Hoofdstuk 6 Zo'n verloofde is geen zegen
‘Emily, besef je wel wat je zegt?’
James had nooit verwacht dat de woorden ‘de verloving verbreken’ zo gemakkelijk uit haar mond zouden komen. Zijn gezicht betrok meteen toen hij haar ondervroeg.
Emily toonde geen verdriet en geen vreugde. ‘Na...’
‘Emily...’ onderbrak Bianca haar snel.
Een flits van blijdschap trok door haar ogen, maar toch zei ze: ‘Emily, je kunt niet zo impulsief zijn. Laat het tussen jou en James niet erger worden door mij. Schiet op en bied James je excuses aan. Hij geeft zo veel om je, hij zal je vast vergeven dat je dat zonder nadenken hebt gezegd.’
Na die woorden trok Bianca haastig aan James’ mouw. ‘James, Emily zei dat alleen uit jaloezie. Als er al iemand schuld heeft, ben ik het. Kun je haar alsjeblieft vergeven en de verloving niet verbreken?’
Vergeleken met de kille woorden die Emily met een ijzige blik uitsprak, leek Bianca veel vriendelijker en begripvoller.
Waarom kon Emily niet wat verstandiger zijn, zoals Bianca?
‘Goed dan, omwille van jou zal ik het haar niet kwalijk nemen.’
Hij knikte, zijn blik zacht.
Maar toen hij Emily aankeek, werd zijn uitdrukking koud als ijs. ‘Emily, als je je excuses aanbiedt, zal ik de verloving niet verbreken.’
Zelfs nu dacht James nog steeds dat ze alleen uit woede sprak en besefte hij niet hoe vastberaden ze was.
‘Ik zal me nooit verontschuldigen.’ Emily’s toon was beslist.
‘Hoe kun je zo ondankbaar zijn, zo koppig!’ Hayden werd boos en snauwde meteen: ‘Kijk eens naar jezelf en kijk dan naar Bianca. Als je ook maar een fractie van Bianca kon leren, hadden we thuis niet al deze chaos.’
‘Precies, Emily. Ze geven je een kans om je excuses aan te bieden. Dat is onze Bianca, zo vriendelijk en ruimhartig. Na wat jij hebt gedaan is het al dankzij Bianca dat je niet het huis uit bent gezet, omdat iedereen je altijd heeft verwend.’
Finn kon het niet laten om mee te praten.
Emily grijnsde vanbinnen.
Ook al was de waarheid uitgekomen—zij was niet degene die Bianca iets had aangedaan, ze had haar juist geholpen—alleen omdat Bianca vond dat haar reputatie bijna beschadigd was, was Emily opnieuw de dader geworden.
Natuurlijk. Zodra harten bevooroordeeld raken, moet je niet verwachten dat ze ooit weer rechtgetrokken worden.
Finn zei tegen James: ‘James, als je het mij vraagt, doet Emily dit expres. Ze denkt vast dat jij de verloving toch niet echt zult verbreken, daarom durft ze zo brutaal te zijn. Ik zeg: ga er gewoon mee akkoord om het te verbreken, en ik wed dat ze meteen terugkrabbelt.’
James’ ogen flakkerden; met een diepe blik keek hij Emily aan.
‘James, doe niet...’ Bianca aarzelde, alsof ze hem nog wilde overhalen.
Toen James naar Bianca keek, die zo attent was voor anderen, werd hij alleen maar standvastiger tegenover Emily. ‘Aangezien je zo tactloos bent, verbreek ik de verloving met je zodra ik terug ben.’
Emily’s vingers krulden licht.
Hoewel ze het al had besloten en zich er mentaal op had voorbereid.
Deed haar hart op dit moment nog steeds pijn.
Toen Eli over het verbreken van de verloving hoorde, zonk hem de moed in en hij stond op het punt iets te zeggen.
Maar Emily keek op en zei ineens: ‘Wacht!’
James’ ogen flitsten; een triomfantelijke glimlach schoot erin op, terwijl hij bij zichzelf dacht: Natuurlijk, hoe zou ze het kunnen verdragen dat de verloving wordt verbroken?
‘Wat, spijt gekregen? Nu bang?’ Hij grijnsde smalend, zijn ogen vol spot.
Eli slaakte ook een zucht van verlichting.
Hayden kon het niet laten om spottend te snuiven. ‘Dat dacht ik al. Dit is gewoon haar gebruikelijke truc, proberen misbruik te maken van Bianca’s vriendelijke, zachte hart. Hoe kan iemand zo schaamteloos zijn? Als je het mij vraagt, moet James deze keer voet bij stuk houden en de verloving verbreken, en jou geen kans geven om terug te krabbelen.’
Ook James’ gezicht verstrakte.
Het was duidelijk dat hij het met Haydens woorden eens was.
Emily lachte kil. ‘James, jij en Bianca zijn allebei dol op mensen excuses laten aanbieden. Jullie passen perfect bij elkaar. Ik kan niet wachten om dat voor jullie twee waar te maken. Hoe zou ik er ooit spijt van kunnen hebben?’
‘Wat wil je dan precies zeggen?’ James, geraakt door haar weerwoord, trok een donker gezicht en vroeg onvriendelijk.
Emily haalde een halsketting tevoorschijn uit haar kleren, die ze altijd dicht bij zich had gehouden. Eigenlijk was hij nogal goedkoop, maar omdat ze degene koesterde die hem haar had gegeven, koesterde ze de ketting ook.
Nu haalde ze hem tevoorschijn en gooide hem zonder enige aarzeling in James’ armen.
„Om complicaties te voorkomen: als we de verloving verbreken, laten we het dan nu doen. Dit was het teken van toen. Nu geef ik het je terug. Geef me de ring terug die ik jou heb gegeven, en vanaf nu hebben we niets meer met elkaars huwelijk te maken.”
James ving instinctief de halsketting op die Emily naar hem had gegooid.
Zijn hart sloeg om onverklaarbare reden een slag over.
Maar toen hij eraan dacht hoe het liefdespand dat hij haar had gegeven zo harteloos naar hem terug werd gesmeten, werd hij woedend.
Hoe durfde ze!
James voelde zijn bloed koken. Hij keek Emily kil aan en flapte eruit: „Goed, goed, goed. Iemand die zo onredelijk en berekenend is als jij verdient de titel mevrouw Smith inderdaad niet.
Dan verbreken we het. Maar ik draag de ring vandaag niet. Als ik terug ben, laat ik iemand je de ring en de nietigverklaringsbrief meteen sturen.”
Emily fronste zelfs, dacht even na en knikte toen. „Oké. Ik vertrouw erop dat u, meneer Smith, niet op uw woord terugkomt, en mijn teken natuurlijk niet houdt.”
Op dat moment glimlachte ze plotseling en zwaaide met haar telefoon. „Natuurlijk maak ik me geen zorgen. Ik heb dit immers opgenomen.”
„Jij bent me er eentje!”
James had niet verwacht dat ze zijn woord niet vertrouwde en het zelfs had opgenomen.
Sinds wanneer was ze zo berekenend en vindingrijk geworden?
Op dit moment voelde ze zo onbekend.
Toen Eli zag dat James echt kwaad leek, was hij bang dat hij het op de familie Johnson zou afreageren. Nu kon hij zich niet langer inhouden en snauwde streng: „Emily, wat zeg jij daar allemaal? Dat James interesse in je heeft en met je wil verloven is jouw geluk. Je weet het niet te waarderen en je maakt ook nog eens herrie?”
Emily keek naar haar vader, die altijd winst voorop had gezet.
Ze sprak zijn gedachten meteen hardop uit.
„U hoeft zich geen zorgen te maken. Hoewel ik de verloving heb verbroken, zal Bianca natuurlijk mijn plaats innemen. Dat is toch wat u wilde?”
„Emily...” Bianca’s ogen vulden zich meteen met tranen, haar stem brak. „Ik had geen idee dat je me zó diep verkeerd begreep. Ik ben James nabij vanwege jou.”
Bianca keek James met tegenzin aan, alsof ze zich er mentaal lang op had voorbereid. „Om je gerust te stellen: prima, vanaf nu zal ik James gewoon uit de weg gaan wanneer ik hem zie, zolang je mij dit niet kwalijk neemt, niet iedereen in de familie Johnson haat, en James niet verdrietig maakt.”
Wat een manier om een stap terug te doen om vooruit te komen.
James’ uitdrukking veranderde een beetje.
Hij pakte snel Bianca’s hand. „Het is jouw schuld niet. Je hoeft dit niet te doen.”
Hij keek Emily met een kille lach aan. „Als er niet eens zoveel vertrouwen is, heeft deze verloving echt geen reden van bestaan.”
Hij zei het zonder enige aarzeling, zijn blik kil op Emily gericht.
Emily dacht bij zichzelf dat hij deze woorden misschien al heel lang had willen zeggen.
„Inderdaad, met een verloofde zoals jij vind ik ook dat hij niet hoeft te bestaan.” Ze glimlachte koud.
Die woorden deden James’ gezicht betrekken.
De lucht in de auto leek te bevriezen.
Eli was zo kwaad dat hij bijna uit elkaar knapte.
Hij wist dat als hij haar liet blijven, ze James alleen maar bozer zou maken. Het was ook een goede gelegenheid om zijn eigen houding te tonen en James te helpen zijn woede te luchten.
„Onverbeterlijk kreng. Chauffeur, stop de auto,” beval Eli de chauffeur, en toen zei hij kil tegen Emily: „Je bent wel erg brutaal geworden, hè? Uitstappen en eens goed over jezelf nadenken!”
James hield zijn gezicht strak en zei niets.
Duidelijk was dat hij hiermee instemde.
Bianca sloeg haar ogen neer; er flitste een glimp van triomf in, maar voor buitenstaanders leek ze nog steeds in verdriet verzonken. Hayden en Finn troostten haar vanzelfsprekend.
