Rozdział 162

Perspektywa Chloe

Obudził mnie śpiew ptaków.

Najpierw był to pojedynczy dźwięk gdzieś w oddali, potem coraz bliżej, coraz gęściej, aż zlał się w delikatny, poszarpany chór, przesączający się przez kratownicę okna i wypełniający każdy kąt chaty. Nie głośny — po prostu niewiarygodnie żywy, jakby mi ...