Rozdział 144

Punkt widzenia: Chloe

Wieczorem siedziałam po turecku na szpitalnym łóżku, bezmyślnie wpatrując się w okno.

Drzwi, które Alan zamknął, wychodząc, domknęły się tak cicho, jakby wcale się nie zamknęły. W pokoju został tylko zapach kwiatów — słodki, duszący, z podskórną nutą czegoś gnijącego i zimneg...