3 Book(s) Related to what happened to ares muse

Amalie is veel specialer dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Waarom zou de tweeëntwintigjarige iets anders denken nadat haar haar hele leven door haar familie is verteld dat ze niets is? Als adoptieve moeder van een driejarige is Ama de afgelopen zeven jaar door haar familie opgesloten gehouden. Maar alles verandert wanneer haar oude vrienden, de Alpha-tweeling Markus en Calyx, de Moonstone-roedel overnemen. Ontdekken dat de tweeling haar partners zijn, dat ze een witte wolf is en dat ze een connectie heeft met de Maangodin, is slechts de kers op de taart, terwijl haar leven één grote puinhoop is. Ama wil gewoon een normaal leven met haar partners en haar welp beschermen, maar het leven geeft ons zelden wat we willen. Ze wordt een wereld ingeslingerd die ze zich niet langer herinnert en die haar is vergeten. Amalie krijgt de taak degenen die het dichtst bij haar staan te beschermen. Maar ze heeft ook haar eigen verleden te overwinnen terwijl ze geneest en probeert verder te gaan. Komt ze er levend uit of raakt ze zichzelf onderweg kwijt? Iemand moet tenslotte aan de touwtjes trekken; waarom zou diegene haar niet meesleuren voor een ritje?

Sakshi's POV:

"Vanaf vandaag ben je dood," zei Randhir, waardoor mijn angst toenam.

"Het spijt me, alsjeblieft," zei ik.

"Ik zal je nooit vergeven. Jij bent degene die mijn leven heeft verwoest. Ik ben met je getrouwd om je te laten zien hoe pijnlijk het is om bedrogen te worden door iemand die je vertrouwt," zei Randhir terwijl hij naar me toe kwam.

"Ik heb mijn fout ingezien. Alsjeblieft, vertrouw me," smeekte ik hem.

"Je verdient het om gehaat, gestraft en weggegooid te worden, niet om vertrouwd, geliefd of vergeven te worden, mijn geliefde," was Randhirs onmiddellijke antwoord.

Ik deinsde achteruit, hoewel ik goed wist dat ik niet aan hem kon ontsnappen. Randhir was mijn man, en niemand wist dat hij met mij was getrouwd uit wraak.

"Stop daar. Waag het niet om nog een stap te zetten zonder mijn toestemming."

Sophie wilde de hut uit rennen, maar haar benen weigerden dienst. Een luid gegrom klonk vanuit de hut. Zodra het begon, stopte het niet meer. Terwijl ze probeerde te begrijpen wat er aan de hand was, ving ze een paar gloeiende ogen op die haar vanuit de duisternis aanstaarden. Ze richtte snel haar zaklamp op de ogen en slaakte een luide kreet. Een drie meter hoge wolf, staand op zijn achterpoten, staarde haar aan, klaar om aan te vallen. De spieren waren meer dan intimiderend en de ogen gloeiden als hete kolen. Sophie staarde ongelovig en liet de zaklamp vallen. Het duurde even voordat ze het mythologische beest herkende dat ze die nacht niet had willen ontmoeten. Ze stapte achteruit om te vluchten. De weerwolf sprong op haar af. Ze wilde schreeuwen, maar er kwam alleen geluidloze lucht uit haar mond toen ze op haar rug op de grond viel. Het beest stond in een oogwenk boven haar. Het staarde in haar ziel terwijl het boven haar stond met zijn poten stevig aan weerszijden van haar geplant. Tranen stroomden over haar wangen in dat moment van wanhoop en verlammende angst. Het monsterlijke beest leek op de dood in eigen persoon. Het speeksel van het beest landde op enkele centimeters van haar gezicht en ze kronkelde. "Aaron?" bracht ze nauwelijks uit. Het beest negeerde het alsof er niets uit haar mond was gekomen. Ze sloot haar ogen terwijl ze zich schrap zette voor een fatale klap.