Królowa wśród ciemności: Rozdział dwudziesty dziewiąty - Valeria

Nasze usta rozpadają się, gdy czuję, jak jakiś dupek uderza we mnie, i strzelam do pendejo brudnym spojrzeniem, paląc dziurę w tylnej części głowy.

„Co za kutas”, mówię z irytacją.

„Wiedziałbyś to lepiej ode mnie” - chichocze Isolda.

Uśmiecham się: „Nie nazwałbym siebie ekspertem”.

Cieszymy się ...