Hoofdstuk 2 Het haar geven is prima, maar ze moet het kunnen krijgen
Terwijl ze keek naar het tafereel waarin iedereen zich met beschuldigingen op haar stortte.
Dit was precies wat er gebeurd was toen ze achttien was — Bianca werd op de middelbare school bij Silent Lake tegengehouden door een pestkop en schrok zo erg dat ze een aanval kreeg.
En zij, die Bianca probeerde te helpen, was in het meer gevallen en teruggekomen met hoge koorts.
Als iemand ook maar een beetje om haar had gegeven, hadden ze de rooddoorlopen gloed op haar gezicht van de koorts nu wel opgemerkt.
‘Waar zit je met je hoofd? Je kunt hier serieus doorheen slapen, jij harteloze. Uit bed. Nu!’
Net toen Emily zich herinnerde wat er toen was gebeurd, probeerde haar vader Eli haar ongeduldig uit bed te sleuren.
Haar lichaam werd slap en ze tuimelde op de vloer, waarbij ze tegen een schilderij botste dat op een ezel stond, niet ver van het bed.
Het was een zonnebloemschilderij dat Bianca onlangs had afgemaakt en hier had neergezet om te drogen.
‘Bianca’s schilderij… Dit heeft Bianca dagen hard werken gekost. Emily, deed je dit expres? Jij bent echt iemand die in het vuil is opgegroeid, zonder enige manieren.’
Finn, maar een jaar ouder dan Bianca en het dichtst bij haar, staarde Emily woest aan en schold haar uit.
Emily grijnsde vanbinnen.
Het zogenaamd ‘dagen hard werken’ was niets meer dan op het einde een paar laatste penseelstreken en wat kleur toevoegen.
Die schilderijen waren allemaal door Emily gemaakt. Daarom vond ze het ook niet erg dat Emily erbij introk, ook al hoorde het atelier eigenlijk Bianca’s privéruimte te zijn.
En de belachelijke reden dat Emily in het atelier moest wonen, was dat de familie bang was dat Bianca emotioneel van streek zou raken en een aanval zou krijgen als ze haar zag, en omdat het atelier op de bovenste verdieping lag, was het er het stilste en het verst van Bianca’s kamer.
Emily deed geen moeite om de waarheid te onthullen. Je kunt iemand die doet alsof hij slaapt niet wakker maken, en je kunt het hart van mensen die voortrekken niet veranderen.
‘Zeg iets! Ben je soms stom? Toen je Bianca aan het pesten was en samenwerkte met de schoolpestkop, was je toen ook stom?’ Hayden fronste, ook duidelijk ontevreden.
Hij trok Emily rechtstreeks naar voren zodat ze hun woede onder ogen moest komen.
Emily keek emotieloos op. ‘Wat moet ik zeggen? Moet ik zeggen dat ik het niet gedaan heb, of moet ik zeggen dat ik de pestkop met Bianca heb zien staan praten en lachen, en dat zíj degene was die hem daarheen heeft geroepen?’
Een spottende glimlach krulde om haar lippen.
In haar vorige leven had ze geprobeerd het uit te leggen. Ze had gezegd dat ze Bianca niet alleen geen pijn had gedaan, maar dat ze haar juist was gaan helpen.
Maar wat kreeg ze ervoor terug? Ze geloofden niet dat ze zo goedhartig zou zijn.
In plaats daarvan waren ze ervan overtuigd dat Emily de pestkop had gebeld — want hoe zou hij anders weten waar Bianca was?
Als uitleg toch zinloos was, waarom zou ze dan haar adem verspillen?
‘Klets!’
Eli gaf Emily genadeloos een klap in haar gezicht. Haar wang zwol meteen op; de afdruk van vijf vingers was duidelijk te zien.
‘Jij kleine kreng, zo jong en nu al zo’n kwaadaardig hart. Je hebt je zus niet alleen zo laten schrikken dat ze ziek werd, je probeert ook nog haar reputatie te ruïneren.’
Behalve Chase keken alle andere aanwezige broers Emily met vijandige ogen aan, zonder ook maar enige sympathie voor de verwonding op haar gezicht.
Emily’s hoofd suisde.
Maar koppig hield ze haar nek stijf, zonder zich klein te maken, toe te geven en te behagen zoals vroeger.
‘Je mag boos zijn, maar waarom sla je het kind!’
Het was Cleo die, nadat Eli klaar was met slaan en schelden, afkeurend zachtjes op zijn arm tikte.
Daarna stapte ze naar voren om Emily mee te trekken. ‘Kind, waarom ben je toch zo koppig? Je zus kreeg een aanval door jou. Je weet dat haar gezondheid al sinds haar geboorte slecht is en dat de hele familie haar met zorg beschermt.
‘Je zat deze keer echt fout. Ga je zus netjes je excuses aanbieden. Ze is zo goedhartig, ze zal je vergeven.’
Bij Cleo’s huichelachtige gezicht voelde Emily alleen maar walging in haar buik opborrelen.
In haar vorige leven was het Cleo die, elke keer dat ze door de familie gekwetst werd, kwam doen alsof ze de goede was en haar hoop gaf.
Waardoor ze zichzelf steeds opnieuw opgaf om iedereen tevreden te stellen.
In haar vorige leven hadden ze misschien gedacht dat ze toch zou sterven en dat doen alsof niet meer nodig was, en aan het einde liet Cleo eindelijk haar ware gezicht zien.
„Ugh...”
Met een walgelijke grimas schudde ze Cleo’s hand van zich af en deed een stap achteruit.
Cleo wankelde doordat ze werd weggeduwd en keek Emily met een verbijsterde blik aan.
Aiden, die tot dan toe had gezwegen, sprak met gezag. „Emily, je bent te ver gegaan. Vandaag moet je oprecht zijn en je excuses aanbieden.”
Emily’s gezicht stond kil.
„Dus dat is je echte bedoeling, hè? Waarom eromheen draaien? Zeg het dan gewoon.”
„Emily, waarom ben je zo verbitterd geworden en zo gemeen met je woorden?”
Cleo keek Emily gekwetst aan en beschuldigde haar.
„Zeg je het niet? Dan rot je maar op!” Ze negeerde hen allemaal botweg en ging weer op bed liggen.
„Die leerplaats bij meester Williams—geef die aan Bianca. Jij hebt hem tenslotte gered, dus ook zonder officieel leerling te worden zal hij je nog steeds lesgeven als je wilt leren.”
Eli hield zijn woede in en sprak op een zachtere toon.
Hayden viel hem bij. „Je hebt toch Bianca’s talent voor schilderen niet. Het heeft geen zin dat jij het leert, dus je kunt die kans net zo goed aan Bianca geven.”
„Prima.”
Net toen iedereen dacht dat Emily een scène zou schoppen, ging ze er zonder problemen mee akkoord.
„Je speelt toch niet een of andere truc, hè?” vroeg Finn onzeker.
Door Finns waarschuwing voelde iedereen dat Emily wel érg makkelijk instemde—ze moest iets groots van plan zijn.
Hayden kon het niet laten te zeggen: „Emily, waag het niet om weer tegen Bianca te intrigeren. Ze heeft een goed hart, en dankzij háár ben je gevonden en teruggebracht. Je hoort dankbaar te zijn. Als je die plek eenmaal opgeeft, denk er dan niet aan om hem terug te eisen.”
Emily besefte niet hoe dom ze vroeger was.
Ze was Bianca daar echt dankbaar voor geweest.
Maar achteraf bleek de verborgen betekenis dat ze alleen gevonden en teruggebracht was omdat haar beenmerg van nut was.
En wat die leerplaats betreft.
Ze kon hem weggeven, maar ze betwijfelde of Bianca het aankon.
Bianca had totaal geen talent voor schilderen. De meeste schilderijen waren gemaakt door Emily—zij deed het concept en het grootste deel van het werk, en Bianca zette er aan het eind alleen nog een paar afwerkstreepjes op, zodat het „haar” schilderijen werden.
Ze had meester John Williams inderdaad gered. Maar toen John haar als zijn laatste en belangrijkste leerling wilde aannemen, had ze dat in het begin niet gewild.
Omdat ze te druk was—druk met de Johnson-familie helpen om hun bedrijfscrisis op te lossen, druk met iedereen tevreden houden.
Als James niet per se de wens van zijn grootmoeder had willen vervullen om leerling van meester Williams te worden, had ze er niet mee ingestemd Johns leerling te worden. Haar voorwaarde was dat John James ook als student zou aannemen.
Als zij die plek niet wilde, dan kreeg niemand anders hem ook.
„Als er nog meer is, zeg het dan meteen allemaal. Zelfs als jullie mijn leven willen, heb ik geen bezwaar!” Emily draaide hun de rug toe en sprak kil.
„Waar heb jij geleerd om zo passief-agressief te doen? Dit is compensatie voor wat je je zus hebt aangedaan. Doe niet alsof jíj het slachtoffer bent.” Eli berispte haar.
„Niets meer? Dan kunnen jullie weg!” Emily stuurde hen de deur uit.
Haar hoofd stond op knappen. Nog één zin naar hen luisteren voelde alsof haar hoofd zou ontploffen.
„Jij...”
Eli was natuurlijk woedend dat hij door deze onbeminde dochter werd weggestuurd.
„Emily, je zus ligt nog alleen in het ziekenhuis. Wij gaan eerst naar haar toe. Denk jij maar eens goed na over jezelf. Iedereen maakt zich zorgen om je, ze zijn alleen gefrustreerd dat je niet aan de verwachtingen voldoet.”
Cleo trok Eli snel terug en zei nog zo’n ogenschijnlijk goedbedoelde zin.
Uiteindelijk vertrokken ze allemaal met een afscheids-„zorg goed voor jezelf”.
De deur ging dicht en sloot de mensen en dingen buiten, alsof ze haar en hen in twee werkelijk verschillende werelden opsplitste.
Emily worstelde zich overeind in bed.
Haar hoofd werd steeds waziger, haar voorhoofd zo heet dat je er een ei op kon bakken, haar gezicht werd steeds roder.
Ze moest een manier vinden om naar het ziekenhuis te komen; als ze alleen maar herboren was om hersenbeschadiging op te lopen, zou dat niet verspilde wedergeboorte zijn?
Maar op dat moment ging de deur opnieuw open.
Emily fronste, de irritatie duidelijk hoorbaar in haar stem. „Wat nú weer? Gaan jullie me ooit eens met rust laten?”
