Hoofdstuk 2 Verstop je in mijn bed

‘Emily, wat is dat voor houding?’

Degene die teruggekeerd was, was niemand minder dan Finn, die eerder was weggegaan maar nu weer terug was gekomen.

Op dat moment hield hij zijn telefoon vast en toen hij Emily’s woorden hoorde, berispte hij haar instinctief.

Misschien herinnerde hij zich zijn bedoeling, want hij verzachtte snel zijn gezichtsuitdrukking.

‘Emily, Bianca heeft een goed hart. Als ze zou weten dat iedereen je onder druk zet om je plek als leerling van John op te geven, zou ze er kapot van zijn. Ze zou er zelfs ziek van kunnen worden. Je moet een verontschuldigingsvideo opnemen en zeggen dat het een cadeau is voor Bianca.’

Finn was uitgesproken en keek Emily met hoopvolle ogen aan.

In haar vorige leven was Finn door slechte vrienden op het verkeerde pad gebracht en aan de drugs geraakt. Emily was aan zijn zijde gebleven, had zijn mishandelingen doorstaan en hem nooit opgegeven, ook al zat ze onder de blauwe plekken. En nu had hij de brutaliteit om zoiets schaamteloos te zeggen.

Ze moest blind zijn geweest.

‘Rot op!’

Ze dacht dat haar hart van steen was geworden, maar op dit moment deed het nog steeds pijn.

Woedend wankelde ze terwijl ze uit bed klom en naar Finn wees, terwijl ze hem luid uitschold.

Pas toen merkte Finn dat haar gezicht ongewoon rood was.

Voor één keer leek zijn geweten zich te roeren, en hij deed een stap naar voren en stak bezorgd zijn hand uit. ‘Wat is er met je? Waarom is je gezicht zo rood?’

Op dat moment ging zijn telefoon.

Toen hij het nummer zag, trok hij meteen zijn hand terug, die hij had uitgestoken om haar temperatuur te voelen, en sprak met een zachtheid die Emily nog nooit had ervaren: ‘Bianca, je bent wakker? Hoe voel je je?’

‘Finn, het gaat. Ik miste je gewoon…’

‘Wacht op me, ik ben er zo.’

Finn antwoordde meteen.

Nadat hij had opgehangen, haastte hij zich weg en vergat Emily’s toestand volledig.

Voor hij wegging, vergat hij niet haar eraan te herinneren: ‘Ik geef je wat tijd om erover na te denken. Deze video zal laten zien dat je echt berouw hebt.’

Emily kon Finns woorden niets schelen.

Ze wist niet eens hoe ze in het ziekenhuis was beland.

Vlak voordat ze het bewustzijn verloor, hoorde ze vaag de stem van een verpleegkundige: ‘Waarom is ze zo laat naar het ziekenhuis gebracht? Ze heeft al zo’n hoge koorts. Waar zijn de familieleden van de patiënt? Dit is zo onverantwoordelijk. Als ze nog later was gekomen, had ze hersenschade kunnen oplopen.’

Uiteindelijk viel ze helemaal weg in de duisternis.

Emily werd wakker van een hard geluid.

Ze opende haar ogen en zag een lange gestalte naast haar bed staan.

Het raam stond half open.

Emily schudde haar hoofd; de pijn was grotendeels weg.

Ze knipperde nog eens.

De persoon stond er nog steeds.

Toen ze bevestigde dat ze niet door de koorts hallucineerde, besefte ze dat ze in een ziekenhuiskamer was.

"Maak geen geluid. Ik ben over een paar minuten weg." De persoon leek te merken dat ze wakker was, boog dichter naar haar toe en waarschuwde haar met gedempte stem.

Zijn aanwezigheid was zo overweldigend.

Ook al was zijn toon bijna gemoedelijk, het klonk voor Emily als een waarschuwing.

Toen hij dichterbij boog, rook ze bloed aan hem en zag ze zijn gezicht duidelijk.

"Meneer Smith!"

In haar vorige leven had ze Daniel Smith eens van een afstand gezien toen ze bij James was.

Hij had een kille, gebiedende uitstraling, bijna onvergetelijk bij de eerste aanblik.

Hoewel hij maar een paar jaar ouder was dan James, was zijn status veel hoger.

Als James, die door de familie Smith was teruggehaald, de machtigste persoon was met wie Emily in contact kon komen, dan was Daniel als een god, onaantastbaar.

Hij was het hoofd van de familie Smith, een familie die niet alleen rijk en invloedrijk was, maar ook machtig.

James was slechts een verre verwant van de familie Smith, en toch kon hij Emerald City domineren. Hoeveel machtiger was dan wel niet het hoofd van de familie?

In haar vorige leven had ze hem maar één keer gezien, voordat ze kort daarna over zijn dood hoorde.

Ze had zijn vroegtijdige dood betreurd en gedacht dat het zonde was van zo'n getalenteerd persoon.

Zou het door dit incident komen?

Terwijl ze haar nieuwsgierigheid onderdrukte, dacht ze dat het zinloos was om erbij stil te staan, omdat hun paden elkaar toch niet meer zouden kruisen.

"Jij kent me." Daniels koude ogen en zelfverzekerde toon waren onmiskenbaar.

Emily voelde gevaar.

Ze slikte en onderdrukte haar angst. "Mijn naam is Emily Johnson. Ik had de eer u van een afstand te zien samen met James. Maak u geen zorgen, ik zal niemand vertellen dat u hier vandaag was."

Het hoofd van de familie Smith, gewond en verscholen in een ziekenhuiskamer, moest wel ergens bij betrokken zijn dat ingewikkeld was.

Ze was herboren en wilde dit keer goed leven, dus moest ze veilig blijven.

Ze zei dat ze hem één keer had gezien.

Daniels wenkbrauwen trokken licht samen, alsof hij probeerde het zich te herinneren.

De familie Johnson?

Met James?

Hij herinnerde zich dat hij Bianca met James had gezien.

Hij had gehoord dat ze een fragiel meisje was dat vaak ziek was. Dat leek te kloppen.

Ze lag weer in het ziekenhuis.

"Goed."

Daniel antwoordde kalm.

Buiten klonken gehaaste voetstappen.

Daniels blik werd scherp.

De lucht om hem heen werd op slag ijzig.

Als zijn vijanden hem hier vonden, zouden ze kunnen aannemen dat zij een bondgenoot was.

Emily's gedachten raasden, en ze trok snel het dekbed terug. "Waarom verbergt u zich niet hier? Ze zouden niet vermoeden dat u zich in mijn bed verstopt."