Rozdział 2 PIERŚCIEŃ

Następnego ranka jeden z ludzi pana Connera przyniósł mi pierścionek zaręczynowy. Był drogi, z dużym diamentem, i w chwili, gdy tylko mama i Jasmine zorientowały się, co to jest, dostałam w twarz z całej siły. Tym razem na policzku pojawiło się małe rozcięcie od maminego pierścionka, a krew zaczęła powoli spływać, dokładnie w tym samym momencie, gdy Anastasia rzuciła we mnie pudełeczkiem z pierścionkiem i wybiegła z pokoju z płaczem.

– Widzisz? Nawet ten włoski śmieć nie ma na tyle godności, żeby osobiście przynieść ci pierścionek zaręczynowy, bezwartościowa szmato – syczy mama, krzywiąc się na mój widok, po czym wychodzi za Jasmine.

Wzdycham, klękam na podłodze, podnoszę pierścionek i aksamitne pudełeczko, po czym wkładam je do szuflady w szafce nocnej. Postanawiam, że będę go zakładać tylko wtedy, kiedy ich nie będzie w pobliżu, bo inaczej znowu się wściekną. Jak zawsze.

Czuję, jak więcej krwi spływa mi po policzku. Łapię serwetkę, gorączkowo wycieram krew i jednocześnie pośpiesznie szukam plastra, zanim cała krew zacznie mi ciek­nąć wszędzie.

Gdy w końcu znajduję plaster, przyklejam go na rozcięcie i kładę się na plecach, na tym samym kocu, który mam od siódmego roku życia. Zdmuchuję kosmyk włosów łaskoczący mnie po twarzy i wpatruję się w sufit.

Dlaczego ten facet wybrał akurat mnie? Czy naprawdę chodzi tylko o to, żeby mógł się zabawiać z innymi dziewczynami, a ja nic nie powiem, tak jak mówił tata?

A jeśli on jest gorszy niż tata?

W głowie miga mi obraz jego zimnych, pozbawionych emocji oczu z wczorajszej nocy. Już po samym spojrzeniu wiedziałam, że mnie skrzywdzi.

Właściwie wyglądał tak, jakby mógł mnie zabić za najmniejsze przewinienie.

– Panno Black? – słyszę pukanie do drzwi, a potem otwieram je i widzę jedną z naszych służących, Jane. Pracuje tu już pięć lat i zawsze to ona musiała sprzątać po wybuchach mojego ojca.

– Tak, Jane? – odpowiadam cicho, obdarzając ją lekkim uśmiechem.

Wszystkie służące w domu wiedzą, jak jestem traktowana, i regularnie do mnie zaglądają, żeby opatrzyć mi wszystkie nowe rany.

– Twój ojciec chce cię widzieć w swoim gabinecie – mówi ze smutkiem w oczach, zerkając na mój już przesiąknięty krwią plaster.

– Zaraz zejdę. Dziękuję – szepczę i zamykam drzwi, po czym idę rozczesać włosy, zanim się z nim zobaczę.

Tata nienawidził, kiedy miałyśmy potargane włosy. Mówił, że go rozpraszają, ale ja myślę, że chodziło o to, że przypominały mu o Nikołaju. Jedyne, co najlepiej pamiętam z nim związanego, to jego wiecznie rozczochrane włosy. Lubił je takie.

Kiedy kończę czesać włosy, idę długim korytarzem do gabinetu ojca. W chwili, gdy wchodzę do środka, uderza mnie zapach papierosów i alkoholu.

Ojciec daje mi znak, żebym usiadła. Posłusznie zajmuję miejsce naprzeciw jego biurka.

– Wołałeś mnie? – pytam cicho, próbując uspokoić nerwy.

– Jutro po południu się wyprowadzasz – oznajmia, odpalając nowego papierosa i rzucając zapalniczkę na biurko.

– C… co? Dokąd?

– Pan Conner chce, żeby jego mała zabaweczka wprowadziła się do jego domu najpóźniej jutro – prycha ojciec, a moje oczy rozszerzają się ze strachu.

Pan Conner? Mam się jutro wprowadzić do tego diabła?!

– Służące załadują wszystkie twoje graty do jego zasranego auta, więc spakuj się przed rana. Nie chcę widzieć tu po tobie żadnego śladu. A teraz wynoś się z mojego gabinetu – mamrocze, z papierosem zwisającym z ust. Szybko wstaję i wychodzę, wypuszczając powietrze dopiero, gdy zamykam za sobą drzwi.

Wracając do pokoju, nie mogę przestać myśleć o tym, jak to wszystko w ogóle jest możliwe. Dlaczego jakaś słaba dziewczyna, taka jak ja, została wybrana na żonę, skoro tuż przed jego oczami stała ktoś tak idealny?

Musi być psychopatą. Na pewno chodzi mu tylko o to, żeby mnie torturować. Albo naprawdę ma mnie mieć za swoją małą zabawkę, jak powiedział tata.

Wzdycham, wyciągam swoją małą torbę i zaczynam pakować te marne rzeczy, które mam. Kilka bluzek, jedną parę dżinsów, piżamę, bieliznę, dezodorant, szczotkę do włosów i szminkę ochronną, której prawie już nie ma.

Jutro wyjadę stąd na zawsze.

Z miejsca, z którego od lat chciałam uciec, ale jedyne, dokąd mnie zabierają, to kolejne piekło. Tylko inne.

Tym razem do domu szefa włoskiej mafii.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział