Rozdział 3 Znajdowanie planu

Punkt widzenia: Trixie

Po tym, jak wypiliśmy kawę i zjedliśmy śniadanie, dokończyliśmy trening na dziś.

Ponieważ mam tu mnóstwo obowiązków, Calvin i ja trenujemy o czwartej rano, żebym mogła zacząć przygotowywać śniadanie o siódmej i skończyć do ósmej.

Kiedy skończyłam ze śniadaniem, poszłam na górę i posprzątałam pokój Trinity i Charlesa, kiedy oni jedli, a potem wyprałam ich rzeczy.

Potem idę do pokoju Alfy i Luny i robię to samo.

Dziękuję Calvinowi i Margaret i wychodzę. Jest prawie siódma i nie chcę zaliczyć opóźnienia. Gdy wracałam z sali treningowej, zatrzymał mnie beta Richard.

– Trixie, gdzie ty byłaś? Nie zrobiłaś nic z tego, co powinnaś – mówi, łapiąc mnie za ramię.

– Beta Richard, tylko wyszłam na krótki spacer, zanim zabrałam się za obowiązki – próbuję wyjaśnić, kiedy ciągnie mnie za rękę.

– Nie posprzątałaś pokoi ani nie wykonałaś żadnych zadań. Trzeba ci dać nauczkę. – Uśmiecha się szyderczo, wlokąc mnie za sobą.

Próbowałam tłumaczyć, że jeszcze nie pora i właśnie tam szłam, żeby zacząć, ale trafiłam w próżnię, bo nie słuchał.

Beta Richard dalej ciągnie mnie za sobą, aż docieramy do lochów. Zaciąga mnie po kilku stopniach w dół i wrzuca do pomieszczenia.

– Nauczysz się swojego miejsca, młoda damo, tak czy inaczej – mówi, po czym podchodzi do ściany i podnosi bicz zakończony srebrem. Podchodzi do mnie i przykuwa moje ręce do sufitu. Potem zaczyna smagać mnie po plecach. Kiedy kończy, jestem zgarbiona i cała w bólu. To lanie było gorsze niż poprzednie. Wiem, że kilka razy podczas niego odpłynęłam.

Zwykle nasze wilki pomagają nam się leczyć. Jestem podwójną alfą. Powinnam dostać wilka w wieku czternastu lat. Zwykłe wilki mają go w wieku szesnastu. Ale ponieważ mam alfę we krwi, zazwyczaj jest to czternaście. A ja mam siedemnaście i wciąż żadnego wilka.

– Wstawaj, bezwartościowa dziwko – mówi, kopiąc mnie. Kiedy mnie odpina, wrzeszczy na mnie. Mówi, że mam obowiązki do zrobienia. Że mam wstać. Nie mogę się ruszyć. Jeszcze nie zagoiłam się po wczorajszym laniu, a teraz to.

Kiedy podnoszę się na nogi, trochę się zataczam. Ocieram krew z ust i patrzę na niego.

– Jesteś nic niewartym kawałkiem gówna. Nie waż się na mnie patrzeć! – wrzeszczy. Ale nie odwracam wzroku. Chwyta mnie za ramię i ciągnie mnie z lochów w stronę domu watahy.

Gdy docieramy do domu watahy, idę do kuchni, żeby zabrać się do pracy.

– Och, moje dziecko… Co ci się stało? Usiądź. Pozwól, że cię opatrzę – mówi Ethel. To starsza omega, która pracuje w domu watahy od wieków. Jest dla mnie jak matka. Zawsze mnie czyści, opatruje i się mną zajmuje.

– Przepraszam, że się spóźniłam. Byłam w drodze, ale beta mnie zatrzymał. Tak mi przykro – mówię do niej, łkając odrobinę, bo strasznie boli.

– Nie przepraszaj, kochanie. Proszę, weź to. Pomoże na ból.

– Co do cholery, Trixie? – odzywa się moja najlepsza przyjaciółka Roxie, wchodząc przez drzwi.

– Hej, Rox. Nic mi nie jest, obiecuję. Jeszcze tylko miesiąc. Dam radę – mówię jej, ale w głębi nie jestem pewna, czy wytrzymam, jeśli z każdym dniem będzie coraz gorzej.

– Siedź tu i odpocznij. Śniadanie już zrobione i podane. Pójdę z tobą i pomogę ci sprzątać, żebyś mogła szybciej odpocząć.

– Wiesz, że nie mogę ci na to pozwolić. Tylko będzie gorzej – mówię do niej.

Przewraca oczami.

– Zapłacą za to wszystko. Dopilnuję tego – syczy.

Po śniadaniu idę na górę do pokoi. Kiedy miałam wejść do pokoju Trinity, zatrzymałam się w drzwiach.

– Powinnaś była tam być. Jak poskarżyłam się tacie na Trixie, została ukarana. Ta głupia dziwka zasługuje na to. Powiedziałam mu, że nie zrobiła żadnych obowiązków ani śniadania. Tata nawet nie sprawdził godziny – mówi, a obie wybuchają śmiechem.

– Tata powiedział mi też, że skończy na turnieju. O mój Boże, dziewczyno, on ma wszystko ustawione. Wreszcie zdechnie. Ugh, nie mogę się doczekać. To śmiecie nie powinny tu chodzić – mówi do Shelby.

– To jaki jest plan? – odpowiada Shelby.

– Powiem tylko tyle, że ma ustawione jej walki. Są ustawione, i to walki na śmierć – słyszę, jak mówi Trinity.

Natychmiast cofnęłam się o kilka kroków i trochę się potknęłam. Pobiegłam do łazienki, żeby chlusnąć sobie wodą w twarz.

„Rox, Rox. Znam ich plan” – wysyłam przez więź do mojej najlepszej.

„Cal. Mamy problem” – wysyłam przez więź także do gammy Calvina.