5 Book(s) Related to stories of urban legends

"Alsjeblieft, eet me niet op, ik ben bereid met je te trouwen en je gemalin te worden."
Een moederdraak smeekt me.
Mijn naam is Grant, en ik ben terechtgekomen in een mysterieuze en gevaarlijke wereld waar het recht van de sterkste geldt.
In deze wereld zijn er draken, reuzen, ogers en magie.
In deze wereld word je zonder kracht voedsel voor anderen.
Onverwacht ben ik bij mijn aankomst een legendarische draak geworden.
Bovendien word ik sterker door andere wezens te consumeren.
En dus...
Om krachtiger te worden, om te voorkomen dat ik opgegeten word.
Moet ik transformeren van een witte draak naar de legendarische draak uit de verhalen! Ik zal de meester van alle wezens worden.

Angela's borstkas ging hevig op en neer terwijl ze de etherische figuur door de kronkelige paden van de boomgaard achtervolgde, haar voetstappen bonzend tegen de harde grond. De volle maan wierp een spookachtig licht over de scène, lange schaduwen werpend die dansten en kronkelden als donkere geesten. Ze was hierheen gekomen om wraak te nemen voor de dood van haar zus, maar nu werd ze gekweld door de geest die haar dromen achtervolgde.
De mist die om haar voeten wervelde was dik en verstikkend, dempte haar voetstappen en liet haar gedesoriënteerd achter. In de verte flikkerde een enkele lantaarnpaal, werpend een ziekelijk geel licht dat de treden naar het landhuis verlichtte. Maar Angela was zich niet bewust van haar omgeving, haar ogen gefixeerd op de witte figuur die haar wenkte.
"Laat je zien!" riep ze uit, haar stem galmend door de lege nacht. "Ik weet dat je geen geest bent! Wie ben je?"
Haar hart bonkte in haar borst terwijl ze de verboden veranda achter Leonardo's atelier naderde. Daar, in de schaduwen, stond de vrouw in het wit. Haar gelaatstrekken waren verborgen door de wervelende mist, maar Angela kon het gewicht van haar blik op haar voelen.
"Vertel me wie je bent!" eiste Angela, haar stem trillend van angst en woede. Angela's hartslag versnelde, haar adem stokte in haar keel.
De figuur bleef stil, haar spookachtige aanwezigheid straalde een verontrustende aura uit. "Je zoekt wraak," zei ze, haar stem als het ritselen van bladeren op een koude herfstnacht. "Maar wees voorzichtig met wat je wenst, mijn lief. Soms is de waarheid veel angstaanjagender dan welke geest dan ook."

"Emma Grace?"
"Ja."
"Het spijt me om je dit te moeten vertellen, maar hij heeft het niet gehaald," zegt de dokter met een meelevende blik.
"D-dank je," zeg ik met een trillende ademhaling.
Mijn vader was dood, en de man die hem had vermoord stond op dit moment naast me. Natuurlijk kon ik dit aan niemand vertellen, want dan zou ik als medeplichtige worden beschouwd omdat ik wist wat er was gebeurd en niets had gedaan. Ik was achttien en zou gevangenisstraf kunnen krijgen als de waarheid ooit uitkwam.
Niet zo lang geleden probeerde ik mijn laatste jaar van de middelbare school door te komen en deze stad voorgoed te verlaten, maar nu heb ik geen idee wat ik moet doen. Ik was bijna vrij, en nu zou ik geluk hebben als ik nog een dag kon doorkomen zonder dat mijn leven volledig in elkaar stortte.
"Je bent nu en voor altijd bij ons," fluisterde zijn hete adem in mijn oor, waardoor een rilling over mijn rug liep.
Ze hadden me nu stevig in hun greep en mijn leven hing van hen af. Hoe het zover is gekomen, is moeilijk te zeggen, maar hier was ik... een wees... met bloed aan mijn handen... letterlijk.


De enige manier waarop ik het leven dat ik heb geleefd kan beschrijven, is als een hel op aarde.
Elke dag werd elk stukje van mijn ziel weggerukt, niet alleen door mijn vader, maar ook door vier jongens die De Donkere Engelen werden genoemd en hun volgelingen.
Drie jaar lang getreiterd worden is ongeveer alles wat ik kan verdragen, en met niemand aan mijn zijde weet ik wat ik moet doen... ik moet eruit, de enige manier die ik ken. De dood betekent vrede, maar dingen zijn nooit zo eenvoudig, vooral niet wanneer de jongens die me naar de rand hebben gedreven, degenen zijn die uiteindelijk mijn leven redden.
Ze geven me iets waarvan ik nooit had gedacht dat het mogelijk zou zijn... wraak, koud geserveerd. Ze hebben een monster gecreëerd en ik ben klaar om de wereld in brand te steken.

Volwassen inhoud! Vermeldingen van drugs, geweld, zelfmoord. Aanbevolen voor 18+. Reverse Harem, van pestkop naar geliefde.

Vanwege de sterke wens om haar moeder de beste behandeling te geven na haar beroerte, werd Samantha gedwongen het aanbod aan te nemen om te dansen voor een klant, meneer MC. Ze is de privé-sexy danseres van een rijke man.

Ze heeft zijn gezicht nog nooit gezien, niet eens één keer, omdat hij altijd een masker draagt wanneer ze voor hem danst. Ze moet hem een goede show geven om zijn avond op te warmen, alleen door te dansen.

Alleen kijken, niet aanraken, dat is het!

Heeft ze het recht om te vechten tegen hoe hij zich over haar voelt als hun overeenkomst eindigt wanneer de vrouw met wie hij zou trouwen terugkeert?

-WAARSCHUWING- Dit verhaal kan inhoud bevatten die sommigen verontrustend vinden.

"Als je me niet met je mond kunt bevredigen, dan zul je me op een andere manier moeten bevredigen."

Hij scheurde haar dunne kleding van haar lichaam en gooide de gescheurde stof opzij. Visenya raakte in paniek toen ze precies begreep wat hij bedoelde.

"Laat me het nog een keer proberen... met mijn mond. Ik denk dat ik..."

"Stil!" Zijn stem weerkaatste tegen de muren van zijn slaapkamer en bracht haar meteen tot zwijgen.

Dit was niet hoe ze zich haar eerste keer had voorgesteld. Ze had gedacht aan gepassioneerde kussen en tedere strelingen van een man die van haar hield en haar koesterde. Lucian zou niet liefdevol zijn, en hij koesterde haar zeker niet. Ze was vervloekt met een partner die uit was op wraak en niets liever wilde dan haar zien lijden.


Tien jaar waren verstreken sinds de Draken over de wereld heersten... sinds Visenya haar plaats innam als Lycan Koningin. Vampieren werden gedwongen zich in de schaduwen terug te trekken nu het jagen op en tot slaaf maken van mensen met de dood werd bestraft. De wereld was eindelijk in vrede... totdat Drakenheer Lucian ontwaakte uit zijn kunstmatige slaap en ontdekte dat zijn hele ras was uitgemoord door Visenya's vader. Visenya werd van haar koninkrijk beroofd en gedwongen de rest van haar dagen als Lucians slaaf door te brengen. De wreedste grap van allemaal is dat Visenya ontdekt dat de partner waar ze al die jaren zo trouw op heeft gewacht, niemand minder is dan de wraakzuchtige Drakenheer zelf.

Verblind door hun haat voor elkaar, is het genoeg om de intense band tussen hen te bestrijden? Zal Lucian Visenya tot haar absolute limiet drijven, om er uiteindelijk spijt van te krijgen?