Rozdział 226 Dwieście dwadzieścia sześć

– Gdzie ja jestem? – powtórzyła do siebie, idąc przez opustoszałe miejsce.

Słyszała dookoła kroki, ale nie potrafiła dostrzec niczyjej sylwetki ani zobaczyć żadnej twarzy. A jednak to miejsce nie było jej obce – był to dokładnie ten sam spowity mgłą krajobraz, który śnił jej się zawsze.

Jedyna róż...