Hoofdstuk 6 Zo'n verloofde is geen zegen

‘Emily, weet jij eigenlijk wel wat je zegt?’

James kon niet geloven dat de woorden ‘de verloving verbreken’ haar zo makkelijk over de lippen waren gekomen. Zijn gezicht betrok toen hij haar ondervroeg.

Emily bleef onverschillig. ‘Ik…’

‘Emily…’ onderbrak Bianca haar dringend voordat Emily kon uitspreken.

Een vluchtige blik van vreugde trok over Bianca’s ogen, maar ze bleef bezorgd spreken. ‘Emily, je kunt niet impulsief zijn. Laat een meningsverschil tussen jou en mij je er niet toe brengen iets roekeloos te zeggen. Bied je excuses aan James aan. Hij geeft zo veel om je; hij zal je vergeven dat je in een opwelling iets hebt gezegd.’

Daarna trok Bianca aan James’ mouw. ‘James, Emily zei dat alleen maar uit jaloezie. Het is deels mijn schuld. Kun je haar vergeven en bij de verloving blijven?’

Vergeleken met Emily’s kille houding leek Bianca vriendelijker en begripvoller.

Waarom kon Emily niet leren om meer op Bianca te lijken?

Maar dit gaf hem een uitweg.

‘Goed, omwille van jou zal ik haar dat niet kwalijk nemen.’

Hij knikte en zijn blik werd zachter.

Maar toen hij naar Emily keek, werden zijn ogen ijskoud. ‘Emily, zolang jij je verontschuldigt, maak ik het niet met je uit.’

James dacht nog steeds dat ze alleen uit woede sprak en besefte haar vastberadenheid niet.

‘Excuses zijn uitgesloten,’ zei Emily vastberaden.

‘Hoe kun je zo ondankbaar en koppig zijn?’ snauwde Hayden. ‘Kijk eens naar jezelf en kijk dan naar Bianca. Als je maar een fractie zo verstandig kon zijn als Bianca, hadden we deze chaos niet gehad.’

‘Precies, Emily. We geven je een kans om je te verontschuldigen omdat Bianca vriendelijk en ruimhartig is. Iemand anders had je allang eruit gegooid, maar wij verdragen je omwille van Bianca,’ viel Finn bij.

Emily lachte vanbinnen kil.

Ook al was de waarheid uitgekomen en was zij niet degene die Bianca had gekwetst maar haar had geholpen, werd ze nog steeds als de schurk gezien omdat Bianca vond dat haar reputatie gevaar liep.

Als een hart eenmaal bevooroordeeld is, valt het niet meer recht te trekken.

Finn draaide zich naar James. ‘James, ik denk dat Emily dit expres doet. Ze denkt vast dat jij het toch niet echt met haar zult uitmaken, dus doet ze stoer. Als jij instemt met uitmaken, wed ik dat ze meteen terugkrabbelt.’

James’ ogen flakkerden terwijl hij Emily diep aankeek.

‘James, niet…’ begon Bianca, alsof ze hem probeerde over te halen.

Het zien van Bianca’s onbaatzuchtigheid maakte James alleen maar vastberadener. ‘Omdat je zo ondankbaar bent, maak ik het met je uit zodra we terug zijn.’

Emily’s vingers kromden zich een beetje.

Ook al had ze al besloten en zich er mentaal op voorbereid, spoelde er toch een golf van pijn over haar heen.

Eli’s hart zonk bij de woorden over uitmaken, en hij stond op het punt te spreken.

Maar Emily sloeg haar ogen op en zei ineens: ‘Wacht!’

James’ ogen flitsten met een zweem van triomf, denkend: Natuurlijk, ze kon het niet verdragen om uit elkaar te gaan.

‘Wat is er? Nu spijt?’ sneerde hij.

Eli slaakte ook een zucht van opluchting.

Hayden snoof. ‘Ik wist het. Dit is gewoon een truc om Bianca’s vriendelijkheid te gebruiken om voor haar te laten pleiten. Hoe zou iemand zo schaamteloos als zij het menen? James, je moet bij het uitmaken blijven en haar geen kans geven om terug te krabbelen.’

James’ gezicht vertrok kil, duidelijk instemmend met Hayden.

Emily lachte ijzig. “James, jij en Bianca zijn dol op mensen excuses laten aanbieden. Jullie passen perfect bij elkaar. Ik kan niet gelukkiger zijn om jullie samen te laten zijn. Waarom zou ik er spijt van hebben?”

“Wat wil je dan zeggen?” vroeg James, zijn gezicht betrok.

Emily haalde een ketting tevoorschijn die ze altijd dicht bij zich had gehouden. Hij was goedkoop, maar kostbaar omdat hij van iemand kwam die haar dierbaar was. Nu gooide ze hem zonder aarzelen naar James.

“Om vertraging te voorkomen, laten we het nu uitmaken. Dit is het aandenken dat jij mij gaf. Ik geef het terug. Geef mij de ring terug die ik jou gaf, en dan kunnen we deze verloving hier en nu beëindigen.”

James ving de ketting instinctief op en voelde een vreemd gevoel van gemis, alsof er iets kostbaars was weggegleden.

Maar als hij dacht aan het aandenken dat hij haar had gegeven, dat ze zo harteloos teruggaf, maakte hem dat woedend.

Hoe durfde ze!

James voelde zijn bloed koken. “Goed, goed, goed. Iemand die zo onredelijk en ingewikkeld is als jij, verdient het niet om met mij te trouwen. We maken het uit. Ik heb de ring vandaag niet bij me, maar ik laat hem naar je sturen zodra ik terug ben bij de Smith-villa.”

Emily dacht even na en knikte toen. “Prima. Ik vertrouw erop dat de familie Smith woord houdt.”

Ze glimlachte plotseling en hield haar telefoon omhoog. “Natuurlijk maak ik me geen zorgen. Ik heb alles opgenomen.”

“Jij... jij bent echt niet goed!”

James kon niet geloven dat ze hem niet vertrouwde en hun gesprek zelfs had opgenomen.

Wanneer was ze zo sluw en berekenend geworden?

Op dat moment voelde ze als een vreemde voor hem.

Eli, die zag dat James echt boos was, vreesde dat hij het op de familie Johnson zou botvieren. Hij kon zich niet langer inhouden en snauwde: “Wat voor onzin kraam jij uit? Dat James ervoor kiest om met jou verloofd te zijn is een zegen. Jij waardeert het niet en veroorzaakt nog steeds problemen?”

Emily keek Eli aan, die altijd voordeel vooropstelde, en legde zijn gedachten bot bloot.

“Maak je geen zorgen. Ook al verbreek ik de verloving, Bianca kan mijn plaats innemen. Is dat niet wat jij wilde?”

“Emily...” Bianca’s ogen liepen vol tranen, haar stem brak. “Ik had niet door dat je me zo diep verkeerd begreep. Ik ben James nabij gekomen omwille van jou.”

Bianca wierp James een blik toe, alsof ze een enorme opoffering bracht. “Om je zorgen weg te nemen, zal ik James vanaf nu vermijden, zolang jij mij of de familie Johnson geen wrok koestert en James niet verdrietig maakt.”

Wat een slimme zet.

James’ uitdrukking veranderde licht.

Hij pakte snel Bianca’s hand vast. “Het is niet jouw schuld. Dat hoef je niet te doen.”

Hij keek Emily kil aan. “Als er geen vertrouwen is, heeft deze verloving geen zin.”

Hij zei het zonder aarzeling, zijn blik ijzig.

Emily dacht: misschien had hij dit al heel lang willen zeggen.

“Inderdaad, een verloofde als jij is geen zegen,” zei ze met een kille glimlach.

James’ gezicht betrok.

De lucht in de auto leek te bevriezen.

Eli was woedend.

Hij wist dat als ze nog langer bleef, ze James alleen maar bozer zou maken. Hij besloot zijn standpunt te tonen en James te helpen zijn woede te luchten.

“Chauffeur, stop de auto,” beval Eli. Toen draaide hij zich kil naar Emily. “Je bent brutaal geworden, hè? Stap uit en denk na over je daden!”