Rozdział 34: Iluzja się rozbija

Perspektywa Elary

Tak naprawdę nie spałam.

Leżałam do niego plecami, z szeroko otwartymi oczami w ciemności, a dłonie zaciskałam na prześcieradle pod sobą tak mocno, że aż bolały mnie kostki.

Deszcz bębnił o okna na korytarzu, ale nawet przez tę burzę głos Damiana — niski, opanowany, kipiący tłum...