3 Book(s) Related to when stars align

"Ik mag je niet. Ik verafschuw je. Ik wil je nooit meer zien. Je bent niets anders dan een verdraaide psychopaat!" schreeuwde ik, terwijl ik probeerde mijn bonzende hart te kalmeren. Ik haatte hoe kalm hij eruitzag, hoe onaangedaan hij leek, alsof het hem allemaal niets kon schelen.

Hij grijnsde en verkleinde de afstand tussen ons, zijn hand gleed om mijn nek terwijl hij fluisterde: "Je zegt het ene, maar je lichaam zegt iets anders." Zijn stem was een lage grom, waardoor ik rilde. "Wen er maar aan, liefje, want ik ben niet van plan je te laten gaan."


Ik was gedwongen om dit verknipte leven alleen te leven.

Geen familie.
Geen vrienden.
Niets.

Met mensen die door buitenaardse wezens gevangen werden genomen, had ik twee keuzes: slaaf worden of sterven. Ik was op beide voorbereid, maar ik had nooit verwacht dat de buitenaardse prins—degene die mijn soort had afgeslacht—mij zou willen opeisen. Niet als slaaf, maar als iets... meer.

"Ik geef je een keuze, Mia Cara. Als je nee zegt, ga ik weg en zal ik je nooit meer lastigvallen, maar je moet een beslissing nemen. Je maakt me op zoveel manieren gek," kreunde Xavier, zijn stem zorgde ervoor dat ik langzaam de strijd verloor die ik al maanden voerde.

Mijn lippen trilden terwijl ik de drang weerstond om hem te kussen. Ik werd niet gedwongen, overtuigd of geforceerd om zo te voelen en dit verlangen om op elke manier door deze alien met een staart bezeten te worden, had mijn slipje doorweekt tot op het bot.

Eindelijk gooide ik alle voorzichtigheid overboord en nam zijn lippen in de mijne, het genot dat volgde, rechtvaardigde het volledig.

En terwijl ik begon te reageren op zijn aanrakingen, mijn armen om zijn torso sloegen, kon ik alleen maar denken aan hoeveel meer ik van hem wilde en verlangde.

Het kwam op dat moment niet bij me op hoe ik van het haten van zijn hele bestaan ineens naar het willen hebben van zijn staart om mijn nek was gegaan terwijl ik mijn lichaam op en neer bewoog op zijn opwindend lange lid.


Weten dat je een draagmoeder voor een willekeurige alien zou worden als je achttien werd, was een realiteit waar Tessa mee moest omgaan terwijl ze opgroeide, net als elk ander menselijk meisje. Maar waar ze niet op voorbereid was, was dat de Prins van de aliens die ze vanaf haar jeugd had gehaat, plotseling besloot dat zij zijn bruid zou worden, permanent.

Om het nog erger te maken, ontdekte ze zoveel nieuwe redenen om hem te haten, maar ook meer om voor hem te vallen en ze vecht hard om ervoor te zorgen dat haar verstand het wint van haar hart.

Maar terwijl de alienwereld hoop herwint dankzij haar, moet ze vechten voor haar planeet, want de alien aan wie ze uiteindelijk haar hart en verstand gaf, zou alles wat ze liefheeft en waar ze voor staat, de aarde, kunnen vernietigen.

Nevaeh had nooit verwacht dat haar leven zou verstrengelen met dat van Aiden Klein, de machtige miljardair met een blik kouder dan ijs en een hart dat allang bevroren was. De wereld zag hem als een man te perfect om aan te raken—een verblindende figuur aanbeden door de samenleving, benijd door mannen en begeerd door talloze vrouwen. Maar Aiden's hart was afgesloten, een fort verzegeld door verlies, waar liefde niet langer mocht verblijven.


Vanaf het moment dat ik Aiden voor het eerst zag, wist ik dat er iets verborgen zat onder de oppervlakte—een pijn zo rauw dat het weerklonk in elke blik die hij afwendde. Een onbaatzuchtige, loyale man met een onbreekbare liefde voor zijn familie, Aiden werd achtervolgd door de herinneringen aan een liefde die hem had gebroken. De wereld stelde steeds weer dezelfde vraag: Hoe zou Aiden Klein een vrouw liefhebben?

Maar ik zag door zijn masker heen, naar de gebroken held daaronder. En ik realiseerde me de waarheid—Aiden Klein kan zo hevig liefhebben dat het de vrouw die hij kiest zou vernietigen.

Want ondanks zijn kilheid, heb ik het ooit gezien… en het brak mij ook.

Hij mag dan de gebroken held zijn, maar ik ben de schurk in dit verhaal, en ik overschrijd een grens die ons beiden kan ruïneren.