Hoofdstuk 317

XENOIS

Ik kon niet ademen.

Staande in de hal van het landgoed van mijn ouders, omringd door de oorverdovende stilte van een verlaten huis, voelde ik alsof iemand in mijn borst had gegrepen en mijn hart had samengeknepen totdat het stopte met kloppen.

Ze waren weg. Mijn ouders waren echt weg.

Niet ti...

Log in en ga verder met lezen