Rozdział 231

Sam w końcu poruszył się tuż przed zmierzchem.

Eira natychmiast wstała i pochyliła się nad łóżkiem.

– Sam? Hej, skarbie. Nie śpisz.

Pod jego nosem spoczywała rurka tlenowa. Zamrugał w jej stronę, oszołomiony i przestraszony, jakby nie mógł uwierzyć, że jest prawdziwa.

Może jej wołanie dotarło d...