Hoofdstuk 5 Als je blijft overstappen, zijn de gevolgen...
Bianca’s uitbarsting trok ieders blik naar haar.
Ze besefte pas een tel te laat wat ze had gedaan, haar gezicht werd lijkbleek.
Maar ze was een geboren actrice. Meteen schoten haar de tranen in de ogen terwijl ze zei: „Emily, probeer je mijn reputatie te ruïneren en me de dood in te jagen?”
Haar lichaam wiegde, alsof ze elk moment door ziekte flauw zou kunnen vallen.
James stond pal naast haar en ving haar meteen ongerust op, terwijl hij Emily afkeurend aankeek.
„Emily, je weet dat Bianca’s gezondheid kwetsbaar is. Hoe kun je haar zo van streek maken?”
Dit was het eerste echte gesprek dat ze sinds haar wedergeboorte oog in oog met hem had gehad.
En zijn eerste woorden tegen haar waren een beschuldiging.
Op dit moment was hij nog steeds haar verloofde.
Als haar poging om de familie Johnson te behagen voortkwam uit haar verlangen en obsessie naar familieliefde, dan was James het enige licht geweest in die dagen dat ze over straat zwierf, in afval graaide en met zwerfhonden vocht om etensresten.
Toen was James nog niet door de familie Smith teruggevonden. Hij leefde in armoede met zijn grootmoeder, maar toch hield hij eten achter voor Emily en hielp hij tuig en straatschoffies weg te jagen.
Ze waren als twee gewonde dieren, die dicht tegen elkaar aankropen en elkaars wonden likten.
Ze hadden elkaar beloofd dat ze, wat er ook gebeurde, elkaar zouden beschermen en elkaars hand nooit zouden loslaten.
Later keerden ze allebei terug naar hun eigen families. Hij begon op allerlei manieren aardig te doen tegen Bianca. Hij legde uit dat Bianca thuis werd voorgetrokken, en dat als hij goed was voor Bianca, haar familie, omwille van hem, Emily ook beter zou behandelen.
Ze had toen nooit aan zijn oprechtheid getwijfeld.
Maar harten van mensen veranderen makkelijk. De beloften waren echt.
En later, toen het zuur werd, was dat ook echt.
„Als ik me niet vergis, hoor jij Emily’s verloofde te zijn, en toch verdedig je de zus van je verloofde en stel je je eigen verloofde ter verantwoording. Nou, ik heb nu echt alles gezien.”
Sophia kon het niet laten om vanaf de zijlijn olie op het vuur te gooien.
James’ uitdrukking veranderde even, maar hij negeerde Sophia en keek Emily aan.
„Emily, je weet dat ik dit voor je eigen bestwil doe. Doe lief en bied Bianca je excuses aan!”
James sprak zacht, maar zijn toon liet geen ruimte voor tegenspraak.
Emily schudde haar hoofd. „Ik heb niets verkeerd gedaan, dus ik ga geen excuses aanbieden.”
„Jij kleine snotaap! Je hebt Bianca pijn gedaan en je geeft je fout nog steeds niet toe!” schold Eli woedend.
Zelfs agent Ember kon het niet langer aanzien. Hoewel iedereen zei dat Bianca lichamelijk zwak was, zag Bianca er goed gevormd uit, met een gladde, lichte huid—allesbehalve bleek.
Emily naast haar daarentegen was mager en teer, met een ziekelijke grauwheid.
Ze onderbrak Eli’s tirade en legde de hele zaak uit.
„We begrijpen dat u zich zorgen maakt om Bianca, maar Emily probeerde Bianca te helpen en werd door die mensen het water in gegooid. Ze werd ziek met koorts en liep bijna blijvende schade op, en toch dacht ze er nog aan Bianca te beschermen door de politie te bellen. Zij verdient lof. U moet geen partij kiezen—u moet ook om Emily geven.”
Emily had door de koorts bijna hersenbeschadiging opgelopen?
De familieleden van de Johnsons kregen een blik van verbazing en schuldgevoel in hun ogen toen ze dit hoorden.
Finn kon niet nalaten te mompelen: „Hoe hadden wij moeten weten dat ze ziek was? Ze heeft niks gezegd. Als we het hadden geweten, hadden we voor haar gezorgd.”
De anderen knikten instemmend bij Finns woorden.
Emily wist dat, hoe de feiten ook lagen, de uitkomst altijd zou zijn dat het haar schuld was.
En wat hun bezorgdheid betreft: zelfs nu ze de waarheid kenden, was die er nog steeds niet.
En wat de afloop betrof voor die pestkoppen op school.
Tegen de verwachting in zei Bianca dat ze nog jong waren, en dat hun toekomst kapot zou zijn als ze een strafblad kregen. Ze was goedhartig en bereid hun een kans te geven zich te beteren, dus besloot ze hen te laten gaan.
Emily had bijna hersenbeschadiging opgelopen door koorts, maar het kon niemand iets schelen.
Nu de kwestie was afgehandeld, werd Emily samen met de rest door Eli van het politiebureau ‘opgehaald’.
In de auto.
Eli beet haar kil toe: “Denk je nog steeds dat je een of andere held bent? Weet je wel dat je bijna de reputatie van je zus hebt geruïneerd!”
Emily keek Eli rustig aan. “Dus, pap, je bedoelt dat als Bianca in de toekomst lastiggevallen of gepest wordt, ik het gewoon moet negeren, ja? Ik zal het onthouden.”
“Verdraai mijn woorden niet!” bracht Eli uit, die even geen weerwoord kon vinden.
“Snik snik...” Toen ze hoorde dat haar reputatie bijna schade had opgelopen, kon Bianca de stress niet aan. Haar lichaam trilde licht, haar gezicht werd lijkbleek en haar ademhaling versnelde.
“Bianca, maak je geen zorgen. Zolang die mensen niet de gevangenis in willen, zeggen ze niets. Met je reputatie is niets aan de hand.”
James hield haar voorzichtig in zijn armen en stelde haar gerust.
Bianca keek James hulpeloos aan. “Echt? Je gaat niet op me neerkijken hierdoor, toch?”
James tikte haar liefdevol op haar neus. “Suffie. Natuurlijk niet. Jij bent de puurste en mooiste persoon.”
De Johnsons leken allang gewend aan hun innige gedrag; ze glimlachten zelfs en knikten goedkeurend.
Alleen zij, in haar vorige leven op dit moment, had werkelijk van niets geweten.
Emily keek kil toe hoe die twee de tortelduifjes uithingen.
Bianca leek zich opeens bewust te worden van haar ongepastheid en wurmde zich haastig uit James’ omhelzing, terwijl ze in paniek uitlegde: “Emily, begrijp me niet verkeerd. Ik was gewoon te overstuur. Ik weet dat je het goed bedoelde, maar je bent vroeger niet goed opgevoed in de Johnson-familie, dus misschien begrijp je het niet—de reputatie van een vrouw is belangrijker dan haar leven!”
Noemde ze haar onbeschoft en schaamteloos?
In haar vorige leven, toen Emily voor de zaken van de Johnson-familie met allerlei mannen omging, had niemand ooit gevonden dat de reputatie van een vrouw belangrijk was.
Inderdaad: zonder liefde komt onverschilligheid.
“Emily, je hebt echt fout gehandeld. Bied Bianca je excuses aan!” zei James streng; zijn toon werd nog harder.
Een totaal andere houding dan tegenover Bianca.
Emily keek naar James’ gezicht. Het was nog steeds hetzelfde gezicht, en toch voelde het nu zo vreemd.
Die jongen die haar beschermde en van haar hield, was kwijtgeraakt in het jaar dat hij Bianca ontmoette.
“James, weet je nog dat je mijn verloofde bent?” Emily zei het zonder enige emotie, als een vaststelling.
James fronste.
Hij vond dat ze steeds onredelijker werd en een jaloerse scène schopte.
“Emily, als je zó onredelijk wilt doen, moet je weten dat de positie van mijn verloofde niet per se voor jou is!”
Zijn toon was behoorlijk kil geworden.
Als een dreigement.
Of alsof hij eindelijk uitsprak wat hij al die tijd had willen zeggen.
Emily’s nagels boorden zich in haar handpalmen, maar haar gezicht bleef akelig kalm.
Haar blik gleed koel over Bianca’s gezicht. “Als ik het niet ben, wie dan? Bianca?!”
“Emily, als je geen excuses wilt aanbieden, goed. Ik heb je toch nooit iets kwalijk genomen. Zeg zulke dingen niet—James en ik hebben nu niets.”
Ze gebruikte “nu”.
De toekomst was iets anders.
De genegenheid van de Johnson-familie, al het goede—dat moest allemaal alleen van haar zijn, van Bianca.
Hoe zou Emily ooit iemand als James verdienen, met zijn familieachtergrond en zijn uiterlijk?
James keurde het ook af. “Emily, er zit een grens aan eigenzinnig zijn. Bianca is ruimhartig en koestert geen wrok, dus waarom blijf jij dan zo onredelijk?”
Zijn blik verhardde. “Als je zo tactloos blijft, dan zal ik...”
Emily’s vingers trilden licht. Ze wist wat zijn onafgemaakte woorden waren, maar ze was klaar om snel door de rommel heen te snijden. Ze keek hem recht aan. “Dan zul jij wat? De verloving verbreken?”
Nu ze in dit leven herboren was—als iemand het ging zeggen, dan zij.
Zíj was degene die de verloving afblies.
Ze wilde hem niet meer!
