Rozdział 4 CONNER'S POV

— Nie mogę uwierzyć, że odrzuciłeś Jasmine Black dla jej młodszej siostry — prycha Matteo, przewijając coś w telefonie. — Cioè, co ci się, kurwa, w ogóle działo w tej głowie?

— Jasmine to chyba najgorętsza wolna laska, jaką mógłbyś mieć, a ty wybrałeś jej młodszą siostrę? — powtarza, kiedy po raz pierwszy łaskawie się odezwał, a ja nawet nie raczyłem mu odpowiedzieć.

Jakbym już nie miał wystarczająco dużo na głowie, a on musiał tu przyjść i marudzić o tym, kogo zdecydowałem się poślubić. To nie tak, że ten ślub w ogóle mnie obchodził, ale skoro musiałem kogoś wybrać, to przynajmniej nie chciałem się zaręczyć z jakąś zadufaną w sobie suką, która będzie mi wiercić dziurę w brzuchu przez cały dzień.

Z tych dwóch Sophie wydawała się najbardziej znośna.

Co prawda wyglądała, jakby bała się absolutnie wszystkiego i cały czas była w gotowości do ucieczki, ale dla mnie była w porządku. I w jakiś popieprzony sposób była, moim zdaniem, ładniejsza od swojej starszej siostry.

— Jest teraz moją narzeczoną. Jak jeszcze raz usłyszę, że pieprzysz na jej temat głupoty, to cię sam nimi nakarmię — mruczę pod nosem, próbując skupić się na wszystkich papierach przede mną.

— O ja pierdolę, nie wiedziałem, że już tak cię na nią wzięło — śmieje się Matteo, a ja unoszę na niego wzrok, z zaciśniętą szczęką.

— Vaffanculo a chi t'è morto — warczę, krzywiąc się i wzdychając w momencie, gdy mój telefon znowu zaczyna dzwonić.

Idź się pieprz razem ze swoimi nieboszczykami.

Matteo tylko gwałtownie wciąga powietrze, jakby pierwszy raz w życiu usłyszał, co to znaczy. Jasne.

— Proszę pana, pański ojciec poprosił, żeby dziś po południu wprowadzić pannę Black do posiadłości i chce, żeby pan…—

Zanim zdążył powiedzieć cokolwiek więcej, rozłączyłem się i rzuciłem telefonem na biurko.

— Kto to był? Twoja żonka wraca do dom…—

— Zamknij ryj — mruczę, wychodząc z gabinetu i kierując się na zewnątrz, do czekającego na mnie auta.

— Proszę pana, jedziemy odebrać pannę Bl…—

— Wiem.

Kiedy w końcu tam dojeżdżamy, czekamy jeszcze kolejne dziesięć minut, zanim raczy wyjść. Opieram głowę o zagłówek, coraz bardziej wkurwiony, ile to jeszcze może trwać.

Próbuję dokończyć kilka rzeczy na telefonie, udając, że nie widzę kolejnych wiadomości od ojca, w których wypytuje, jak idzie.

Po chwili słyszę, jak otwierają się drzwi, ale nikt nie wsiada do środka. Serio zamierza stać jeszcze następne dwadzieścia minut przed, kurwa, autem?

— Zamierzasz tam tak stać cały dzień? — pytam, wciąż wpatrzony w ekran telefonu. Od ojca mam już trzydzieści dwie nieprzeczytane wiadomości.

— N… nie — odpowiada cicho. Ledwo ją słyszę.

Próbuję na nią zerknąć, ale przycisnęła się do okna tak bardzo, jak tylko się dało. Miała łagodniejszą twarz niż jej siostra i znacznie większe oczy, prawie jak szczeniak.

Odwracam wzrok z powrotem do telefonu, ale po chwili znowu na nią zerkam, sprawdzając, czy ma na palcu pierścionek zaręczynowy. Nie miała. Nieszczególnie mnie to obchodziło, ale chciałem zobaczyć, jak zareaguje, kiedy o to zapytam.

— Gdzie jest pierścionek? — pytam i widzę, jak zastyga w miejscu, z przerażeniem malującym się na twarzy.

— P… po prostu zapomniałam go założyć, jest w mojej torbie — mówi, patrząc na swoje dłonie złożone na kolanach i przygryzając wargę. Mój wzrok sam zsuwa się na jej pełne usta, a potem wraca wyżej, na jej ciało wciąż przyklejone do szyby.

Zamierza tak siedzieć całą drogę?

— Masz jakiś romans z tym oknem? — warczę, zirytowany.

Sophie szybko kręci głową i przysuwa się na normalne miejsce, ani razu nie łapiąc ze mną kontaktu wzrokowego.

Dopiero wtedy zauważam jaskrawo różowy plaster na jej lewym policzku i marszczę brwi.

Co ona zrobiła, wyjebała się twarzą o ziemię?

Reszta drogi mija w ciszy. Próbuję uspokoić ojca, ale odpowiedzenie na jego pięćdziesiąt pięć pytań jest, delikatnie mówiąc, upierdliwe.

Ledwo zdążamy wrócić, a już dzwoni Matteo. Byłem o krok od tego, żeby go olać, ale ostatecznie odbieram po drugim połączeniu.

— E adesso? — pytam zirytowanym tonem, idąc korytarzem.

No co znowu?

— Riguarda Santiago Delgado, dice di non essere soddisfatto della quantità di oro che gli è stata data e sta minacciando alcuni dei nostri uomini finché non gli diamo di più — wyrzuca z siebie Matteo, cały rozdygotany, a mnie aż kusi, żeby parsknąć śmiechem.

(Chodzi o Santiago Delgado, twierdzi, że nie jest zadowolony z ilości złota, którą dostał, i grozi niektórym z naszych ludzi, dopóki nie damy mu więcej).Ten hiszpański skurwiel był tak zdesperowany na coś, czego ledwo może dotknąć. Nic dziwnego, że jego mafia się sypie.

– Dì a quel bastardo spagnolo che l'affare era di quaranta chilogrammi e non ne otterrà di più – mówię. Za kogo on się, kurwa, miał?

(Powiedz temu hiszpańskiemu sukinsynowi, że umowa była na 40 kilo i więcej nie dostanie).

– A co z ludźmi? – odzywa się Matteo.

– Chiedi a un gruppo di andare a sparare al figlio di puttana, quindi la sua mafia è già rovinata comunque – mówię, ale przystaję, kiedy czuję, jak ktoś uderza mnie ramieniem w ramię.

Niech zbiorą ekipę i odstrzelą tego skurwysyna, jego mafia i tak już leży.

Zdezorientowany spoglądam w dół, nadal z telefonem przy uchu, i widzę Sophie, która idzie sobie nieświadomie, dopóki nagle nie zastyga, jakby ją coś olśniło.

Szybko się żegnam, rozłączam i podchodzę do niej od tyłu. Miała może z metr siedemdziesiąt w kapeluszu, jak to się mówi.

– Śledziłaś mnie? – pytam, przekrzywiając lekko głowę, patrząc na nią z góry, od tyłu.

– Ja… ja nie wiedziałam, gdzie iść, więc poszłam za tobą – mamrocze, a mnie zaczyna wkurwiać to, że nigdy nie patrzy w oczy. Albo gapi się w podłogę, albo zawiesza wzrok gdzieś w kosmosie jak jebany owad.

– Odwróć się – mówię, i po kilku sekundach wahania Sofia powoli się do mnie odwraca.

Jej usta lekko się rozchylają, gdy zauważa, jak blisko siebie stoimy, a duże brązowe oczy unoszą się na mnie; delikatny rumieniec rozlewa jej się po policzkach.

Fanculo.

– Najpierw załóż pierścionek. Potem każę kogoś, żeby cię oprowadził – mówię, zerkając na jej bandaż, przez który zaczyna już lekko przebijać krew.

Sofia kiwa głową i nagle klęka, żeby otworzyć torbę i wyciągnąć pierścionek.

Odruchowo odchrząkuję na widok tej dość krępującej pozycji, więc cofam się o parę kroków i patrzę uważnie, jak grzebie w torbie, znajduje pierścionek i delikatnie wsadza go na palec.

Zdecydowanie była inna niż kobiety, z którymi wcześniej spałem. Tamte były pewne siebie, dużo bardziej wygadane i miały dojrzalsze, wyostrzone rysy.

Sophie za to wyglądała jak zasrany szczeniak, z tymi wielkimi oczami, którymi patrzyła na mnie jak te psy z przygnębiających reklam adopcji ze schroniska.

– Twoja służąca zaraz tu będzie. Zostań tutaj, dopóki nie przyjdzie – mówię, kiedy wstaje, rzucam na nią jeszcze jedno krótkie spojrzenie i odchodzę, odbierając kolejne połączenie.

11:45 wieczorem

– Czyli chcesz mi powiedzieć, że twoja żona siedzi w domu, a ty jeszcze nigdy mnie z nią nie zapoznałeś? Jest mi naprawdę przykro, veramente – bełkocze Matteo, prawie wbijając się w ścianę w klubie.

Odchylam głowę do tyłu i dopijam resztkę drinka, próbując go ignorować. Uparcie powtarzał, że wcale nie jest pijany, dopóki przed chwilą nie wyłożył się jak długi tuż przede mną.

Zostawiłem go wtedy na podłodze. Niestety, zdołał wrócić.

– Connor, wszyscy wiemy, że jesteś zazdrosny, bo twoja żoneczka zakocha się we mnie od razu, jak tylko zobaczy tę moją piękną mordę, ale to jest chamstwo nie przedstawić najlepszego kumpla własnej żonie! – jęczy Matteo i odpływa z powrotem na podłogę, z którego to miejsca wciąż wydobywa się z niego cichy chichot.

Przewracam oczami, odkopując jego rękę od mojego buta, i opieram się wygodniej na siedzeniu, zerkając na telefon.

Dzwonię do Allison, pokojówki Sophie.

– Co ona robi?

– Śpi jak zabita, panie Conner. Po tej kolacji po prostu padła, musiała być naprawdę dobra… – rozłączam się, zanim zdąży powiedzieć coś więcej, i wzdycham, spoglądając w dół na Matteo, który dalej leży nieprzytomny.

– Och, co za pech – mówi wysoka rudowłosa kobieta, chwytając mnie za rękę i zerkając na mój pierścionek. Jej spojrzenie wędruje w górę, aż spotyka moje, a w oczach błyska psotny błysk.

– Och, nie dla mnie, dla twojej żony będzie naprawdę nieciekawie – szepcze, próbując usiąść mi okrakiem na kolanach, ale zrzucam ją z siebie; wydziera się zupełnie niepotrzebnie. Strzepuję z siebie ewentualne choróbska, które mogła na mnie przenieść, i nawet nie zaszczycam jej kolejnym spojrzeniem, tylko z powrotem się opieram.

– Nie wierzę, że ty właśnie…!

– Spierdalaj – mruczę, wlewając w siebie kolejnego drinka i spoglądając na telefon.

Nie byłem aż tak najebany, żeby łazić za innymi babami, mając narzeczoną.

– Ja pierdolę, ale ty jesteś uwiązany po całości – burczy Matteo z podłogi, unosząc rękę w nieudanej próbie zamówienia następnego drinka.

Rzucam mu mordercze spojrzenie, zastanawiając się, dlaczego ten jego dupiasty łeb w ogóle się jeszcze odzywa.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział