Als vervangende bruid werd ik door mijn vader gezien als een pion en door mijn stiefmoeder als iemand zonder enige waarde.
Door mijn vader verlaten en nog als kind naar het platteland gestuurd, keerde ik uiteindelijk terug naar huis, om vervolgens opnieuw snel te worden afgedankt—ditmaal, op aandringen van mijn stiefmoeder, naar een psychiatrische inrichting.
Pas drie jaar later werd ik vrijgelaten, mijn vrijheid gekocht met als enige doel dat ik in de plaats van mijn stiefzus zou trouwen met de familie Sterling.
"De rijkdom van de familie Sterling is onmetelijk, en William Sterling is een zeldzame en waardige heer. In het huis van hen trouwen in plaats van je zus is een zegen—vergeet je plaats niet!"
Toch wist iedereen dat William, die bij een auto-ongeluk verlamd was geraakt, niet langer was wie hij ooit was—weemoedig, wispelturig en, zo gingen de geruchten, niet lang meer te leven.
Niemand had kunnen voorzien dat na ons huwelijk Williams benen op wonderbaarlijke wijze zouden genezen.
En pas toen begonnen ze te beseffen dat deze nieuwe jonge vrouw allesbehalve gewoon was. Toen de waarheid aan het licht kwam, bleven ze verbijsterd achter.
Deze vrouw was een echte koningin.
