Rozdział 149

Perspektywa Roweny

Nie puścił mnie od razu.

Nie byłam pewna, jak długo tak staliśmy — jakby to trwało całe wieki.

Ledwo trzymałam się na nogach, on natomiast utrzymywał mnie w pionie samą swoją niezachwianą stabilnością, ale w końcu zaczęłam dostrzegać innych ludzi w pomieszczeniu. Kroki, głos...