Rozdział 5 Nie księżyca

Perspektywa Cadena

„Caden” — mruczy Sandi, ocierając się o moje kolana.

„Na kolana i zadowól swojego króla”.

„Tak, mój królu” — mruczy, po czym zsuwa się z moich ud, nie przerywając kontaktu wzrokowego ani na chwilę. Przesuwa dłońmi po moich mięśniach brzucha i zatrzymuje się na pasku. Powoli rozpina mi spodnie, wsuwając rękę pod materiał, aż znajduje mojego kutasa i wyciąga go, jednocześnie zaczynając go pieścić.

„Och, mój królu. Jesteś na mnie gotowy. Jesteś taki twardy, mój królu” — mruczy, oblizując wargi. Wplatam palce w jej włosy i zaciskam je w pięściach. Pociągając ją za włosy, unoszę jej głowę, żeby spojrzała na mnie.

„Na co czekasz, Sandi? Zadowól swojego króla. To rozkaz” — mówię, po czym brutalnie popycham jej głowę w stronę mojego kutasa. „Wszystko dla mojego króla” — mruczy i bierze mnie do ust.

Wsuwa mnie w siebie i od razu bierze głęboko, jednym ruchem, a drugą dłonią zjeżdża w dół, obejmując moje jaja.

„No, kurwa, tak, Sandi. Właśnie tak” — mówię, pchając ją na swojego kutasa i przyciągając z powrotem.

Kiedy jej głowa porusza się w górę i w dół, a ona masuje mi jaja, do oczu napływają jej łzy, bo krztusi się na moim kutasie.

„Dotykaj się, Sandi. Doprowadź się do końca, kiedy ucztujesz na moim kutasie” — mówię jej. Wtedy przesuwa rękę w dół i zaczyna zataczać kółka na swojej łechtaczce. „Och, mój królu” — bulgocze wokół mojego kutasa, jęcząc głośno. I właśnie gdy mam spuścić się jej do gardła, drzwi pałacu z hukiem się otwierają.

Kiedy podnoszę wzrok, widzę Lydię pędzącą w naszą stronę i wrzeszczącą na całe gardło. „Ty obleśna dziwko!” — krzyczy Lydia, rzucając się na Sandi.

„Co ci daje prawo kręcić się przy moim facecie?” — wrzeszczy i policzkuje Sandi. „Jak śmiesz? Caden nie jest twoim facetem. Nie ma obrączki na palcu” — odpiera Sandi, po czym oddaje, uderzając Lydię i powalając ją na ziemię.

„Caden, zamierzasz coś zrobić? Uderzyła mnie. Staniesz w obronie swojej Luny? Straże, zabrać ją do lochu!” — wrzeszczy Lydia, podnosząc się.

„Nie jesteś Luną, ty głupia dziwko” — odpowiada Sandi, szyderczo się uśmiechając.

„Dość!” — krzyczy mój brat Coban, wchodząc do pokoju. „Co tu się, do cholery, dzieje? A może nie chcę pytać?” — mówi Coban, patrząc na mnie.

„Bracie, wygląda na to, że zaszło tu pewne nieporozumienie” — zaczynam, robiąc przy tym głupkowatą minę. „Nieporozumienie? Pieprzyć to. Co ja, do cholery, słyszałem? Kto, do cholery, podszywa się pod Lunę?” — wypluwa, wyraźnie wściekły.

„Mój królu, wszyscy wiedzą, że Lydia będzie następną Luną” — odzywa się głos obok Lydii. „A ty kim jesteś?” — pyta mój brat.

„Mój królu, nazywam się Susan” — mówi, trzepocząc rzęsami. „Jestem damą dworu” — dodaje i podskakuje w jego stronę, kładąc dłonie na ramieniu mojego brata.

„Czy mój król byłby zainteresowany…” — zaczyna, ale mój brat strąca z siebie jej ręce. „Dość. Nigdy mnie nie dotykaj bez pozwolenia. Co za bezczelność, panno Susan. Co dało ci prawo, żeby do mnie podejść, a tym bardziej mnie dotykać?” — syczy.

„Przepraszam, mój królu. To się już nie powtórzy” — mówi, cofając się i spuszczając wzrok.

„Czy ktoś mi wreszcie powie, co tu się, do cholery, dzieje?” — powtarza, a jego spojrzenie omiata pokój.

„Coban…” — zaczynam, ale on wpatruje się we mnie, jakby chciał mnie przebić wzrokiem. „Caden, czy to dlatego, że nie potrafisz trzymać kutasa w spodniach? Wiesz, że nie bierzemy wybranej partnerki, bracie. A wy, damy dworu, też dobrze wiecie, że jesteście tu tylko po to, by zadowalać starszyznę. Już wam to powiedziano. Do diabła, naprawdę myślicie, że da się zrobić z dziwki gospodynię? Naprawdę sądzicie, że zrobilibyśmy z poszukiwaczki złota naszą Lunę?” — mówi Coban, przewraca oczami i wypada z pokoju.

„Caden” — mruczy Lydia, podchodząc do mnie i chwytając mnie pod ramię.

„Co ty z nią robisz? Musimy porozmawiać. Jestem twoją wybraną Luną” — mówi do mnie.

Nagle wściekła jak osa Sandi podchodzi od tyłu do Lydii, odwraca ją i jeszcze raz wali ją w twarz.

„Ty głupia szmato. On nie jest twój. Nie masz prawa tu wpadać i nam przeszkadzać. Obie jesteśmy damami dworu. Ja też mam prawo tu być” — syczy Sandi.

„Znaj swoje miejsce, dziwko. Wszyscy wiemy, że Lydia będzie następną Luną. Odczep się, ty rynsztokowa dziwko bełkocząca o spermie!” — wrzeszczy jej przydupaska, Susan.

„Dość!” — wrzeszczę. „Straże, odprowadzić panie do ich komnat. Niech żadna nie wychodzi, dopóki wszystkie nie będą w swoich pokojach” — rzucam ostro. Strażnicy odpowiadają chórem: „Tak, mój królu”.

Gdy tylko odwracam się, żeby wyjść, przez więź umysłową przychodzi wiadomość. „Moi królowie, wyrzutki są na południowej granicy” — oznajmia Gamma Mark.

„Ilu?” — odpowiada Coban.

„Dwadzieścia do dwudziestu pięciu, sir. Mam w drodze więcej wojowników. To zdecydowanie był zaplanowany atak” — mówi nasz gamma przez łącze.

„Już jedziemy” — mówię, kierując się do drzwi.