Rozdział 3 PRZEPROWADZKA

– Panna Black? Jest pani gotowa? Pan Conner już przyjechał – odzywa się Jane po drugiej stronie drzwi mojej sypialni, a mój oddech na moment zamiera na dźwięk jej słów.

Już wcześniej zbierało mi się na wymioty na samą myśl o tym wszystkim, ale że pan Conner będzie ze mną w samochodzie?

Biorę kilka głębokich oddechów, chwytam torebkę i już mam otworzyć drzwi, kiedy nagle zamieram, bo przypominam sobie, że zapomniałam pierścionka.

– Cholera… – szepczę do siebie, w pośpiechu wyciągam pudełeczko i wsuwam je do torby.

– Już idę – mówię, otwierając drzwi i o mało co nie wpadając na Jane, która czekała na mnie cierpliwie na korytarzu.

– O rany, kochanie, trzeba ci zmienić plaster na tym rozcięciu, cała krew ci tu spływa. Chodź, szybko ci to ogarnę zanim wyjdziesz – wzdycha Jane, po czym delikatnie wyciera krew i nakleja nowy, różowy plasterek.

– Dziękuję, Jane. Będzie mi ciebie brakowało – mówię, czując, jak oczy zachodzą mi łzami. Ona była jedyną osobą, która naprawdę się o mnie troszczyła, a teraz… naprawdę nie będę mieć już nikogo.

Jane przyciąga mnie do siebie w mocny uścisk, ale przerywa go nagle głośny wrzask taty, wołający mnie na dół.

Wzdycham ciężko, wypuszczam Jane z objęć i szybko schodzę po schodach z torbą w ręku. Włosy mam związane wysoko w kitkę, na sobie dżinsy i czarną bluzę z dekoltem pod szyję, o numer za dużą.

– Nawet nie raczył wejść do środka, żeby cię przywitać – prycha mama, mierząc mnie wzrokiem od góry do dołu.

– Tylko patrz, tato, zmieni się w jego małą dziwkę, jak wszyscy dobrze wiemy – mamrocze Jasmine, rzucając mi wredne spojrzenie. Staram się ignorować ich docinki i po prostu idę w stronę drzwi. Otwieram je i widzę drogi, czarny samochód zaparkowany przed domem.

Zatrzymuję się w progu, sparaliżowana strachem przed zrobieniem kolejnego kroku.

– Panno Black, pozwoli pani, że wezmę torbę – odzywa się starszy mężczyzna z szerokim uśmiechem, wyciągając w moją stronę rękę.

Powoli kiwam głową, odwzajemniając uśmiech, podaję mu torbę, a on chwyta mnie za dłoń i prowadzi w dół, w stronę auta.

Naprawdę tam jest? Serio mam siedzieć obok tego mężczyzny przez całą drogę?

Serce zaczyna mi walić jak szalone, kiedy starszy mężczyzna otwiera dla mnie drzwi, a ja zamieram, widząc pana Connera siedzącego w środku. Ma na sobie białą koszulę i czarne spodnie, a całą uwagę skupioną na telefonie.

Włosy ma lekko potargane, twarz gładko ogoloną, a tatuaż za uchem widać teraz wyraźniej.

– Będziesz tak stała cały dzień? – odzywa się niskim, głębokim głosem, nawet na mnie nie patrząc, wciąż wlepiony w telefon.

– N… nie – mruczę ledwo słyszalnie, wsiadam do środka i opieram się o skórzane siedzenie.

Nawet ładnie pachnie.

Próbuję przesunąć się jak najdalej od niego, ale siedzenia są paskudnie blisko siebie. Gardło mam suche jak wiór, nagle czuję się kompletnie odwodniona, a na skórze aż pali mnie ciężkie, twarde spojrzenie, którym mnie mierzy.

Próbuję zignorować to jego wlepianie się we mnie, więc wpatruję się w okno, chcąc, żeby ta jazda już się wreszcie skończyła.

– Gdzie jest pierścionek? – mamrocze po kilku minutach ciszy. Moje oczy rozszerzają się, gdy sobie przypominam, i gorączkowo próbuję wymyślić odpowiedź tak, żeby nie zabrzmieć jak idiotka.

– Ja… ja po prostu zapomniałam go założyć, jest w mojej torbie – mówię, wbijając wzrok w swoje kolana i przygryzając wargę.

Czy właśnie wpakowałam się w kłopoty?

– Masz jakiś pociąg do tego okna? – odzywa się pan Conner, a z jego głosu aż kapie irytacja. Dopiero teraz uświadamiam sobie, jak bardzo przykleiłam się do szyby, jakbym chciała w nią wniknąć.

Odruchowo odchrząkuję i szybko odsuwam się od okna, energicznie kręcąc głową.

Reszta drogi mija w ciszy, a ja nie mogę powstrzymać się, żeby od czasu do czasu zerknąć na pana Connera. Siedzi z bokiem głowy opartym na zaciśniętej pięści, a pasma jego ciemnych włosów opadają mu na czoło, gdy pochylony wpatruje się w ekran telefonu.

Czuję, jak policzki nagle mnie pieką, więc od razu odwracam wzrok. Jak to możliwe, żeby jeden człowiek był aż tak przystojny?

Po kilku godzinach w końcu dojeżdżamy na miejsce i otwieram szeroko oczy na widok ogromnej posiadłości. Przysuwam się bliżej okna, próbując lepiej przyjrzeć się pięknej scenerii wokół rezydencji.

Mój dawny dom był raczej ponury, ale to miejsce… było jak z innego świata. Wszędzie fontanny i kwiaty, prowadzące aż do wielkiego, dostojnego domu.

Samochód zwalnia i zatrzymuje się, a ja wysiadam, zabierając swoją torbę od miłego mężczyzny z wcześniejszej jazdy.

– Dziękuję panu – mówię, uśmiechając się do niego.

– Ależ oczywiście, panno Black, wszystko dla pani – odpowiada, odwzajemniając uśmiech.

– Mogę poznać pańskie imię? – pytam, zanim odejdzie.

– Nazywam się Antonio Mancini, proszę pani – mówi, po czym macha mi krótko na pożegnanie i odjeżdża w stronę czegoś, co chyba było prywatnym garażem podziemnym.

Wypuszczam powietrze z lekkim westchnieniem, odwracam się i rozglądam za panem Connerem.

Nie miałam pojęcia, gdzie mam teraz iść ani co właściwie powinnam zrobić.

Nagle dostrzegam go, jak wchodzi do ogromnej posiadłości, trzymając telefon przy uchu. Mówi szybko po włosku, tonem, który zdradza pośpiech i napięcie.

Czy powinnam po prostu za nim iść?

Z wahaniem ruszam za nim cicho, stawiając ostrożne kroki, podążając dokładnie tam, gdzie on. Wkrótce jesteśmy już w długim korytarzu, a jego głos w słuchawce staje się coraz głośniejszy i coraz bardziej wściekły.

Nie rozumiem ani słowa.

Mój wzrok od razu odciąga od niego przepiętne wnętrze rezydencji. Kręcę głową na wszystkie strony, chłonąc każdy szczegół. Tak bardzo się zapatrzyłam, że zupełnie minęłam pana Connera. I nie, nie minęłam go po cichu, elegancko – zamiast tego przypadkiem go potrącam ramieniem, jakbym szła środkiem zatłoczonej ulicy.

Zastygam w miejscu, czując jak moje policzki momentalnie robią się purpurowe. Nie odważam się odwrócić, chyba że naprawdę chciałabym na własnej skórze przekonać się, jak wygląda piekło.

Nagle ten szybki potok włoskich słów urywa się, poza kilkoma ostatnimi, i rozmowa telefoniczna się kończy.

Słyszę głośne kroki pana Connera, zbliżające się do mnie, i mam ochotę zapaść się pod ziemię. Co ja w ogóle mogę zrobić w takiej sytuacji?

Przecież nie mogłam po prostu uciec.

– Śledziłaś mnie? – słyszę jego głęboki głos, w którym gruby włoski akcent aż drapie po uszach i przeszywa mnie dreszczem.

– Ja… ja nie wiedziałam, dokąd iść, więc poszłam za panem – mamroczę, nie mając lepszej wymówki.

Wciąż stoję do niego tyłem, a to, jak blisko jest, sprawia, że najchętniej postawiłabym między nami mur z cegieł.

– Odwróć się – rzuca sucho, i choć jestem przerażona, powoli się obracam, zadzierając głowę i patrząc na niego szeroko otwartymi oczami, zaskoczona, że stoi aż tak blisko.

Serce wali mi jak oszalałe. Uderzy mnie? Tak jak tata? Powie mi, jaka jestem głupia?

Próbuję cofnąć się o kawałek, żeby zwiększyć dystans między nami, ze strachu. Był za blisko, na odległość ciosu. Ten mężczyzna mógłby mnie zabić w kilka sekund, a ja byłam z nim zaręczona.

– Najpierw włóż pierścionek. Potem każę kogoś sprowadzić, żeby cię oprowadził – mówi, zerkając na mój policzek, na którym wciąż tkwi różowy plaster, starannie przyklejony wcześniej.

Kiwnęłam głową i szybko klękam, żeby otworzyć torbę i wyjąć pierścionek z pudełeczka.

Słyszę, jak pan Conner odchrząkuje, i kątem oka, znad podłogi, widzę, jak cofa się o parę kroków, z rękami wsuniętymi do kieszeni.

Jestem zaskoczona jego nagłym ruchem, ale to ignoruję. Ostrożnie wsuwam pierścionek na palec, po czym wstaję, gdy pudełko z powrotem ląduje w torbie.

– Zaraz będzie tu twoja pokojówka. Zostań tutaj, dopóki nie przyjdzie – mówi obojętnym tonem i odchodzi ode mnie, znowu odbierając jakieś połączenie.

Czekam cierpliwie i w końcu pojawia się niska, może metr pięćdziesiąt, blondwłosa pokojówka, która zabiera mnie do mojego pokoju.

Wchodzimy po wielkich schodach na górę, potem idziemy przez kilka długich korytarzy.

Wreszcie stajemy przed pokojem i pokojówka, której imię zdążyłam wyłapać – Allison – otwiera przede mną drzwi z szerokim uśmiechem.

– Panno Black, to pokój, który będzie pani dzielić z panem Connerem – oznajmia, a ja patrzę na nią, jakby postradała zmysły.

– Przepraszam, czy pani powiedziała: dzielić? Mam dzielić pokój z tym mężczyzną? – pytam cicho, przerażona samą myślą o wspólnym pokoju z nim.

A jeśli spróbuje mnie dotknąć?

– Panno Novikov, jest pani zaręczona z panem Connerem i niedługo zostanie pani jego żoną, to całkowicie normalne, że będziecie państwo dzielić pokój – mówi Allison, marszcząc brwi.

– Tak… oczywiście – odpowiadam nerwowo, wchodząc do największej sypialni, jaką kiedykolwiek widziałam.

Na środku stało ogromne małżeńskie łóżko, a duże okno wychodziło na jezioro i ogrody.

– Jest pani pierwszą kobietą, która weszła do pokoju pana Connera, proszę pani. Nigdy wcześniej nie przyprowadzał tu żadnych kobiet – mówi Allison, a w jej oczach błyszczy figlarne iskierki.

– No tak… – mruczę pod nosem.

Pewnie nie pierwsza, z którą w ogóle był.

Pan Conner najprawdopodobniej przewinął się już przez niejedną dziewczynę, nie ma opcji, żeby nagle przestał się zabawiać z innymi kobietami tylko przez kogoś takiego jak ja, jakkolwiek popaprane by to nie było.

Allison żegna się ze mną i mówi, że kolacja będzie o dziewiętnastej. Gdy wychodzi, kładę torbę na łóżku i rozglądam się po nieskazitelnie czystym pokoju.

Ani jedna rzecz nie leżała nie na swoim miejscu.

Wzdycham i idę do dużej łazienki, gdzie zdejmuję ubrania, żeby wziąć prysznic. Nie mam tak naprawdę nic sensownego do założenia na kolację poza moimi starymi ciuchami, więc będę musiała sobie jakoś z tym poradzić.

Wchodząc pod prysznic, zauważam jego szampon i odżywkę. Zawieszam rękę w powietrzu, zastanawiając się, czy w ogóle powinnam tego używać.

Nie mając większego wyboru, po prostu sięgam po jego kosmetyki do włosów.

Dopiero po ich użyciu dociera do mnie, że pewnie zauważy, iż pachnę jak on.

Wkurzy się?

Kręcąc głową, kończę prysznic, chwytam ręcznik i owijam go ciasno wokół ciała.

Po tym, jak mniej więcej osuszam włosy, wychodzę po ubrania, które wciąż leżą w torbie na łóżku.

Przebieram się i siadam na łóżku, które jest zdecydowanie zbyt wygodne jak na swoje możliwości, po czym sprawdzam godzinę.

18:35

Patrzę na swoje niepomalowane paznokcie i stare ubrania, wzdychając. Po co on musiał wybrać akurat mnie na żonę? Ludzie będą oczekiwać czegoś więcej po kimś takim jak jego żona, a w zamian dostaną tylko mnie.

Zwykłą, nudną mnie.

Niewiele mogę zrobić, żeby lepiej wyglądać na kolację, więc tylko rozczesuję włosy i nakładam pomadkę ochronną. Kiedy kończę, Allison wraca, żeby zaprowadzić mnie do jadalni, bo wciąż kompletnie nie ogarniam, gdzie co tutaj jest.

Kiedy docieramy na miejsce, stół jest pusty, ale zastawiony jedzeniem. Może po prostu lekko się spóźnia.

Siadam i postanawiam poczekać na pana Connera, zanim zacznę jeść. Na wszelki wypadek. Jeszcze by się wściekł albo nazwał mnie żarłokiem, że rzuciłam się na jedzenie przed jego przyjściem.

19:32

Jego nadal nie ma, a ja dosłownie cieknę ślinką na sam widok tego jedzenia. Jak długo jeszcze mam czekać?

– Panno Black? – odzywa się nagle nieśmiało lokaj, podchodząc do mnie.

– Och, proszę mi mówić po prostu Sophie – mówię, uśmiechając się do mężczyzny.

– Ach, tak, Sophie. Pan Conner zazwyczaj nie przychodzi na kolację, więc powinna pani zacząć jeść, pewnie się nie pojawi – mówi, a w jego oczach maluje się smutek.

– Och, to przykre – odpowiadam, starając się zabrzmieć na zasmuconą jego słowami, ale wcale nie jest mi smutno. I tak nie miałam ochoty jeść przy tym człowieku, a teraz całe jedzenie mam tylko dla siebie.

Tej nocy pan Conner też, na szczęście, nie przyszedł do pokoju. Pewnie był zajęty.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział