Rozdział 89

Odłożyłam telefon z lekkim uśmiechem na ustach. Cieszę się, że mój ponury brat wreszcie odnalazł swój uśmiech. Nie znam ich historii, ale byłam pewna, że mają za sobą jakąś wspólną przeszłość.

Skąd wiem? „No weź… na przyjęciu zaręczynowym oboje byli aż nazbyt oczywiści”. Pokręciłam głową i skupiłam...