2 Book(s) Related to joyce meyer joker

Ze is een mens en is zich niet bewust van de wereld van de shifters, dus dit moet langzaam gebeuren. Ik wil niet dat ze in angst wegrent en denkt dat ik een soort weirdo ben, of erger nog, dat ze denkt dat ze zelf gek is geworden.
Ik haal diep adem terwijl ik haar warmte voel toenemen, haar innerlijke ziel herkent de mijne als haar ware partner, wat een goed teken is en me van binnen gelukkig maakt. Toch zit ze midden in een verontrustende droom, ze herbeleeft het moment waarop ze door haar familie werd verraden.
Ik kijk even toe, en dan stap ik in haar droom.

Laura Roberts was de gelukkigste vrouw ter wereld, haar carrière als verpleegster was spannend en lonend, ze had een liefdevolle familie en stond op het punt te trouwen met de liefde van haar leven. Dat kwam allemaal abrupt tot een einde; de avond voor haar bruiloft sluipt ze hun appartement binnen om haar geliefde te verrassen, alleen om te ontdekken dat haar verloofde een verschrikkelijk geheim had.
Ze vertrekt om een nieuw leven voor zichzelf op te bouwen, en al snel merkt ze dat ze wordt gestalkt door een andere man, hij is totaal anders dan haar voormalige verloofde. Hij wekt haar diepste verlangens, ze weet dat hij ook een groot geheim voor haar verbergt, en ze voelt het elke keer als ze samen zijn.
Ze heeft echter een gelofte afgelegd en is vastbesloten die te houden.

Nooit meer zal ik mijn hart weggeven.
Nooit meer.

In zes jaar huwelijk heb ik alles opgeofferd voor dit gezin.
Maar mijn man, Arthur, stak al zijn tijd en energie in een andere vrouw. Erger nog, mijn eigen kinderen wensten dat zijn minnares hun moeder zou zijn.
Toen ik me realiseerde dat ik volledig aan de kant was gezet—echt alleen was achtergelaten in dit huis—veranderde er iets.
Mijn oog viel op de Nobelprijsmedaille van mijn moeder, en er ontbrandde een vuur in mij. Een stalen vastberadenheid verhardde mijn hart: Vanaf dit moment zou ik voor mezelf leven!
Echtgenoot? Van hem scheiden. Kinderen? Ik was klaar met ze.
Vanaf nu zou ik de meester van mijn eigen lot zijn!
Ik keerde terug naar het laboratorium, eiste het podium op en claimde precies dezelfde eer die mijn moeder ooit ten deel viel.
Maar toen ik Arthur eindelijk de scheidingspapieren in de handen duwde, stortte zijn wereld—en die van de kinderen—in.
Zijn aanvankelijke opwelling van woede brokkelde onmiddellijk af. Met bloeddoorlopen ogen viel hij voor me op zijn knieën, zijn stem hees en gebroken.
"Irene... ik smeek je... verlaat me alsjeblieft niet..."