hoofdstuk 010 Luxe auto's

“Dat klopt. Inderdaad, hij is in orde, ongedeerd, maar je hebt hem kwaad gemaakt. Dus, je bent eraan!” sneerde Cooper.

Boem!

Met een smalende grijns. Plots barstte er een kakofonie los toen zeven of acht agenten van beide kanten tevoorschijn renden en de controle overnamen; politieagenten doken uit de schaduwen op en grepen de vader en zoon, evenals Wendy, razendsnel vast.

“Wat zijn jullie aan het doen?”

“Ja, wat betekent dit?” “Inderdaad, wat in hemelsnaam zijn jullie aan het doen!”

De mannen schreeuwden.

Binnen in het huis werd Wendy lijkbleek van angst.

“?” De stemmen van de mannen galmden protesterend na. Binnen de muren van het huis trok Wendy’s gezicht weg, haar angst was tastbaar. “Alex, hoeveel denk je nu echt dat ik niet doorheb van het geld dat jij en je zoon door de jaren heen uit het bedrijf hebben verduisterd? Denk je echt dat ik van niets weet?” Coopers stem was doordrenkt van ijzige minachting. “Ik heb het bewijs al verzameld. Nu is het tijd om je te arresteren. Met zo’n groot bedrag is het genoeg om de rest van je leven achter de tralies te slijten,” lachte Cooper kil.

“Wat?”

Alex was opnieuw geschokt. Hij wist maar al te goed hoeveel geld hij uit het bedrijf had verduisterd.

“Oorspronkelijk wilde meneer Phillips jullie alleen ontslaan en geen verdere stappen ondernemen. Maar jullie kenden je plaats niet. Jullie zijn over de schreef gegaan en durfden zelfs de voorzitter te bedreigen. Dit is zelfvernietiging!” zei Cooper koud.

Coopers stem was zo koud als ijs. “Pap, wat moeten we doen? Wat moeten we doen? Ik wil niet naar binnen! Ik wil niet!” riep de jongere Smith, nu geboeid, in paniek.

“Durf je dat te zeggen? Heb je geen schaamte? Als jij Erics vriendin niet had afgepakt, was het dan zover gekomen?!”

Alex sloeg meneer Smith hard in het gezicht.

“Neem ze mee!”

Op bevel van de leidende agent zwaaide hij met zijn hand en de familie Smith werd uit de villa afgevoerd.

Binnen bleef Wendy achter in de villa, aan de grond genageld, haar blik op de vertrekkende Smiths. Voor Wendy zou ze alles verliezen als de jongere Smith de gevangenis in ging.

Spijt overspoelde Wendy. Ze betreurde haar keuze voor de jongere Smith boven Eric. Als ze Eric niet had laten gaan, zou ze nu de vrouw van de voorzitter zijn.

Helaas bestond er in deze wereld geen medicijn tegen spijt.

Ondertussen ging Eric die ochtend niet naar de les. In plaats daarvan ging hij rechtstreeks naar een autodealer om een auto te kopen. Ondanks zijn eerdere geldgebrek had hij nu een auto.

Als man had Eric een redelijke kennis van auto’s, ondanks dat hij vroeger arm was.

Wat voor auto hij moest kopen betreft, had Eric al een specifieke auto in gedachten.

Bij de ingang, bij aankomst bij de Lamborghini-dealer.

‘Hier is het,’ glimlachte Eric lichtjes.

Bij Eric speelde een kleine glimlach om zijn lippen.

Hij had ooit op straat een glimp opgevangen van een Lamborghini Diablo-supercar, en zijn verbluffende uiterlijk had hem meteen in zijn greep.

Het adembenemende ontwerp had een onuitwisbare indruk op hem achtergelaten.

Het staat hem tot op de dag van vandaag nog helder voor de geest.

Eric wist zeker dat het in zijn ogen de mooiste auto was die hij ooit had gezien.

Het toonbeeld van autokunst.

Destijds had Eric gefantaseerd over hoe geweldig het zou zijn om die auto te bezitten, maar hij had ernaar verlangd, zich er terdege van bewust dat die buiten zijn bereik lag.

Nu echter wist hij dat hij hem niet kon betalen.

Toch had Eric beslist genoeg, hij beschikte over het nodige geld om zijn droom te verwezenlijken.

Omdat hij een voertuig nodig had, was zijn eerste gedachte om de Lamborghini Diablo te kopen en zijn droom te vervullen.

Eric liep recht naar binnen.

Toen hij de luxueuze, weelderige showroom binnenkwam, die leeg was en verstoken van andere klanten.

‘Momentje!’

Een mannelijke verkoper die bij de ingang stond, hield hem tegen en vroeg: ‘Ben jij Eric?’

‘En jij bent?’ vroeg Eric aan de vaag bekend uitziende verkoper.

‘Ik ben Hayden, je oud-klasgenoot van de basisschool. Weet je het niet meer?’ zei de mannelijke verkoper met een glimlach.

Pas toen Eric de naam hoorde, herinnerde hij het zich ineens.

‘Hayden, het lijkt erop dat het je goed gaat,’ zei Eric met een glimlach.

‘Niet slecht,’ zei Hayden en hij stak met opzet zijn borst vooruit.

Toen hij Eric in goedkope kleren zag, concludeerde Hayden meteen dat Eric er ellendig aan toe moest zijn, in elk geval slechter dan hij.

Dat gaf hem een gevoel van trots en belangrijkheid.

Hayden keek naar Eric en zei met een glimlach: ‘Trouwens, Eric, wat brengt je hier? Het is toch niet voor een sollicitatie, hè? We verkopen hier luxeauto’s en we nemen misschien geen medewerkers aan met een lage smaak.’

Hoewel Hayden een glimlach op zijn gezicht had, was zijn toon vol minachting...

‘Dan heb je het mis. Ik ben hier om een auto te kopen,’ zei Eric achteloos.

‘Wat zei je? Je bent hier om een auto te kopen?’ Haydens stem werd scherp van verbazing.

‘Niet slecht,’ antwoordde Hayden en hij stak met trots zijn borst vooruit.

Toen hij Eric in zijn bescheiden kleding zag, concludeerde Hayden overhaast dat Erics omstandigheden erbarmelijk waren, zeker slechter dan de zijne.

Die aanname vervulde hem met een gevoel van superioriteit.

‘Trouwens, Eric, wat brengt je hier? Je komt toch zeker niet voor werk? Wij handelen hier in luxevoertuigen en we nemen misschien niet degenen aan met minder verfijnde smaak,’ verklaarde Hayden, zijn toon druipend van neerbuigendheid, ondanks de glimlach op zijn gezicht.

‘Je vergist je. Ik ben hier om een auto te kopen,’ reageerde Eric nonchalant.

‘Je bent hier om een auto te kopen?’ Haydens stem steeg van ongelooflijke verbazing.

Hayden en zijn collega’s konden hun lach niet inhouden.

Hun klanten zijn rijk. Hoe kan iemand die zulke armoedige kleren draagt als die vent rijk zijn?

""

De klantenkring die de zaak bezocht stond bekend om haar welstand. Het was dan ook raadselachtig om een man, gekleed in zulke sjofele kleren, te zien beweren dat hij erbij hoorde. "Eric, dit is een Lamborghini 4S-dealer. Wij verkopen hier luxeauto’s, we handelen hier niet in fietsen,""," zei Hayden terwijl hij een lach inhield.

Met gefronste wenkbrauwen kaatste Eric terug, ""Natuurlijk weet ik dat dit een Lamborghini 4S-dealer is. Ik merkte het echt op," zei hij, terwijl hij zijn lach nauwelijks onderdrukte. Eric fronste daarop zijn wenkbrauwen. "Ik weet heel goed waar ik ben. Ik ben hier gekomen om een auto te kopen. Wat is er aan de hand? Is er soms een probleem? Ben je niet blij dat ik hier ben?""

Eric?" Hij voelde dat Hayden op hem neerkijkt.

""Hij voelde Haydens neerbuigende blik op zich. "Natuurlijk zijn we welkom. Het is alleen... weet je zeker dat je je onze auto’s hier kunt veroorloven?"" vroeg Hayden, met een minachtende, spottende glimlach.

die om zijn lippen speelde. De verkopers om hen heen mengden zich in het gesprek.

""Jochie, weet je wel dat onze auto’s hier allemaal meer dan een miljoen kosten?""

""Precies, met alleen je uiterlijk, hoe zou je je een Lamborghini kunnen veroorloven? Doe niet zo belachelijk!""

"Absurd!" Ze geloofden nog eerder in het bestaan van geesten dan dat ze zouden accepteren dat een man in versleten, armoedige kleren een Lamborghini kon betalen.

"" "Wat een stel bekrompen mensen,"" mompelde Eric; hij verafschuwde mensen die op de armen neerkeken het meest.

"" "Wat zei je, jochie?""

Na Erics woorden gehoord te hebben, raakten de verkopers naast hem geïrriteerd. Ze konden zich onderdanig gedragen in het bijzijn van rijken, maar ze waren niet bang voor een man in armoedige kleren.

""Broeders, dit is mijn klasgenoot van de basisschool. Laat mij dit afhandelen,"" gebaarde Hayden naar zijn collega’s.

"" "Hayden, deze jongen kan duidelijk geen Lamborghini betalen. Weet je zeker dat je je tijd wilt verspillen door hem te entertainen?"" De verkopers spraken hun twijfels uit.

Met een glimlach boog Hayden zich naar de verkopers toe, liet zijn stem zakken en zei:

"" "Hij wil stoer doen, toch? Dan zorg ik ervoor dat hij dat niet kan. We zullen wel zien hoe hij er later aan toe is.""

Volgens Haydens inschatting was Eric waarschijnlijk hierheen gekomen om te solliciteren naar een baan als verkoper. Maar om zijn gezicht te redden tegenover zijn oude klasgenoot deed Eric alsof hij hier was om een auto te kopen.

Als dat zo was, besloot Hayden mee te spelen. "". "Dus je zegt dat je hier bent om een auto te kopen? Dan laat ik je de auto’s zien. Eens kijken of je het geld bij elkaar krijgt om er eentje te kopen, en dan zal ik zien hoe je blijft doen alsof!""

Probeer deze farce dan maar vol te houden

Toen Eric zich niet langer staande kon houden en de schijn niet meer kon ophouden, was Hayden van plan hem uit te lachen en te bespotten.

Daarna draaide Hayden zich naar Eric toe, glimlachte naar hem en vroeg met een glimlach: "Eric, zeg eens, welke auto zou je willen zien?"

"Een Lamborghini Aventador," antwoordde Eric zonder aarzeling.

"Aventador?"

Iedereen was opnieuw geschokt.

De ruimte viel stil en barstte daarna los in ingehouden gelach.

De Aventador was de vlaggenschip-sportwagen van Lamborghini, en zelfs het basismodel kostte zeven tot acht miljoen.

Alleen de rijkste mensen in New York konden zich zo’n auto veroorloven; dat waren absolute toppers als het om rijkdom ging!

Met een glimlach, terwijl hij zijn amusement onderdrukte, zei Hayden: "Prima, dan laat ik je die auto zien."

Nadat hij dat had gezegd, leidde Hayden Eric naar de showroom, en de paar aanwezige verkopers liepen erachteraan, klaar om Eric’s aanstaande vernedering te aanschouwen.

Onder Haydens leiding kwam Eric voor een oranje Lamborghini te staan.

Wat een uitstraling, en hoe stijlvol, die kleur!

"Nog steeds zo geweldig!" mompelde Eric terwijl hij naar de Lamborghini staarde, en hij knikte tevreden.

De supercar waar hij ooit alleen maar van had gefantaseerd stond nu recht voor hem, binnen handbereik.

"Wat is de exacte prijs van deze auto?" vroeg Eric, terwijl hij zich naar Hayden omdraaide.

"De basisprijs is 7,55 miljoen dollar!"

Nadat hij de prijs had genoemd, sloeg Hayden zijn armen over elkaar, in afwachting van Eric’s reactie.

Hayden kon zich voorstellen dat Eric zeker van die prijs zou schrikken.

"7,55 miljoen dollar? Dat is helemaal niet duur," wuifde Eric weg, terwijl hij nonchalant met zijn hand zwaaide, ogenschijnlijk niet onder de indruk van het bedrag.

"Niet duur? Haha!"

De verkopers naast hem konden niet anders dan hun mond bedekken en grinniken.

Hayden grijnsde ook en zei: "Eric, besef jij wel hoe groot het bedrag van 7,55 miljoen is?"

"Natuurlijk, dat is gewoon kleingeld," kaatste Eric terug. "Wat? Kleingeld."

Eric deed het af.

"Wat? Kleingeld?? Hahaha!"

De verkopers en Hayden, die toekeken, konden niet anders dan in lachen uitbarsten.

Het idee dat een man in goedkope kleren werkelijk zei dat zeven tot acht miljoen kleingeld was?

Dat vonden ze ronduit belachelijk; voor hen was het één grote grap.

Hayden kon zich niet langer inhouden.

"Eric, loop je hier niet veel te hard te doen? Je denkt dat het kleingeld is, toch? Goed dan, laat ons het geld maar zien! Als jij zóveel geld kunt ophoesten, dan vreet ik een berg stront!" riep Hayden.

Hayden dacht bij zichzelf: eens kijken hoe lang je deze act nog volhoudt!

"Precies, laat het geld maar zien als je echt ballen hebt!" riepen de andere verkopers.

Hoe kon Eric niet weten wat Hayden van plan was?

"Jullie accepteren toch kaarten, of niet?"