Rozdział 5 NIEWYPOWIEDZIANE NIEBEZPIECZEŃSTWO
Następnego ranka czuję na skórze ciepło promieni słońca, gdy się budzę i przeciągam na dużym łóżku. Już mam kończyć to rozciąganie, ale zamieram, kiedy słyszę szum prysznica. Nie wiedziałam, że on będzie tak szybko w pokoju, więc na noc założyłam tylko czarny, krótki top na ramiączkach i krótkie czarne bawełniane spodenki.
Przygryzam wargę, zastanawiając się, czy powinnam schować się pod kołdrą, dopóki nie wyjdzie, czy może szybko się przebrać.
Decyzję podejmuję w biegu, kiedy słyszę, jak zakręca wodę. Natychmiast zrywam się z łóżka i biegnę prosto do komody.
W chwili, gdy mam już złapać za szufladę, w której leży moja czarna bluza bez kaptura, drzwi łazienki otwierają się i wychodzi Conner – z mokrymi włosami, w dresowych spodniach i bez koszulki, z wyraźnie zarysowanymi mięśniami.
Po raz pierwszy widzę jego tatuaż na całej ręce, od nadgarstka po ramię, na skórze o idealnie oliwkowym odcieniu.
Stoję jak słup soli, z lekko rozchylonymi ustami i dłońmi nadal wyciągniętymi do szuflady, gapiąc się na niego jak idiotka.
Conner spogląda na mnie zdezorientowany, a ja gwałtownie chowam ręce za plecami i posyłam mu nerwowy uśmiech, który zostaje całkowicie zignorowany, gdy przechodzi obok mnie w stronę dużej garderoby.
Wzdycham, otwieram szufladę i wyciągam bluzę, kiedy znika z pola widzenia, po czym próbuję wciągnąć ją przez głowę.
Utykam w połowie, tam gdzie powinna przejść głowa, i stękam z frustracji, próbując się przez nią przecisnąć.
Czy ja mam aż tak wielką głowę?
Postanawiam iść w stronę łazienki prawie na ślepo, żeby Conner nie musiał patrzeć, jak się z tym męczę, ale zapominam, że łazienka ma drzwi i z całej siły walę w nie czołem, po czym zataczam się do tyłu.
— Ała… — jęczę, trzymając się za głowę, prawie w całości utopioną w bluzie, która nadal tkwi na mnie jak przeklęta.
— Sophie? — słyszę głęboki głos, który wymawia moje imię, i natychmiast odwracam się w jego stronę. Przez ciało przebiega mi dreszcz na sam dźwięk jego tonu.
— Tak? — odpowiadam, a potem w pokoju zapada cisza.
Nagle czuję obecność Connera tuż obok siebie i ciche westchnienie wymyka mi się z ust, gdy jego duże dłonie delikatnie ściągają bluzę w dół. Nasze twarze są zdecydowanie zbyt blisko, żebym czuła się z tym komfortowo, gdy spoglądam na niego spod rzęs.
Moje włosy pewnie wyglądają jak totalne siano po tym wszystkim.
— Dziękuję — mamroczę, spuszczając wzrok.
Może wcale nie był aż taki straszny, jak sobie wmawiałam.
— Używasz mojego szamponu? — rzuca nagle i łapie mnie za czubek głowy, przyciągając bliżej swojej twarzy, żeby powąchać moje włosy.
Policzki płoną mi jak ogień od samego kontaktu, więc od razu kładę dłonie na jego umięśnionych ramionach, próbując się od niego odepchnąć.
— Nie miałam innego, przepraszam — mruczę, patrząc w dół i bawiąc się palcami. Jakby cała ta sytuacja nie była już dość upokarzająca.
— Nie, w porządku. Korzystaj sobie tu z czego chcesz — odpowiada niskim głosem. Mam ochotę po prostu uciec, sama rozmowa z nim sprawia, że robi mi się nieswojo.
— Czemu jeszcze tego nie zmieniłaś? — pyta, zerkając na mój do połowy odklejony bandaż i delikatnie go odrywając. Jego duża dłoń lekko muska moją skórę.
— J-ja… nie miałam innego — mówię cicho, unikając jego wzroku. Mam wrażenie, że im dłużej na niego patrzę, tym bardziej się denerwuję.
— To czemu nie poprosiłaś? — dopytuje, przyglądając się głębokiemu rozcięciu. Kiedy nie odpowiadam, pochyla głowę niżej, aż nasze spojrzenia się spotykają, a kosmyk włosów spada mu na czoło.
— No? — ponagla, a ja wręcz czuję, jak jego cierpliwość się kończy. Z tej odległości nie mam dokąd uciec wzrokiem.
— T.Ty mnie przerażasz, dlatego — wyrzucam z siebie jednym tchem i zaciskam powieki, boję się, że zaraz jeszcze bardziej zbliży się do mojej twarzy.
— Nie zamierzam cię zabić, księżniczko — odpowiada, odsuwając się ode mnie, po czym zakłada przez głowę czarną bluzę z kapturem Balenciagi i kieruje się do drzwi.
Zanim Conner je otworzy, odwraca się do mnie lekko bokiem.
— Nie wychodź z tego pokoju, chyba że na jedzenie. Cokolwiek innego chcesz, pytasz mnie, capisce? — mówi, czekając na moją odpowiedź.
Kiwam głową, a drzwi się zamykają. Co ja niby mam robić cały dzień zamknięta w pokoju? I dlaczego w ogóle nie wolno mi z niego wyjść?
Po kilku minutach słyszę pukanie do drzwi i do środka wchodzi Allison z moim śniadaniem, z szerokim uśmiechem na twarzy.
— Pan Conner kazał mi to pani przekazać, proszę — mówi i podaje mi pudełko plasterków z księżniczkami. Spuszczam wzrok na pudełko, czując, jak policzki delikatnie mi różowieją.
Po co on się w ogóle tym przejmuje?
— A tu śniadanie, mam nadzieję, że lubi pani gofry — dodaje.
Posyłam jej lekki uśmiech i kiwam głową, patrząc na wielkie gofry postawione przede mną.
Kiedy Allison wychodzi, otwieram pudełko z plasterkami z księżniczkami i wyciągam ten z Tianą, ostrożnie przyklejając go na rozcięcie.
Tata i mama nigdy nie dawali mi plasterków, choć głupio to brzmiało. Jasmine zawsze dostawała najładniejsze, kolorowe plasterki, a mama naklejała je tylko jej, szepcząc, że wszystko będzie dobrze, gdy tylko się zraniła.
Ja zawsze tylko patrzyłam, jak mama i tata czytają jej bajki za każdym razem, gdy dostawała plasterek, żeby łatwiej jej było zasnąć. Zawsze była ta sama historia: zły książę zakochujący się w dobrodusznej księżniczce.
Po szybkim prysznicu i kilku godzinach siedzenia w pokoju i nierobienia absolutnie niczego, stwierdzam, że po prostu muszę wyjść do ogrodu, chociaż na te dziesięć minut.
To przecież nie tak, że ma wszędzie kamery, żeby mnie złapać, jak tylko wyjdę z pokoju. I tak był zbyt zajęty, żeby w ogóle zauważyć, że mnie nie ma.
Rozczesuję splątane włosy, wkładam białe buty i ostrożnie uchylam drzwi, sprawdzając, czy korytarz jest pusty.
Powoli wychodzę z pokoju, cicho domykając drzwi za sobą.
Dopiero po chwili dociera do mnie, jak głupi był to pomysł, kiedy uświadamiam sobie, że nie mam bladego pojęcia, dokąd właściwie idę.
Rozglądam się gorączkowo, próbując znaleźć jakiekolwiek drzwi, które wyglądałyby na wyjście na zewnątrz, i wtedy dostrzegam dwoje dużych, brązowych drzwi ze złotymi klamkami i grawerowanym symbolem włoskiej mafii.
To na pewno prowadzi na zewnątrz… prawda?
Kiedy zbliżam się do drzwi, słyszę przytłumione głosy, ale im wyraźniejsze stają się słowa, tym bardziej żołądek podchodzi mi do gardła i zamieram w miejscu.
– Proszę, nie! Pomocy! Ktoś niech mi, kurwa, pomoże, proszę, błagam! – słyszę, jak młody mężczyzna krzyczy o życie, i powoli uchylam drzwi, widząc coś, czego nigdy w życiu nie chciałam zobaczyć.
Conner stoi nad mężczyzną, który wygląda może na dwadzieścia pięć lat, z pistoletem wymierzonym prosto w jego głowę i ciemnym, przerażającym wyrazem twarzy.
Oczy zachodzą mi łzami, gdy na moment spotykam spojrzenie tego chłopaka – jego wzrok błaga, żeby go uratować. Zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, na ustach Connera pojawia się zły, drapieżny uśmieszek, wciska lufę głębiej w głowę mężczyzny i rozlega się głośny strzał; w uszach mi dzwoni, a cała krew odpływa mi z twarzy.
Nagle czyjaś szorstka dłoń chwyta mnie od tyłu za ramię. Krzyczę, gdy ktoś odwraca mnie gwałtownie, a przede mną staje nieznajomy mężczyzna. Ma kręcone blond włosy i jasnoniebieskie oczy, które spoglądają na mnie z góry.
– Co ty tu robisz, mała? Jak się tu dostałaś? – pyta, wciąż ściskając moje ramię zbyt mocno.
Próbuję mu odpowiedzieć, ale żadne słowa nie chcą przejść mi przez gardło. Nie jestem w stanie nawet mówić po tym, co właśnie zobaczyłam, wciąż sparaliżowana obrazem lodowatego spojrzenia Connera tuż przed tym, jak wpakował tamtemu kulę w głowę.
– Conner, znasz ją? – słyszę, jak blondyn mówi, zerkając za mnie, i zamieram na dźwięk jego imienia.
Czuję obecność Connera za plecami, gdy jego ramię zaciska się mocno wokół mojej talii. Odrywa mnie od blondyna i przyciąga bliżej siebie, tak że plecami niemal dotykam jego koszulki.
Najchętniej wyrwałabym się z jego rąk i uciekła jak najdalej od tego miejsca. Byłam córką szefa rosyjskiej mafii, ale nigdy wcześniej nie widziałam na własne oczy żadnej części „interesów” mojego taty.
Obraz rozpryskującej się wszędzie krwi zalewa mi głowę, a ja rozpaczliwie próbuję zachować spokój.
– Jest moją narzeczoną – mówi chłodno, a ja stoję sztywna jak deska.
– To jest twoja narzeczona?! – Blondyn aż się rozpromienia, gdy słyszy te słowa.
– Nazywam się Matteo, wygląda na to, że idealny moment na poznanie, co? – parska śmiechem, próbując chyba rozładować atmosferę, ale ja wciąż stoję sztywno, uwięziona w dłoni Connera na swojej talii.
– Twoja narzeczona nie jest zbyt rozmowna, Conner – rzuca Matteo z kpiącym uśmieszkiem, a ja spuszczam wzrok na podłogę.
Zapada krótka, ciężka cisza. Matteo chrząka i odchodzi, najwyraźniej wyczuwając napięcie, które aż wisi w powietrzu.
Kiedy odchodzi, Conner przyciąga mnie jeszcze bliżej, trzymając za biodra. Napinam się od razu, czując jego usta tuż przy swoim uchu; oczy wciąż mam wilgotne.
– Mówiłem ci, żebyś siedziała w środku, prawda? – syczy mi do ucha, jego głos brzmi groźnie, mrocznie.
– Ja… ja tylko chciałam zaczerpnąć świeżego powietrza – szepczę, nadal stojąc do niego tyłem. Zdjął bluzę z kapturem, którą miał wcześniej, i ma teraz tylko czarną koszulkę, odsłaniając tatuaże na ramionach.
– Gówno mnie to obchodzi. Następnym razem mówisz mi, zamiast się tu szwendać, capisci? – warczy, po czym woła jakąś przypadkową pokojówkę, żeby odprowadziła mnie z powrotem do pokoju.
Kiwnięciem głowy daję znać, że zrozumiałam, a on odchodzi w głąb innego korytarza, podczas gdy pokojówka prowadzi mnie z powrotem.
Tuż przed wyjściem rzucam jeszcze jedno spojrzenie na tamte drzwi i zauważam, jak służące zmywają z podłogi krew. Przeszywa mnie lodowaty dreszcz.
Byłam zaręczona z mordercą.
