3 Book(s) Related to shoulder dragon puppet

Ik ben een gewone ober, maar ik kan het lot van mensen zien, inclusief dat van Shifters.
Zoals alle kinderen werd ik getest op magie toen ik nog maar een paar dagen oud was. Omdat mijn specifieke bloedlijn onbekend is en mijn magie onidentificeerbaar, werd ik gemarkeerd met een delicaat kronkelend patroon rond mijn rechterbovenarm.

Ik heb wel degelijk magie, zoals de tests aantoonden, maar het komt nooit overeen met een bekende magische soort.

Ik kan geen vuur spuwen zoals een draken-Shifter, of mensen vervloeken die me irriteren zoals Heksen. Ik kan geen drankjes maken zoals een Alchemist of mensen verleiden zoals een Succubus. Nu wil ik niet ondankbaar zijn voor de kracht die ik wel heb, het is interessant en zo, maar het heeft gewoon niet veel impact en meestal is het gewoon behoorlijk nutteloos. Mijn speciale magische vaardigheid is het vermogen om draden van het lot te zien.

Het meeste van het leven is al vervelend genoeg voor mij, en wat me nooit is opgevallen, is dat mijn partner een onbeschofte, pompeuze lastpak is. Hij is een Alpha en de tweelingbroer van mijn vriend.

"Wat ben je aan het doen? Dit is mijn huis, je kunt niet zomaar binnenkomen!" Ik probeer mijn stem stevig te houden, maar wanneer hij zich omdraait en me aankijkt met zijn gouden ogen, krimp ik ineen. De blik die hij me geeft is hooghartig en automatisch laat ik mijn ogen naar de grond zakken, zoals ik gewend ben. Dan dwing ik mezelf om weer omhoog te kijken. Hij merkt niet dat ik opkijk omdat hij al van me is weggekeken. Hij is onbeleefd, ik weiger te laten zien dat hij me bang maakt, ook al doet hij dat zeker. Hij kijkt rond en nadat hij beseft dat de enige plek om te zitten het kleine tafeltje met zijn twee stoelen is, wijst hij ernaar.

"Zitten," beveelt hij. Ik werp hem een boze blik toe. Wie is hij om me zo rond te commanderen? Hoe kan iemand zo irritant mogelijk mijn zielsverwant zijn? Misschien slaap ik nog steeds. Ik knijp in mijn arm en mijn ogen worden een beetje waterig van de pijn.

"Je bent van mij, kleine pup," gromde Kylan tegen mijn nek.
"Al snel zul je smeken om mij. En als je dat doet—zal ik je gebruiken zoals ik wil, en dan zal ik je afwijzen."

—

Wanneer Violet Hastings aan haar eerste jaar op de Starlight Shifters Academie begint, wil ze maar twee dingen: de erfenis van haar moeder eren door een bekwame genezer voor haar roedel te worden en de academie doorlopen zonder dat iemand haar een freak noemt vanwege haar vreemde oogconditie.

De zaken nemen een dramatische wending wanneer ze ontdekt dat Kylan, de arrogante erfgenaam van de Lycan-troon die haar leven vanaf het eerste moment ellendig heeft gemaakt, haar metgezel is.

Kylan, bekend om zijn kille persoonlijkheid en wrede manieren, is allesbehalve blij. Hij weigert Violet als zijn metgezel te accepteren, maar hij wil haar ook niet afwijzen. In plaats daarvan ziet hij haar als zijn pup en is vastbesloten haar leven nog meer tot een hel te maken.

Alsof het omgaan met Kylans kwellingen niet genoeg is, begint Violet geheimen over haar verleden te ontdekken die alles veranderen wat ze dacht te weten. Waar komt ze echt vandaan? Wat is het geheim achter haar ogen? En is haar hele leven een leugen geweest?

"Ik ga niet met je trouwen, het was gewoon een ongeluk."
Ik begroef mijn gezicht in mijn handen, proberend het zicht van het sterke, naakte lichaam van de Alpha naast me te blokkeren. Hij had me net ten huwelijk gevraagd, maar ik kende zijn naam niet eens. Wat had ik in hemelsnaam gedaan gisteravond na het drinken?
"Ongeluk? Jij bent mijn metgezel. Voelde je dat niet?" Hij greep mijn hand stevig vast, zijn ogen brandend van gevaar.
"Nee, dat is onmogelijk..." riep ik in paniek uit.
Want ik was een weerwolvenloze Omega.


Harper Laurier was een van de dochters van de Alpha van de Slivergray Pack, maar niet de echte. Als een weerwolvenloze Omega was ze bijna geïsoleerd en gepest door de hele roedel. Gebroken en gekwetst besloot ze de roedel te verlaten en een manier te vinden om haar wolf te ontwaken. Maar een ongeluk bracht het leven van dit gewone 18-jarige meisje in contact met de eerste prins van het Weerwolvenrijk.
De gevaarlijke en charmante prins beweerde haar metgezel te zijn en vroeg haar ten huwelijk, maar Harper voelde het helemaal niet.
Moest ze hem beloven? Of moest ze een leven leiden dat door niemand gecontroleerd werd?

Als de eerste erfgenaam van de Alpha Koning hadden talloze moordaanslagen Wyatt Elliot koud en paranoïde gemaakt. Hij besloot niemand te vertrouwen, en niets kon hem ervan weerhouden de troon te bestijgen.
Echter, een meisje kwam plotseling zijn leven binnen en opende zijn lang bevroren hart. Haar fatale aantrekkingskracht vertelde hem dat zij zijn metgezel was. Hij kon niet wachten om haar de zijne te maken, maar zij was zich niet bewust van de metgezellenband en probeerde zelfs van hem weg te rennen.
Hoe zou Wyatt de eerste meid behandelen die hem afwees?
Moest hij haar met geweld bezitten of zachtjes haar vertrouwen en hart winnen?