Rozdział 2 Niech płaci

Punkt widzenia: Melvin

— Więc, Richard, turniej elitarnych wojowników jest już za dwa tygodnie. Udało ci się z nimi skontaktować? — mówię do mojego bety.

— Tak, Alfo, wszystko ustawione. Nie przetrwa tego wydarzenia, proszę pana — odpowiada Richard.

— Dobrze, dobrze. Czyli jest też na liście. Wreszcie wszystko będzie moje. — Zacieram ręce z ekscytacji. Nie mogę się doczekać. Na to czekałem latami.

— Tak, Alfo, taki jest plan — odparowuje. Skoro Richard jest moim betą, jego zadaniem jest dopilnować, żeby wszystko było załatwione, a to tylko jeden z jego obowiązków. Trixie.

— Chcą połowę zapłaty z góry, a resztę, kiedy robota będzie skończona. Mam się tym też zająć, Alfo? — pyta.

— Tak, Richard, zajmij się tym. Wszystko jest dopięte. Wreszcie… świętujmy — mówię, nalewając dwa kieliszki bourbona.

— I jeszcze jedno, Richard. Dopilnuj, żeby była słaba, zanim turniej się zacznie. Chcemy, żeby nie miała żadnych szans — dodaję z podekscytowaniem w głosie.

— Tak, Alfo. To zostanie zorganizowane — mówi z diabelskim uśmiechem.

— Tatusiu, tatusiu! — woła moja córka, Trinity, wpadając z impetem przez drzwi gabinetu.

— Słoneczko, nie możesz tak po prostu tu wpadać. O co chodzi? — pytam, podnosząc na nią wzrok.

— Tatusiu, ta ladacznica… Nie mogę jej znaleźć. Nie zrobiła swoich obowiązków. Moje ubrania trzeba wyprać. Mój pokój trzeba posprzątać, a śniadanie nawet nie zostało zaczęte — dąsa się.

— Beto Richard! Znajdź Trixie NATYCHMIAST. Pokaż jej, co się dzieje, kiedy nie robi tego, co jej kazano — warczę.

— Tak, Alfo. Już się robi — mówi, wychodząc z mojego gabinetu.

— Tatusiu, moje ubrania… Wszystko jest brudne. Nie mam się w co ubrać — dąsa się. — I jestem taka głodna. Nic nie jest przygotowane. Poszłam jej szukać, ale nigdzie jej nie ma.

Zanosi się płaczem.

— Już dobrze, kochanie. Tatuś to naprawi i sprawi, że za ciebie zapłaci — mówię, próbując ją uspokoić.

— Dziękuję, tatusiu. Tatusiu, skoro nie mam się w co ubrać, to czy ja i moje przyjaciółki możemy pójść na zakupy? Proszę, tatusiu, to wszystko wina Trixie — mówi do mnie. — Tu jest karta. Weźcie kilku strażników.

Dziękuje mi i zabiera moją kartę, akurat gdy do środka wchodzi moja partnerka, Sophie.

— Hej, kochanie — mówi, podchodzi i całuje mnie w policzek.

— Trinity, jak wiesz, turniej jest za dwa tygodnie. Odbywa się na zamku i to twoja szansa, żeby zaimponować królowi, więc musisz wyglądać jak najlepiej. Kup sobie kilka sukni i pasującą biżuterię. Będzie tam mnóstwo kobiet, więc musimy być gotowe — mówi moja partnerka do naszej córki.

— Tak, mamusiu. I tak założę się, że to będą moi partnerzy. Ooooch, mamo… a co, jeśli naprawdę? A jeśli nie, to i tak będą moje — mówi z uśmieszkiem.

— Melvin, wszystko jest dopięte? To już tylko dwa tygodnie. Jesteś pewien, że damy radę to przeprowadzić? — pyta mnie.

— Tak, moja Luno. Król wyrzutków się zgodził. Wysyła do zawodów kilku swoich najlepszych wojowników. Wiedzą, co mają robić. A na wypadek gdyby to nie wypaliło, skontaktowałem się też z Alfą Drake’em ze stada Shadow i on również obiecał wsparcie w tej sprawie, i wyśle kilku elitarnych wojowników — mówię, popijając bourbona.

— Mój Alfo — mruczy, podchodząc bliżej. — Jesteś pewien, że to niezawodne? — pyta, siadając okrakiem na moich kolanach.

— Och, moja Luno. Tak, wszystko jest załatwione. O nic się nie martw. Jedyne, o co masz się martwić, to twój alfa.

— A co mogę zrobić dla mojego alfy? — mruczy.

— Alfo — odzywa się przez więź mentalną, przerywając mi i mojej partnerce. — To ma być coś ważnego, Richard — odpowiadam mu, wyraźnie wściekły.

— Znalazłem Trixie — mówi, a ja słyszę w jego głosie psotę.

— Dobra robota, Beto. Gdzie ją znalazłeś? — pytam, ciekaw, gdzie się ukrywała.

— Była na spacerze. Tuż na zewnątrz domu stada. Powinna była robić swoje obowiązki, a nie łazić na pieprzony spacerek. Idę teraz do lochu — mówi mi przez więź.

— Zrób, co najgorsze, Beto. A tak przy okazji, dopilnuj, żebyś użył srebra albo wilczej jagody. Chcę, żeby została trwale uszkodzona. Tym razem zmasakruj ją porządnie. Skoro do turnieju zostały tylko dwa tygodnie, musimy dopilnować, żeby wszystko poszło zgodnie z planem i żeby wszystko było na swoim miejscu, i Beto… nie spartacz tego — rozkazuję.

— Tak, Alfo, już się tym zająłem — odpowiada i zrywa połączenie.

— Co się stało, mój Alfo? Kto nam przeszkodził? — pyta moja partnerka.

— To był beto Richard. Znalazł Trixie. Zabiera ją do lochu na karę, a potem ją wypuści, żeby dokończyła swoje zadania. Kochanie, później dzisiaj znajdź jakiś powód, żeby ukarać Trixie. Ma cierpieć i nie mieć żadnych szans w turnieju.