Rozdział 4 Pani czeka

Perspektywa Cadena

Kiedy siedziałem w swoim gabinecie, zajmując się papierkową robotą i dopinając kilka spraw związanych ze stadem, wszedł mój Beta, Kevan.

— Coban, oto lista i dokumenty dotyczące nadchodzącego turnieju wojowników. Termin ustalono na za dwa tygodnie. Tory są już sprawdzane i testowane. Pracują przy tym nasi najbardziej elitarni wojownicy — mówi, podając mi teczkę.

— Dzięki, Kevan. Miałeś okazję przejrzeć uczestników i to, z jakich stad pochodzą? — zapytałem, zerkając na spis.

— Niezbyt. Rzuciłem tylko okiem. W tym roku zgłasza się wielu wojowników — odpowiada.

— To dobrze. Obyśmy w tym roku wyłonili kilku elitarnych i naprawdę wartościowych wojowników. W zeszłym roku była klapa. Odkąd dodaliśmy tor, powinien odsiać słabych i niegodnych — mówię, kiwając głową.

— To był zdecydowanie świetny pomysł. Każdy może sobie wywalczyć zwycięstwo oszustwem, ale żeby ukończyć tor, potrzebne są umiejętności. Do ostatnich rund dotrą tylko najsilniejsi — stwierdza Kevan.

Przeglądając dokumenty, zerkając na nazwiska i rangi wojowników zapisujących się w tym roku, zauważam, że frekwencja jest naprawdę ogromna. Niektóre nazwiska są bardzo dziwne i przy nich nie widnieje żadne stado.

Turnieje odbywały się co roku. Jednym z ich celów było wyłonienie elitarnych wojowników do królewskiej armii. Tym, których uznamy za odpowiednich, proponuje się miejsce w gwardii królewskiej. Innym — w Królewskiej Armii. Część wojowników, a także Alf i członków ich stad, startuje dla uznania, statusu oraz tytułu. To tutaj Alfy i Bety lubią pokazać, na co ich stać, a my wykorzystujemy te dane również do oceniania siły poszczególnych stad.

Silna Alfa i silna Beta zazwyczaj oznaczają silniejsze stado. Dziedzice obecnych stad rywalizują o rozgłos. Rywalizują też o nagrodę. Spójrzmy prawdzie w oczy — pewnie wszystkim chodzi po prostu o nagrodę dla swojego stada.

Pierwsze miejsce wygrywa sprzęt i ulepszenia dla stada o wartości miliona dolarów, a do tego sto tysięcy dolarów dla zwycięzcy jako nagrodę główną. Na to wydarzenie zjeżdżają stada z całego królestwa.

— Kevan, wyślij do wszystkich stad notatki z aktualizacjami dotyczącymi turnieju. Uwzględnij w nich zmiany wprowadzane w tym roku. Chcę, żeby te maile poszły najpóźniej do końca dnia. To da im dwa tygodnie na przygotowania i nie będziemy słuchać żadnego biadolenia o zmianach — mówię, przewracając oczami. Już wiem, że wielu osobom te zmiany się nie spodobają.

— Coban, z całym szacunkiem, ale oni płaczą nawet nad skaleczeniem papierem — odpowiada mój Beta.

— Biegłeś już po torze? — pytam, zmieniając nieco temat.

— Aktualizacje toru dopiero co wdrożono. Miałem iść zobaczyć po tym, jak dostarczę dokumenty — mówi.

— To chodźmy obejrzeć, co?

Gdy wychodziliśmy z gabinetu, żeby obejrzeć ulepszenia wprowadzone na torze, usłyszeliśmy zamieszanie w salonie.

Perspektywa Cadena

Tak, jestem królem lykanów. Cóż, jednym z dwóch — razem z moim bratem Cobanem, bo jesteśmy bliźniakami. Ja i mój brat przejęliśmy stado Dark Howlers oraz królestwo w wieku szesnastu lat.

Mój ojciec i matka, poprzedni król i królowa, zostali otruci i zmarli we śnie, zostawiając mnie i Cobana, żebyśmy przejęli stery.

Tak, jako dziedzice Alf i członkowie rodziny królewskiej byliśmy do tego szkoleni. Przechodziliśmy treningi, w tym szkolenie bojowe, i mieliśmy objąć władzę w wieku osiemnastu lat.

Ponieważ nie byliśmy pełnoletni, wiele stad rzuciło nam wyzwanie i zbuntowało się przeciwko nam. Niektóre stada do dziś sprawiają nam problemy.

Skoro musieliśmy przejąć władzę tak młodo, na mnie i na mojego brata spadło mnóstwo obowiązków, przez co dorastaliśmy szybciej, niż byśmy chcieli. Coban urodził się, by rządzić. Urodził się, by przewodzić. Ja natomiast lubię się bawić. Tak, pomagam mu rządzić królestwem, ale chcę też mieć coś dla siebie.

Za dokładnie dwa tygodnie ja i mój brat skończymy dwadzieścia pięć lat. A więc starszyzna naciska na nas, żebyśmy spłodzili dziedzica. Tak, rozumiem. Potrzebujemy następcy, bo jeśli coś nam się stanie, królestwa nie może przejąć byle kto. Szukaliśmy naszej partnerki wszędzie. Czekałem na nią do dwudziestego pierwszego roku życia. Potem uznałem, że będę się bawił, dopóki jej nie znajdę. Coban natomiast zachowuje się dla naszej partnerki.

Starszyzna wybrała dziesięć kobiet i sprowadziła je do zamku. Nazywają je „damami dworu”. Coban nazywa je dziwkami. Dla mnie są po prostu sposobem na rozładowanie napięcia. Tak, zabawiam się z nimi. Ale zgadzam się z bratem: nie wybierzemy partnerki z wyboru. Wspólnie zdecydowaliśmy, że jedynie nasza przeznaczona partnerka zostanie naszą Królową Luną.