Rozdział 42 Słodko-gorzkie chwile

To było wszystko, co byłam w stanie z siebie wydusić, licząc, że w ten sposób chociaż trochę odwlecze moją karę. Miałam wrażenie, że moja wrażliwa dusza nie zniesie już dziś ani odrobiny więcej tortur. Wstał i podszedł do mnie, siadając tak blisko, że nawet nie zostawił między nami odrobiny przestrz...