Rozdział 6 Atak nieuczciwych

Punkt widzenia: Coban

Ataki wyrzutków na królestwo nasiliły się na przestrzeni lat. To, co zaczęło się od kilku rocznie, z każdym rokiem zdecydowanie się podwajało — jeśli nie bardziej.

Odkąd Caden i ja przejęliśmy władzę jako królowie po śmierci naszych rodziców, wyrzutki próbują nas obalić i przejąć królestwo. Do wielu ataków dołączyły nawet niektóre watahy, które nie są naszymi sojusznikami.

Właśnie dlatego starszyzna próbuje wkroczyć do akcji. Bez następcy tronu ten, kto nas obali i pokona, przejmie królestwo.

Wciąż nie potrafimy zmusić się do przyjęcia wybranej partnerki, wiedząc, że gdzieś tam jest nasza przeznaczona. Obyśmy znaleźli ją wkrótce.

Caden i ja wiemy, że ponieważ jesteśmy bliźniakami, będziemy mieli tylko jedną partnerkę i będziemy musieli się nią dzielić — i jesteśmy z tym pogodzeni. Oby ona też była.

„Coban” — mówię przez więź, wybiegając za drzwi. Gdy tylko je minąłem, przemieniłem się w mojego likana, Conana. Jako alfa-król likanów mój likan jest dużo większy niż zwykły alfa-wilk. Jesteśmy dwukrotnie więksi od regularnego alfa-wilka. Conan jest kruczoczarnym likanem.

„Caden, jadę na południową granicę, gdzie jesteś?” — pytam go przez naszą więź. „Drake i ja już tu jesteśmy. Cholera, bracie, mocno nas dociskają” — odpowiada.

Kiedy mój likan dociera na południową granicę, widok wbija nas w ziemię. Ciała leżą wszędzie. „Caden, postaraj się zostawić przy życiu przynajmniej jednego albo dwóch. Potrzebujemy odpowiedzi” — mówię mu przez więź.

„Łatwo powiedzieć. Te cholerne oszołomy idą na zabój” — odpowiada mój brat.

„Coban, czuję tojad” — odzywa się do mnie Conan. „Dzięki, stary.” Otwieram więź z moimi wojownikami. „Wszyscy, słuchajcie. Conan wyczuwa tojad. To znaczy, że mogą używać też innych substancji” — mówię do wszystkich przez więź.

„Cholerne głupki, nie wiedzą, że tojad nie działa na likana” — mówi mój brat i śmieje się przez więź.

„Caden, i tak może nas osłabić. Podejrzewam, że używają też srebra” — mówię mu.

„Przyjąłem. Wszyscy, słuchajcie. Walczcie z najwyższą ostrożnością, bo w grę może wchodzić srebro” — informuje naszych wojowników mój brat.

Gdy ruszamy do walki, osaczają nas trzy ogromne wilki. „Coban, to muszą być wilki o randze. Są za duże” — mówi do mnie Conan. „Zgadzam się. Spróbuj schwytać przynajmniej jednego żywcem.”

Conan atakuje pierwszego wilka — wielkiego, jednolicie brązowego. Skacze i przeciąga pazurami po jego szyi i przez pysk, dosłownie odrywając mu głowę od tułowia. Kiedy walczyliśmy z pierwszym, drugi wilk zaszedł nas od tyłu i wgryzł się w tył naszej nogi.

Conan odwraca się, kopniakiem zrzuca wielkiego szarego wilka z nogi, a potem smaga go pazurami po klatce piersiowej, wyrywając mu serce. I właśnie gdy trzymamy jego serce w szponach, trzeci wilk podchodzi nas od tyłu, wyskakuje w powietrze i celuje szczękami w szyję Conana.

W chwili, gdy wilk-wyrzutek zaczyna zaciskać zęby na naszej szyi, Drake wyskakuje w powietrze, chwyta wyrzutka za tylne łapy i ciska nim o ziemię. Potem przygniata go do podłoża.

„Zakładajcie teraz srebrne łańcuchy” — mówi przez więź.

„Cholera, dzięki, bracie” — mówię do niego.

„Beze mnie byś nie przeżył, bracie. Przyznaj, że mnie potrzebujesz” — mówi. Obaj śmiejemy się z tej sytuacji, kiedy wracamy do ludzkiej postaci.

Walka trwa jeszcze tylko kilka minut, aż z ostatnimi kończymy — albo są martwi, albo w łańcuchach.

„Cholera. O co w tym w ogóle chodziło? Masz pojęcie, kto stał za tym atakiem?” — pytam Marka, gdy podchodzi do nas.

„Wpadli wszyscy naraz. Nie jestem do końca pewien, kto dokładnie brał w tym udział, ale wielu z nich miało jakiś znak. Tatuaż na górnej części klatki piersiowej” — wyjaśnia.

„Jaki to był tatuaż? Wszyscy go mieli?” — pyta Marka mój brat.

„Nie jestem pewien, ilu miało ten znak. Z tych, których widziałem i zauważyłem, było ich całkiem sporo. Ale nie wszyscy. Część już się przemieniła, więc nie mogę ci o nich powiedzieć. Tatuaż przedstawiał sierp księżyca” — mówi, kręcąc głową.

„To znak króla wyrzutków. Piętnują nim wszystkich swoich wojowników” — mówi do mnie Conan.

„Ilu mamy żywych?” — pytam.

„Trzech” — odpowiada Mark.

„Zabrać ich do lochów. Zakuć w srebrne łańcuchy NATYCHMIAST. Zaraz tam będziemy” — mówię, odwracając się, żeby wrócić do pałacu.