Rozdział 100

Emma

Z Rachel byłyśmy już prawie przy drzwiach, kiedy to poczułam — cień wydłużający się za nami, ten rodzaj obecności, od której samo powietrze nieruchomieje. Szłam dalej. Nie odwróciłam się. Nie zwolniłam.

— Stój.

Słowo padło zza moich pleców, ciche, ale absolutne — rozkaz, który nie potrzebowa...