Rozdział 1 NIEUDANA UMOWA MAŁŻEŃSKA

Od dnia, w którym nauczyłam się czytać i pisać, mama z tatą dali mi trzy proste zasady, których musiałam przestrzegać.

Nie istniało coś takiego jak „nie słuchać” tych zasad – inaczej czekała mnie kara. Kara, której zdążyłam już tyle razy doświadczyć, że samą myśl o złamaniu zasad odrzucało mi gdzieś na samo dno żołądka.

Numer 1

Zawsze trzymaj gębę na kłódkę i patrz w podłogę, bo tam jest całe twoje miejsce.

Numer 2

Nigdy nie wolno ci odciągnąć uwagi od Jasmine.

Numer 3

Nigdy nie wolno ci wychodzić z rezydencji, chyba że dostaniesz wyraźne pozwolenie.

Te trzy zasady rządziły moim życiem od chwili, gdy zaczęłam chodzić. Na moje „szczęście” tak się do nich przyzwyczaiłam, że już prawie nie czułam, jak bardzo mnie duszą.

Wystarczyło słuchać się mamy i taty, a nie dostanę kary. Proste, nie?

Wypuszczam ciężko powietrze i wyglądam przez okno, próbując odciągnąć myśli od własnej bezużyteczności. Kazano mi dziś nie nakładać makijażu i ubrać się jak najzwyczajniej, bo miał przyjechać rzekomy przyszły mąż Jasmine, a jeśli bym się wystroiła, mogłabym odebrać jej uwagę. Przynajmniej tak wczoraj powiedziała.

I tak nie wierzę, że kiedykolwiek mogłabym odebrać jej uwagę. Nikt by nie mógł. Jasmine była chyba najpiękniejszą dziewczyną, jaką w życiu widziałam, a każdy, kto myślałby inaczej, musiałby mieć nierówno pod sufitem.

Mówiła w kilku językach, grała na paru instrumentach, była genialna z każdego przedmiotu i poruszała się z taką elegancją, jakby się urodziła na królewskim dworze.

Jasmine miała najlepszą edukację i dzieciństwo, jakie można było sobie wymarzyć.

Zawsze zazdrościłam jej nowych sukienek, zazdrościłam tego, że mama i tata ją przytulali, że cała miłość była tylko dla niej. Odkąd pamiętam, mnie dostawały się tylko obrzydliwe słowa i ciosy.

Wszystko zaczęło się po tym, jak mój najstarszy brat, Nikołaj, zginął, próbując mnie uratować podczas ataku hiszpańskiej mafii, gdy miałam cztery lata.

Najbardziej przerażały mnie jego urodziny. Co roku byłam wrzucana do małego, ciemnego pomieszczenia i karana przez ojca za śmierć jego syna. I z każdym rokiem było gorzej – jego pięści uderzały mocniej, a kara trwała dłużej.

W tym roku siniaki trzymały się tygodniami, najdłużej od dawna.

Gwałtowne, głośne pukanie do drzwi sypialni sprawiło, że aż podskoczyłam. Szybko podeszłam do drzwi, otworzyłam je i zobaczyłam mamę, która weszła do środka z wściekłą miną.

Opuszczam wzrok na podłogę i czekam, aż wejdzie całkiem, zanim się do niej odwrócę.

Ciekawe, o co chodzi tym razem.

– Fred Conner, nowy szef włoskiej mafii, przyjedzie za parę godzin, żeby wybrać, którą z was chce poślubić w ramach naszej umowy sojuszniczej. Chociaż wszyscy dobrze wiemy, kogo wybierze, ty masz się stać tak niewidzialna, jak tylko potrafisz – mówi mama, a ja kiwam głową, nawet nie próbując spojrzeć jej w oczy. Zawsze się wściekali, kiedy mówiłam, twierdząc, że to wstyd, że w ogóle dano mi usta do mówienia.

Nagle chwyta mnie za kołnierz i zmusza, żebym spojrzała jej w twarz. W jej oczach jest tyle nienawiści, że aż ścina mi krew w żyłach. Matka nie powinna tak patrzeć na własne dziecko. Z moich ust wyrywa się cichy jęk.

– A ty, mała szmato, lepiej nawet się nie odzywaj, jak on przyjedzie, bo Bóg mi świadkiem, że cię zamknę w lochach – syczy, po czym puszcza mój kołnierz tak gwałtownie, że aż popycha mnie na podłogę.

Opieram dłonie o podłogę, żeby zamortyzować upadek, podczas gdy mama wylatuje z pokoju, trzaskając drzwiami tak mocno, że aż drżą ściany.

Łzy zaczynają mi spływać po policzkach, choć staram się je w sobie zdusić. Podnoszę się powoli, już teraz mając dość na samą myśl o tym, że będę musiała spotkać się z tym facetem razem z Jasmine.

Skoro i tak miał wybrać ją, to dlaczego mnie też mieli tam zaciągać?

Stałam obok Jasmine, która właśnie poprawiała swoje farbowane, blond włosy. Miała na sobie przepiękną, jasnofioletową sukienkę i białe szpilki.

Tata uznał, że pan Conner uznałby za podejrzane, gdybym wyglądała na zaniedbaną, więc kazano mi założyć jeansy, białą koszulkę i zostawić moje długie, ciemne brązowe włosy rozpuszczone i porządnie rozczesane.

– Mamo, dobrze wyglądam? – pyta Jasmine z niepokojem w oczach, stojąc nieruchomo, żeby mama mogła się jej dokładnie przyjrzeć.

Była zjawiskowo piękna. Jeśli już, to pan Conner powinien się martwić o własny wygląd, chociaż nigdy go nie widziałam. Wiedziałam tylko, że z włoską mafią się nie igra i że jest dużo gorsza od rosyjskiej.

– Oczywiście, że tak, skarbie, nie martw się. Niedługo zostaniesz księżniczką włoskiej mafii – mówi mama z uśmiechem, ujmując jej drobną twarz w dłonie.

Tata co chwila zerkał na zegarek, coraz bardziej poirytowany tym, że pan Conner spóźniał się już prawie dwadzieścia minut.

Nagle rozlega się dźwięk dzwonka do drzwi i mój papa rusza w ich stronę. Otwiera je wysokiemu mężczyźnie, który ma co najmniej dwa metry wzrostu, ciemne, lekko potargane włosy i zimne, mroczne oczy. Ma na sobie czarną koszulę zapinaną na guziki, z trzema rozpiętymi u góry, odsłaniającymi fragment klatki piersiowej, oraz czarne eleganckie spodnie z paskiem. Kiedy lekko przekręca głowę, dostrzegam tatuaż krzyża za jego uchem. Obok niego stoi starszy mężczyzna, którego biorę za jego ojca.

Nie mogę się powstrzymać od przyciągania wzroku do jego twarzy, a kiedy jego chłodne oczy zatrzaskują się na moich, wyrwana z transu gwałtownie opuszczam wzrok z powrotem na podłogę.

– Ach, panie Conner, miło pana znowu widzieć, a pański syn, jak on wyrósł! – wykrzykuje mój papa.

– Pana również, panie Black. Widzę, że pana córki wyrosły na przepiękne młode damy! – mówi, patrząc prosto na Jasmine z szerokim uśmiechem, gdy wszyscy zajmują miejsca przy jadalnianym stole.

Jasmine siedziała tuż obok Connera, a ja naprzeciwko niego, obok mojej mamy.

– Tak, Jasmine wyrosła na taką piękną młodą kobietę, za parę dni kończy dwadzieścia trzy lata, idealny wiek dla pańskiego syna – mówi mama, patrząc na moją siostrę z błyszczącymi z dumy oczami.

Niespokojnie wiercę się na krześle, czując na sobie czyjeś ciemne spojrzenie. Nie śmiem podnieść głowy, bo zaraz miałabym kłopoty, więc tylko po cichu kroję stek, modląc się, żeby to wszystko jak najszybciej się skończyło.

– Słyszałem sporo opowieści o Jasmine. Wydaje się idealną żoną, nie sądzisz, Conner? – odzywa się jego ojciec, ale z ust syna nie pada żadna odpowiedź.

– Jak masz na imię? – słyszę niski głos z drugiej strony stołu i szeroko otwieram oczy, zamierając w bezruchu. Kątem oka widzę Jasmine, która też patrzy to na niego, to na mnie, z równie wielkim zaskoczeniem.

Mój papa wygląda, jakby miał zaraz wybuchnąć.

Dlaczego on pyta o moje imię?

– Jej imię? To absurd, po co miałoby się liczyć jej imię… – zaczyna moja mama, ale przerywa jej ten zimny mężczyzna.

– Nie ciągnijmy tego dłużej, niż trzeba – mówi z wyraźną pogardą w głosie.

Spoglądam na mamę, która mierzy mnie wzrokiem, jakby chciała mnie zabić, i na Jasmine, która patrzy na mnie tak samo.

– Teraz odpowiedz na moje pytanie – powtarza, znowu patrząc na mnie bez żadnych emocji w oczach.

– S… Sophie mam na imię – mówię cicho, starając się uniknąć jego spojrzenia. Nie chciałam się zająknąć, ale wiedziałam, że to i tak źle się dla mnie skończy. Znowu będę musiała znieść więcej bólu, niż moje ciało jest w stanie wytrzymać, od mojego papy.

Zostanę straszliwie ukarana, jak tylko wyjdą.

– To ją poślubię – mówi zaraz po tym, jak wypowiadam swoje imię, a przy stole zapada ogłuszająca cisza po jego słowach.

Nawet służące zakrywają usta dłońmi ze zdumienia.

– Ale ona jest bezużyteczna i za młoda! Jasmine jest idealna we wszystkim, nie ma powodu, żebyś wybrał ją zamiast…! – wrzeszczy mój papa, uderzając pięścią w stół.

– Mój syn wybrał. Albo bierzecie sojusz, albo nie – mówi spokojnie jego ojciec.

Podnoszę wzrok na Jasmine, której łzy spływają po policzkach, a moja mama próbuje ją uspokoić.

Nie jestem w stanie niczego przetworzyć.

Cała rozmowa zamienia się w bełkotliwe mamrotanie.

Dlaczego on wybrał mnie? Skoro miał możliwość poślubić najpiękniejszą dziewczynę, musiał wybrać właśnie mnie, a ja zostanę za to straszliwie ukarana.

Ledwo Connerowie wychodzą, Jasmine zrywa się z krzesła i uderza mnie prosto w twarz, pozostawiając piekące miejsce na policzku.

– Co ty kurwa zrobiłaś, ty dziwko?! Przespałaś się już z nim?! – wrzeszczy na mnie, wciąż z tymi samymi łzami, które leciały jej od chwili, gdy usłyszała jego decyzję.

Przyciskam dłoń do policzka i spuszczam wzrok, szybko potrząsając przecząco głową.

– Papa, ona musiała coś zrobić, inaczej dlaczego wybrałby ją, a nie mnie?! – piszczy, a mama próbuje ją uspokoić, podczas gdy mój papa dopija resztę alkoholu.

– Spokojnie, Jas, znajdziemy ci kogoś lepszego. Ten włoski skurwysyn może sobie zabrać tę szmatę – syczy mama, a ja siedzę dalej cicho na krześle, wbijając wzrok w podłogę.

– Nic nie możemy z tym zrobić. Gdybyśmy nie zawarli tej umowy, rosyjska mafia zostałaby zmieciona w sekundę, już i tak mamy z nimi problemy – wzdycha papa, przechylając kolejny kieliszek.

Proszę, tylko się nie upij.

– Ten drań wybrał cię tylko dlatego, że wie, iż nie będziesz się odzywać, kiedy będzie pieprzył inne baby w trakcie waszego małżeństwa – warczy papa, chwytając mnie za garść włosów i wpychając na podłogę.

– A teraz spierdalaj mi z oczu! – wrzeszczy, kopiąc mnie w bok, z czego wyrwał mi się zduszony jęk bólu.

Sophie ma osiemnaście lat, a Conner dwadzieścia trzy.

Następny Rozdział