Rozdział 72

Perspektywa Roweny

Byłam czterdzieści minut w porannym treningu, kiedy Kasper wszedł bez pukania i upuścił stos kart portretowych prosto na matę przede mną.

Zatrzymałam się w pół ruchu i spojrzałam na nie.

Małe kartoniki — każdy z namalowanym wizerunkiem, imieniem oraz nazwiskiem rodowym wydru...