Hoofdstuk 5 Als je blijft overstappen, zijn de gevolgen...

Bianca's schreeuw trok ieders aandacht.

Een seconde te laat besefte ze haar fout; haar gezicht werd lijkbleek.

Maar ze was een professional in acteren, en meteen schoten de tranen in haar ogen. "Emily, probeer je mijn reputatie te ruïneren en mij tot wanhoop te drijven?"

Ze wankelde alsof ze flauw zou vallen.

James, die pal naast haar stond, ving haar snel op en wierp Emily een woedende blik toe.

"Emily, je weet dat Bianca's gezondheid niet best is. Hoe kun je haar zo van streek maken?"

Dit was de eerste keer dat Emily sinds haar wedergeboorte weer oog in oog met hem sprak.

Ze had niet verwacht dat zijn eerste woorden een beschuldiging zouden zijn.

Op dit moment was hij nog steeds haar verloofde.

Als het behagen van de familie Johnson haar wanhopige verlangen naar familiale liefde was, dan was James de enige lichtstraal geweest tijdens haar dagen waarin ze naar eten moest scharrelen en zwerfhonden van zich af moest slaan.

Destijds was James nog niet door de familie Smith teruggehaald. Hij leidde een hard leven met Uma, maar toch hield hij eten voor haar achter en hielp hij degenen af te weren die haar pestten.

Ze waren als twee gewonde dieren, die elkaar troostten en elkaars wonden likten.

Ze hadden elkaar beloofd dat, wat er ook gebeurde, ze elkaar altijd zouden beschermen en elkaars handen nooit zouden loslaten.

Later keerden ze allebei terug naar hun eigen families. Hij begon Bianca goed te behandelen en legde uit dat, aangezien Bianca binnen haar familie in de gunst stond, als hij haar goed behandelde, haar familie Emily ook beter zou behandelen.

Ze had toen nooit aan zijn oprechtheid getwijfeld.

Maar harten veranderen, en beloften, hoe oprecht ook, kunnen ook veranderen.

"Als ik het me goed herinner, ben jij Emily's verloofde. Maar nu verdedig je Bianca en zet je vraagtekens bij Emily; dat is nogal een tafereel."

Sophia kon het niet laten om olie op het vuur te gooien.

James' gezichtsuitdrukking veranderde een beetje, maar hij negeerde Sophia en keek in plaats daarvan naar Emily.

"Emily, je weet dat ik dit doe voor je eigen bestwil. Wees een braaf meisje en bied Bianca je excuses aan!"

James sprak zacht, maar zijn toon was vastberaden.

Emily schudde haar hoofd. "Ik heb niets verkeerd gedaan, dus ik bied geen excuses aan."

"Verdomme, je hebt Bianca pijn gedaan en weigert nog steeds te veranderen!" schold Eli woedend.

Zelfs de vrouwelijke politieagent kon het niet meer aanzien. Ondanks al het gepraat over Bianca's broze gezondheid zag Bianca er goed geproportioneerd uit en had ze een gladde huid, helemaal niet zwak.

Integendeel, Emily, die er vlakbij stond, was mager en bleek, met een ziekelijke teint.

Ze onderbrak Eli's uitbrander en legde de hele zaak uit.

"We begrijpen jullie bezorgdheid om Bianca, maar Emily is door die mensen het water in gegooid terwijl ze Bianca probeerde te helpen. Ze werd bijna ziek en raakte bijna buiten zinnen, en toch wilde ze Bianca beschermen door de politie in te schakelen. Ze verdient lof. Jullie moeten niet partijdig zijn; toon ook wat bezorgdheid om Emily."

Emily raakte bijna buiten zinnen?

De leden van de familie Johnson waren verrast en voelden zich schuldig toen ze dit hoorden.

Finn kon het niet laten te mompelen: "Hoe hadden we moeten weten dat ze ziek was? Ze zei helemaal niets. Als we het hadden geweten, hadden we haar niet genegeerd."

De anderen knikten instemmend.

Emily wist dat wat de waarheid ook was, het resultaat altijd zou zijn dat het haar schuld was.

En wat bezorgdheid betreft: zelfs nu de waarheid boven tafel was, was die er nog steeds niet.

En wat het lot betreft van degenen die haar bedreigden.

Tegen haar verwachting in zei Bianca dat ze nog jong waren en dat een veroordeling hun levens zou verwoesten. Ze was zachtmoedig en wilde hun een kans geven om te veranderen, en besloot ze te laten gaan.

Maar ze vergat dat Emily bijna buiten zinnen was geraakt.

De familie Johnson zou Emily echter geen kans geven om bezwaar te maken.

De zaak was afgehandeld en Emily werd door Eli ‘begeleid’ naar buiten, het politiebureau uit.

In de auto klonk Eli’s stem koud. ‘Vind je nog steeds dat jij gelijk hebt? Besef je dat je Bianca’s reputatie bijna hebt geruïneerd?’

Emily keek Eli rustig aan. ‘Dus, pap, jij vindt dat als Bianca wordt lastiggevallen of gepest, ik het in de toekomst gewoon moet negeren, toch? Ik zal het onthouden.’

‘Verdraai mijn woorden niet!’ snauwde Eli, even met zijn mond vol tanden.

Toen Bianca hoorde dat haar reputatie bijna beschadigd was, kon ze de stress niet aan. Haar lichaam trilde, haar gezicht werd lijkbleek en haar ademhaling versnelde.

‘Bianca, maak je geen zorgen. Zolang die mensen niet de gevangenis in willen, zeggen ze niets. Je reputatie is intact.’

James hield haar zachtjes vast en probeerde haar te troosten.

Bianca keek met grote, zielige ogen naar James op. ‘Echt? Je zult toch niet minder van me denken hierdoor, hè?’

James tikte speels tegen haar neus. ‘Natuurlijk niet. Jij bent de beste.’

Hun intieme gedrag werd door de familie Johnson geaccepteerd; ze glimlachten zelfs en knikten, blij om het te zien.

Alleen zij, in haar vorige leven, werd op dat moment volledig in het duister gehouden.

Emily keek hen allebei spottend aan.

Bianca leek haar fout te beseffen en maakte zich haastig los uit James’ armen, terwijl ze zenuwachtig uitlegde: ‘Emily, begrijp me niet verkeerd. Ik was gewoon té van streek. Ik weet dat je het goed bedoelde, maar je bent niet opgegroeid in de familie Johnson, dus je begrijpt misschien niet dat de reputatie van een vrouw belangrijker is dan haar leven!’

Noemde ze haar soms onopgevoed en schaamteloos?

In haar vorige leven, toen Emily voor de zaken van de familie Johnson met allerlei mannen te maken had, vonden ze nooit dat de reputatie van een vrouw belangrijk was.

Het was duidelijk dat het hun niets kon schelen omdat ze niet van haar hielden.

In deze tijd vrouwen zo beoordelen was ouderwets.

Tenslotte, als de vrouw geen schuld had.

‘Emily, je hebt wel degelijk een fout gemaakt. Bied Bianca je excuses aan!’ zei James streng, met een hardere toon dan voorheen.

Zijn houding tegenover Bianca was totaal anders.

Emily keek naar James’ gezicht, nog steeds hetzelfde gezicht, maar nu zo onbekend.

De James die haar beschermde en van haar hield, was verloren gegaan in het jaar dat hij Bianca ontmoette.

‘James, weet je nog dat jij mijn verloofde bent?’ zei Emily, niet liefdevol, maar als een constatering.

James fronste licht.

Hij dacht dat ze steeds onredelijker werd en uit jaloezie stond te schoppen.

‘Emily, als je zo onredelijk blijft doen, dan weet je dat mijn verloofde misschien niet jij zult zijn!’

Zijn toon was koud, bijna als een dreigement.

Alsof hij iets zei wat hij al heel lang had willen zeggen.

Emily’s nagels boorden zich in haar vlees, maar haar gezicht bleef kalm.

Ze wierp Bianca een blik toe. ‘Als ik het niet ben, wie dan? Bianca?’

‘Emily, als je je niet wilt verontschuldigen, is dat prima. Ik heb je nooit iets verweten. Zeg dat niet. Er is nu niets tussen James en mij.’

Haar woorden waren ‘nu’.

Dus de toekomst stond open.

De liefde van de familie Johnson en al het goede hoorde haar toe.

Emily was een man als James niet waard, iemand met zowel een goede familieachtergrond als knappe looks.

James keurde het ook af. ‘Emily, zelfs Bianca is ruimhartig en koestert geen wrok. Waarom doe jij dan nog steeds zo onredelijk?’

Zijn ogen werden scherp. ‘Als je zo buiten de perken blijft gaan, dan zal ik...’

Emily’s vingers trilden. Ze wist wat hij ging zeggen, maar ze was klaar om de band te verbreken en hem recht in de ogen te kijken. ‘Wat zul je doen? De verloving verbreken?’

In dit nieuwe leven, als iemand het zou zeggen, dan zou zij het zijn.

Zij zou de verloving verbreken.

Ze wilde hem niet meer!