hoofdstuk 003 De partituur bepalen

Iedereen die erbij was, stond versteld toen ze het aanblik zagen van secretaris Brady die een buiging maakte voor Eric; vooral Wendy en meneer Smith waren volledig in shock. Hun monden vielen van verbazing open.

Wat was er aan de hand? Ze konden niet bevatten wat zich voor hun ogen afspeelde. Waarom maakte secretaris Brady zo’n buiging voor Eric? En waarom sprak hij hem aan als jonge meester?

Secretaris Brady draaide zich om en zei met strenge blik tegen de menigte, waarmee hij om aandacht vroeg. ‘Manager Smith, dit is de nieuwe voorzitter. Waar staan jullie allemaal nog op te wachten? Schiet op en betoon hem eerbied!’

De onthulling trof algemeen directeur Alex als een stomp in zijn maag. ‘Wat? Hij... hij is de nieuwe voorzitter?’ Alex’ gezicht werd in één klap grauw.

De aanwezige medewerkers deelden zijn ongeloof. ‘Is hij echt de voorzitter?!’ Ze stonden allemaal met de mond vol tanden.

Hun stemmen vulden de ruimte, een koor van schok en verwarring. Meneer Smiths ogen werden groot van ongeloof, alsof het nieuws hem als een bliksemschicht uit het niets had getroffen.

Wendy daarentegen trok een gezicht van pure afkeer. ‘Nee! Dit kan niet! Hij is gewoon een arme jongen! Ik ken zijn familie goed! Hij kán onmogelijk de nieuwe voorzitter zijn!’ Wendy’s stem was scherp, doordrenkt van ongeloof.

Algemeen directeur Alex wendde zich tot secretaris Brady en zei: ‘Secretaris Brady, kan er een vergissing zijn? Hij... hij ziet er niet uit als een voorzitter.’

‘Algemeen directeur, hier zijn de documenten, kijk. Kijk zelf maar. Als u het dan nog niet gelooft, kunt u meneer Williams bellen ter bevestiging.’

Secretaris Brady overhandigde de benoemingsdocumenten aan Alex.

Na zorgvuldige bestudering zag Alex de identiteitsgegevens en de foto erin, en het was inderdaad Eric.

Secretaris Brady vervolgde: ‘Bovendien wil ik eerlijk tegen jullie zijn, meester Eric is de kleinzoon van voorzitter Sean.’

De ruimte viel stil. ‘Wat? Meneer Williams’ kleinzoon?!’

Dit nieuws was als een zware bom die in ieders hart ontplofte.

Wat betekent het om de kleinzoon van voorzitter Sean te zijn?

De implicaties daarvan ontgingen niemand. ‘Mijn God... meneer Williams’ kleinzoon? O, mijn hemel!’

Meneer Smith was nog banger; hij zakte slap op de grond, zijn gezicht lijkbleek.

Meneer Smith kon zich niet voorstellen hoe ernstig de gevolgen voor hem zouden zijn, aangezien hij de vriendin van meneer Williams’ kleinzoon had afgepakt.

‘Onmogelijk... dit kan niet!’

Wendy staarde Eric recht aan, haar gezicht een masker van ongeloof. Ze weigerde het te geloven!

Accepteer de waarheid. Op dat moment haastte algemeen directeur Alex zich met een vleierig gezicht naar Eric toe en zei, met een gelaatsuitdrukking die pure slijmerigheid uitstraalde: “Meneer Phillips! Ik heb u daarnet niet herkend. Ik hoop dat u het me niet kwalijk neemt, meneer Phillips!”

Alex wist dat Brady, de secretaresse, goed stond aangeschreven bij voorzitter Williams en nooit zou liegen over iets zo belangrijks als een kleinzoon.

Eric schonk Alex geen enkele aandacht en draaide zich meteen naar de werknemers.

De ruim honderd aanwezige medewerkers lieten allemaal hun hoofd zakken, stil en bang. Toen hij eerder had beweerd dat hij de nieuwe voorzitter was, hadden ze hem allemaal uitgelachen. Logisch. Nu waren ze doodsbang!

Niet alleen was hij de nieuwe voorzitter, hij was ook nog eens de kleinzoon van meneer Williams!

Toen Eric ieders ontzag en angst voelde, kon hij niet anders dan geraakt zijn. Had iemand hem ooit eerder op deze manier gerespecteerd? Zeker niet!

Nadat hij de menigte had laten rondgaan met zijn blik, bleef Erics blik uiteindelijk op meneer Smith rusten.

Toen hij Eric naar zich toe zag lopen, bonsde meneer Smiths hart van angst en brak het koude zweet hem uit op zijn rug. Hij wist dat Eric voor hem kwam.

“De rekening vereffenen!”

“Meneer Phillips!”

Toen Eric dichterbij kwam, greep meneer Smith plots Erics dij vast en smeekte om genade.

“Meneer Phillips! Ik had ongelijk! Ik had uw vriendin niet moeten afpakken. Mijn excuses! Ik geef Wendy aan u terug... Spaar me alstublieft!”

Na de onthutsende onthulling dat Eric de kleinzoon van meneer Williams was, kon meneer Smith aan niets anders denken dan smeken om genade.

Toen Eric meneer Smith zo voor hem zag kruipen, kon hij niet anders dan een gevoel van ontzag krijgen. Geld en invloed waren werkelijk machtig. Meneer Smith, een rijke tweede generatie die gisteren nog arrogant en tiranniek tegen hem had gedaan, smeekte vandaag uit zichzelf op zijn knieën om vergeving.

Dit was iets waar Eric nooit van had durven dromen!

“Aan mij teruggeven? Sorry, zo’n verachtelijke vrouw heb ik niet nodig! En trouwens, denk je echt dat ik jou zou sparen?” Eric kneep zijn ogen tot spleetjes.

Daarop schopte Eric meneer Smith zonder aarzelen weg.

Nadat hij onderuit was geschopt, kon meneer Smith, denkend aan Erics identiteit, zijn wrok alleen maar met moeite onderdrukken.

“Voorzitter! M-mijn zoon is nog maar een kind dat het niet beter weet. Als hij u op enigerlei wijze heeft beledigd, vergeef... vergeef hem alstublieft.” Alex deed een stap naar voren om voor zijn zoon te pleiten.

Eric keek Alex kil aan. “Je hebt de brutaliteit om voor hem te pleiten. Zo vader, zo zoon. De arrogantie en tirannieke houding van je zoon hebben veel te maken met jouw toegeeflijkheid.”

Toen kondigde Eric met luide stem aan:

“Ik verklaar, als nieuwe voorzitter, dat jullie allebei, vader en zoon, hierbij worden ontslagen bij Power Group Corporation en nooit meer zullen worden aangenomen!” “Wat? Ontslagen... ontslagen!” In de ruimte galmden shock en ongeloof.

“Wat?

Ontslagen... ontslagen!”

Alex’ gezicht werd lijkbleek en nam een ongezonde tint aan, als de kleur van varkenslever.

Alex had jarenlang hard en toegewijd gewerkt om zijn positie te bereiken en zijn hele leven aan de baan gewijd, zijn hart en ziel stortend in zijn rol als algemeen directeur. Als hij nu ontslagen werd, zou de gedachte dat hij zijn positie zou verliezen, na al die jaren van inspanning, in rook opgaan!

Alex wilde protesteren, zijn zaak bepleiten op basis van zijn anciënniteit en zijn dienstjaren, maar toen het tot hem doordrong dat Eric de kleinzoon van meneer Williams was, stierven de woorden op het puntje van zijn tong en kon hij ze alleen maar met samengeperste lippen terugslikken.

Meneer Smith daarentegen had een nog wanhopiger uitdrukking op zijn gezicht. Hij had altijd op de invloed van zijn vader geleund om moeiteloos door het leven te glijden. Als zijn vader ook werd ontslagen, zou hij de status van rijke, bevoorrechte telg van de tweede generatie verliezen. Hoe zou hij in de toekomst leven? De plotselinge omslag in zijn omstandigheden voelde alsof hij in één klap van de hemel in de hel was gevallen.

‘Beveiliging! Zet de familie Smith buiten!’ beval Eric terwijl hij met zijn hand door de lucht zwaaide. De beveiligers in de buurt wisselden onzekere blikken uit en aarzelden even. Alex was tenslotte altijd een gerespecteerde figuur binnen de dochteronderneming geweest.

Hun aarzeling was voelbaar, maar Erics wenkbrauwen fronsten zich geïrriteerd. ‘Wat? Begrijpen jullie niet wat ik zeg? Of denken jullie dat ik niet invloedrijk genoeg ben?’

De beveiligers reageerden onmiddellijk; ze schoten in de houding, hun twijfels weggevaagd door de kennis van Erics afkomst, als kleinzoon van meneer Williams. Met zijn rugdekking voelden ze zich gesterkt.

Een stuk of twaalf beveiligers beseften dat het met Eric die hen dekte geen probleem zou zijn en tilden Alex en meneer Smith prompt van de grond.

‘Jullie klootzakken! Laat me los! Ik ben meneer Smith! Hoe durven jullie beveiligers je handen aan me te slaan! Willen jullie dood?!’ brulde meneer Smith woedend.

Een van de beveiligers grijnsde smalend als antwoord: ‘Meneer Smith, jij en je vader zijn al ontslagen. Wat ben je nu nog?!’

De andere twee beveiligers die meneer Smith vasthielden, spraken ook: ‘Precies! Wie denk je wel dat je bent? Meneer Smith? Je bent nu niets! Als je problemen maakt, geef ik je een klap, begrepen?!’

Daarmee sleepten ze meneer Smith zonder omhaal naar buiten.

‘Jij... jij...’ Meneer Smiths lippen trilden van impotente woede. Hij kon niet geloven dat hij door een paar beveiligers zo vernederd werd. Helaas was het een bittere pil, maar hij kon er niets aan doen!

Alex daarentegen bleef betrekkelijk kalm. Hij trok een onaangename grimas. Alex wist echter een schijn van beheersing te bewaren. Zijn gezicht stond grimmig, maar hij schreeuwde niet. Hij weerhield zich ervan te schreeuwen. Als ervaren zakenman begreep hij duidelijk de ernst van de situatie en had hij niet de kwalificaties om zich ertegen te verzetten. Hij was niet opgewassen tegen de kleinzoon van meneer Williams.

De vader en zoon werden zonder ceremonie aan de kant van de straat gedumpt.

Veel werknemers die dit schouwspel hadden gezien, voelden stiekem een opwindende voldoening. Meneer Smith, die zijn macht binnen het bedrijf vaak had misbruikt, had de vijandschap van veel werknemers opgeroepen. Ze hadden hem verafschuwd, maar hadden het nooit aangedurfd hun ongenoegen te uiten. Nu de familie Smith ten val was gebracht, konden ze niet anders dan een gevoel van voldoening te ervaren. Eric richtte zijn aandacht op Wendy. Het was tijd om hun wrok en grieven af te rekenen.

Wendy’s gezicht werd lijkbleek; alle kleur trok weg. Ze was alleen bij meneer Smith geweest vanwege zijn rijkdom en status. En nu, nu meneer Smith in ongenade was gevallen? Waar liet dat haar intussen? Alsof dat nog niet genoeg was, was haar ex-vriend Eric, die ze net gedumpt had, plotseling opgeklommen tot de positie van voorzitter en was hij nu de rijkste erfgenaam van Chicago!

“Eric, jij... jouw familie was duidelijk arm! Hoe kun jij de kleinzoon van meneer Williams zijn?!” Wendy’s gezicht stond vol verwarring. Ze dacht dat ze Erics achtergrond heel goed kende!

Tegelijkertijd had Wendy diepe spijt. Spijt vrat aan haar. Als ze eerder had geweten dat Eric de rijke kleinzoon van Sean was, zou ze het nooit hebben uitgemaakt, wat er ook gebeurde!

“Ja, de wereld werkt op mysterieuze manieren! Ik had nooit gedacht dat ik Seans kleinzoon zou zijn,” antwoordde Eric, met een glimlach op zijn lippen.

Wendy beet op haar lip. “Eric, ik... ik ben misleid door meneer Smiths zoete praatjes. Gisteren was ik even in de war. Maar eigenlijk... eigenlijk hou ik echt van jou. Alsjeblieft, laten we onze relatie nog een kans geven! Alsjeblieft!”

Terwijl Wendy sprak, klampte ze zich aan Erics arm vast, haar gezicht een en al smeking.

“Sorry, dat station zijn we al lang gepasseerd; zo’n hoog niveau kun je niet bereiken!” Erics stem was gevoelloos terwijl hij Wendy direct van zich af duwde.

Net zo meedogenloos. Zoals Wendy gisteren meedogenloos tegen Eric was geweest, zo was hij vandaag even meedogenloos tegen haar!

Nadat hij Wendy van zich af had geduwd, draaide Eric zich om en liep weg.

Toen Wendy Erics harteloze vertrek zag, zakte haar de moed in de schoenen en stortte ze in wanhoop.

Met een loodzwaar gevoel besefte ze dat de man op wie ze ooit had neergekeken nu ver buiten haar bereik lag, voor de rest van haar leven..."""