Rozdział 7 Plan
Punkt widzenia: Trixie
„Cal, mamy problem” — powiedziałam przez więź mentalną.
„Co się stało, kochanie, wszystko w porządku? Nic ci nie jest?” — odsyła. „Wracałam, żeby zacząć swoje obowiązki, kiedy beta Richard mnie złapał i zaciągnął do lochów. Przykuł mnie…” — zaczęłam paplać bez ładu.
„Kochanie. Uspokój się. Weź kilka oddechów. Gdzie jesteś?” — mówi spokojnie.
„Cal, ja wiem, co oni knują. Po śniadaniu poszłam w stronę pokoju Trinity. Już miałam otworzyć drzwi, kiedy ich usłyszałam. Oni chcą mnie zabić. Oni, oni…” — dalej trajkotałam.
„Kochanie, zwolnij. Kto ma cię zabić, kochanie? Co się dzieje? I dlaczego Richard zaciągnął cię do lochu?” — pyta.
„Potrzebuję pomocy. Proszę, pomóż mi” — mówię do niego.
„Kochanie. Jestem z tobą. A teraz cofnijmy się. Gdzie jesteś w tej chwili?” — pyta, próbując mnie uspokoić.
„Cal, jestem w łazience na piętrze alfy” — mówię mu.
„Wyszli już z pokoju, maleńka?” — pyta.
„Nie, nadal tam są” — odpowiadam, wciąż w panice.
„Kto tam jest, maleńka? Ilu ich jest w pokoju?” — dopytuje, próbując zdobyć jakieś informacje.
„Tak naprawdę nie wiem. Nie patrzyłam. Słyszałam tylko Trinity i Shelby” — odpowiedziałam.
„Dobrze, słuchaj mnie. Zostań w łazience. Jeszcze nie wchodź do pokoju. Już jadę. Zostań tam, dopóki ich nie wyciągnę z pokoju. Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, to kiedy cię zobaczą, zaczną robić problemy. Jak się czujesz? Jak bardzo było źle tym razem?” — pyta.
„Nic mi nie jest, wujku Cal, i zostanę tutaj. Proszę, pospiesz się. Proszę, pomóż mi” — wyrwało mi się przez łzy.
Kiedy kończę połączenie z wujkiem Calem — nie, tak naprawdę nie jest moim wujkiem, ale odkąd miałam dwanaście lat, Calvin i Margaret się mną opiekują. Są jak rodzina. Zawsze byli przy mnie i traktowali mnie jak własną córkę. Większość wojowników też. Wszyscy wzięli mnie pod swoje skrzydła i pomagali mnie wychować, pilnując, żebym miała, czego potrzebuję, i robiąc, co w ich mocy, żeby utrzymać mnie przy życiu oraz chronić najlepiej, jak potrafią.
„Trix, co się dzieje? O jakim planie mówisz?” — odzywa się moja przyjaciółka przez naszą więź.
„Rox, podsłuchałam Trinity i Shelby. Szłam posprzątać jej pokój, kiedy usłyszałam, jak rozmawiają. Turniej. To wszystko jest ustawione. Zaplanowały, że mnie zabiją. Wiedziałam, że coś knują” — mówię jej.
„Jesteś pewna, że dobrze je usłyszałaś? To znaczy, wiedziałyśmy, że coś kombinują. Co jest, do cholery? Gdzie jesteś, Trix?” — mówi zdezorientowana.
„Połączyłam się z Calem. Jest w drodze. Jestem w łazience na piętrze alfy. Pozbędzie się ich, zanim wejdę” — mówię jej pośpiesznie.
– To mądre. Trix, nigdzie nie idź. Zostań na miejscu. Już jadę. Posprzątamy razem. Pomogę ci skończyć, żebyś mogła zejść z tej podłogi. Trudno teraz przewidzieć, co mogą ci zrobić – mówi.
– Dzięki, Rox. Nigdzie się nie ruszam, dopóki nie odezwie się Cal – mówię, próbując się uspokoić.
Punkt widzenia: Calvin
Kiedy kończę więź myśli z Trixie, jestem wściekły. Dlaczego, do cholery, Richard zaprowadził ją do lochu? Czemu była zakuta w łańcuchy? Co, u diabła, się dzieje? W głowie kłębi mi się mnóstwo pytań, przez co jestem jeszcze bardziej wkurzony niż wcześniej. Jedno jest pewne. Sprawię, że za to zapłacą. Trixie na to nie zasługuje.
Jedno jest jasne: ona się boi i jest ranna.
– Margaret, muszę iść. Trix ma kłopoty. Wyjaśnię później – mówię do swojej partnerki.
– Cal, nie możesz tam iść sam i bez powodu – odzywa się do mnie mój wilk, Knox.
– Coś wymyślę. Ona potrzebuje pomocy. Musimy coś zrobić.
Właśnie próbuję znaleźć sposób, żeby wyciągnąć ich z pokoju, gdy przez więź odzywa się alfa Melvin.
„Gamma Calvin” – mówi. – „Trinity musi pojechać do miasta. Zorganizuj dwóch wojowników i niech czekają przy wejściu”.
– Tak, alfa. Zaraz się tym zajmę. Czy to wszystko? – odpowiadam.
„Tak. Ach, i dopilnuj, żeby kierowca też był gotowy i czekał” – dodaje.
– Tak, alfa. Wszystko będzie gotowe w ciągu kilku minut – mówię i kończę połączenie. Co za wyczucie czasu.
„Brad, ty i Travis spotkajcie się ze mną przy wejściu do domu watahy, natychmiast” – mówię przez więź.
„Tak, Gamma Calvin” – odpowiada.
Kiedy docieram do domu watahy, widzę, że Brad i Travis już na mnie czekają, tak jak im polecono.
Specjalnie odezwałem się właśnie do nich, bo to dwaj nasi elitarni wojownicy, bardzo oddani Trixie. Pomagali ją wychowywać i opiekowali się nią po tym, jak jej rodzice zostali zabici. Mogę na nich liczyć – ochronią ją i będą dbać o jej dobro. Cokolwiek się dzieje, oni się dowiedzą.
– Gamma, co się dzieje? Jest jakiś problem? – pyta Brad.
– Dzięki, że przyszliście tak szybko. Nie mogę teraz wszystkiego wyjaśnić, ale nasza dziewczyna jest w tarapatach. Alfa Melvin poprosił o wojowników do eskorty Trinity i jej przyjaciół do miasta. Chcę, żebyście poszli i ich odprowadzili, i żebyście uważali na każde ich słowo. Nie mogę teraz wchodzić w szczegóły, ale planują coś przeciwko Trixie. Sprawdźcie, co zdołacie dla mnie ustalić – mówię, wchodząc do domu watahy i kierując się na piętro alfy.
Gdy dotarłem pod pokój Trinity, zapukałem do drzwi.
– Trinity, twój ojciec wysłał mnie po ciebie. Samochód czeka, żeby zawieźć cię do miasta – mówię.
„Kochanie, już po wszystkim. Dokończ to, co musisz, a kiedy skończysz, przyjdź do mnie” – mówię do Trixie przez naszą więź.
