wreef over zijn neusbrug, maar terwijl zijn woorden in de lucht hingen, merkte hij scherp de leegte van de kamer op.

Niet alleen was Katniss afwezig, maar ook haar cosmetica van de kaptafel en die kinderachtige prullaria waar ze zo van hield op de salontafel waren allemaal verdwenen.

Diep fronsend nam Cedric grote stappen naar de inloopkast. Zoals verwacht was de meeste van haar kleding weg.

Had ze hem verlaten?

Cedric stond als aan de grond genageld, terwijl het plafondlicht schaduwen wierp over zijn grimmige gezichtsuitdrukking. Na een lang moment verbrak een kille lach de stilte.

"Dat is genoeg gedronken. Het wordt laat—laat me je naar huis brengen."

Terwijl de bijeenkomst in de club ten einde liep, was Katniss zichtbaar dronken, maar ze hield vol dat ze het alleen af kon. Ze stond onvast op haar benen en probeerde aan de bezorgde Sable te demonstreren dat ze in een rechte lijn kon lopen.

"Kijk hiernaar... drie, twee, een..."

Katniss had amper twee stappen gezet toen ze gevaarlijk wankelde, tot grote schrik van haar vrienden.

"Ik zei toch dat je niet zoveel moest drinken! Je luistert ook nooit!"

"Voorzichtig! Doe jezelf geen pijn!"

Sable en Brielle Bell, die het dichtstbij stonden, renden in paniek naar voren, maar een paar sterke, elegante handen hielden Katniss in evenwicht voordat ze haar konden bereiken.

"Mevrouw Astor, voorzichtig aan."

De stem van de man was diep en vol, als een vintage Europese wijn die in keldergewelven was gerijpt.

Een koele, verfijnde geur omringde haar. Ongemakkelijk door de aanraking van vreemden, duwde Katniss hem weg en wist ze amper overeind te blijven door zich aan de bank vast te houden.

Ze kantelde haar hoofd om naar hem te kijken, terwijl haar heldere ogen in de gedimde clubverlichting schitterden als een hert in het bos—puur en onschuldig.

"Jij bent Julian Boleyn."

Katniss herkende hem als een van Cedrics weinige vrienden; ze had hem verschillende keren gezien op feesten die zij hadden georganiseerd.

De reden dat hij opviel in haar geheugen was hoe anders hij was dan Cedrics typische playboy-kennissen. Ze had rijke echtgenotes en debutantes horen klagen dat zijn afstandelijke aard een verspilling was van zijn knappe uiterlijk.

Sommigen speculeerden zelfs dat hij misschien homo was.

"Ja, ik ben het. Wat een verrassing om je hier tegen het lijf te lopen."

Julians lippen krulden in een glimlach, met amusement in zijn ogen.

"Het lijkt erop dat jullie allemaal aan het afronden zijn. Laat me je naar huis rijden."

Iedereen aan tafel had gedronken. Katniss wilde hem aanvankelijk niet tot last zijn en probeerde haar taxi-app te openen, maar na drie keer falen keek ze met een verontruste blik op en accepteerde ze het. "Dank je, ik waardeer het."

Haar stappen waren onvast, en om een nieuwe val te voorkomen, ondersteunde Julian haar arm, waarbij hij een respectvolle en gepaste afstand bewaarde.

"Wacht hier even terwijl ik de auto voorrijd."

Het was na enen in de ochtend en de nachtbries bracht een kou met zich mee. Het temperatuurverschil met binnen liet Katniss onwillekeurig rillen.

Julian trok zijn colbert uit en drapeerde het over haar schouders. Anticiperend op haar weigering voegde hij eraan toe: "Als je verkouden wordt, zou Cedric me de schuld geven dat ik niet goed voor je heb gezorgd."

Cedric? Alsof het hem iets kon schelen.

Katniss leunde slaperig tegen de deurpost van de club en pruilde van ongenoegen.

Deze beschonken versie van Katniss leek menselijker en schattiger vergeleken met de nauwgezette, bedachtzame vrouw die Julian kende.

Hij kon het niet helpen te grinniken. Net toen hij zich wilde omdraaien om zijn auto te halen, sneed een ijskoude mannenstem door de nacht.

"Wat zijn jullie precies aan het doen?"

Katniss kantelde haar hoofd. Cedric stond op korte afstand, en de straatlantaarn verlichtte zijn ijzige houding terwijl hij koud naar het paar staarde.