Rozdział czwarty miał dość tego domu
Ojciec Cory stał znieruchomiały w progu.
Wyciągnął do nich rękę — po czym zatrzymał ją w pół ruchu; dłoń mu drżała, a wzrok uciekał na bok.
Cora poczuła, jak odpływa z niej resztka ciepła.
Jeśli nawet jej ojciec nie zamierzał ich chronić, to co to w ogóle był za dom?
Zawsze taki był — słaby, przepraszający i bezradny. Za każdym razem, gdy jej matka dostawała lanie albo była strofowana, on albo stał z boku w milczeniu, albo później klękał, błagając o wybaczenie, które niczego nie zmieniało.
Dość.
Miała dość.
Ten dom był cmentarzem nadziei.
Ojciec zbyt przerażony, by się odezwać, babka zbyt okrutna, by przestać, i matka zbyt złamana, by uciec.
Ojcu w końcu udało się wydusić żałosną prośbę.
— Mamo, proszę… jeśli dalej będziesz je bić, to kto się tobą zajmie?
Ravi wrzasnęła:
— Jeszcze nie umarłam! Sama potrafię o siebie zadbać. Chcę, żeby zniknęły — na dobre!
To było to.
W tej samej chwili Cora podjęła decyzję: zabierze matkę stąd i już nigdy nie wrócą.
Odwróciła się, żeby pomóc matce wstać — ale matka już znów była na kolanach, czołgała się w stronę Ravi i kurczowo trzymała się nóg staruszki.
— Mamo, opiekowałam się tobą przez te wszystkie lata. Proszę, nie wyrzucaj nas.
Ravi uniosła stopę, żeby ją kopnąć, ale matka trzymała się mocno, a głos jej się załamał.
— Proszę, chociaż ten jeden raz… oszczędź nas! Cora wie, że zrobiła źle. To już się nigdy nie powtórzy!
Cora spojrzała na tę scenę — matkę płaszczącą się w błocie, babkę szyderczo uśmiechniętą, ojca siedzącego w milczeniu z papierosem między palcami — i poczuła, jak coś w niej wreszcie pęka.
Nie mogła tu zostać.
Nie mówiąc ani słowa więcej, chwyciła nieotwartą walizkę i wyszła.
Wciąż miała pracę w mieście. Będzie pracować, odkładać pieniądze i któregoś dnia wróci, żeby zabrać stąd matkę.
⸻
Podczas długiej podróży autobusem z powrotem Cora nie potrafiła przestać płakać.
Telefon zawibrował.
„Cora, co się dzieje? Czemu nie odbierasz moich telefonów? U mnie wszystko w porządku. Zadzwoń, jak to zobaczysz. Kocham, Matt.”
Ścisnęła telefon tak mocno, że zbielały jej knykcie.
Serce bolało ją tak strasznie, że ledwo mogła oddychać.
Ale słowa rozstańmy się nie chciały przejść jej przez usta.
Cztery lata miłości — jak mogłaby to zakończyć jednym zdaniem?
Miłość nie jest balonem, który można przebić i udawać, że nigdy nie istniał.
Więc schowała się jak tchórz, ignorując jego telefony, pozwalając im dzwonić raz za razem, podczas gdy ona zapadała się coraz głębiej w swoje milczenie.
⸻
Przez następne kilka tygodni Cora zmuszała się, by wrócić do pracy.
Siniaki już zbladły, ale tępy ból w plecach wciąż się utrzymywał.
Mimo to potrzebowała rozproszenia.
Jej praca była marna, ale stała — zamawianie mleka, kawy i soku dla wszystkich w dziale administracyjnym, wycieranie biurek, roznoszenie dokumentów.
Kiedy ktoś miał dodatkową robotę, której nie chciał, zrzucał ją na nią.
A Cora nigdy nie odmawiała.
Zostawała po godzinach, kończyła wszystko i nigdy nie narzekała.
Była zwyczajną, skromną dziewczyną bez dyplomu Ivy League — po prostu wdzięczną, że ma posadę w międzynarodowym konglomeracie obejmującym USA, Azję i Europę.
Czas uciekał.
Niekończący się kierat przytępił ból, aż tamta noc zaczęła przypominać koszmar, z którego wreszcie się obudziła.
Każdego ranka stawiała kawę i sok na biurkach współpracowników, równo układała teczki, które skończyła poprzedniego wieczoru, i witała wszystkich uprzejmym:
— Dzień dobry.
Nikt nigdy nie odpowiadał.
Do tego też przywykła.
⸻
Nagle szef działu administracji wpadł do pokoju jak burza.
— Pilne zebranie! Pan Watson zwołał posiedzenie zarządu — wszyscy, ruszać się! Cora, ty też!
Cora mrugnęła zaskoczona, po czym pospiesznie ruszyła za nimi.
Współpracownicy wepchnęli jej w ramiona swoje dokumenty, zanim pobiegli dalej, śmiejąc się.
Zawsze tak robili — zwalali wszystko na nią, a potem maszerowali, jakby odwalili swoją część.
Cora nie protestowała.
Równoważąc stos teczek, który wyrastał jej ponad głowę, truchtała w stronę windy, mamrocząc przeprosiny, gdy wpadała na ludzi.
Gdy drzwi się otworzyły, potknęła się i ruszyła za tłumem, ściskając stertę, która niemal zasłaniała jej widok.
Byli już w połowie drogi do ogromnej sali konferencyjnej, kiedy ktoś krzyknął —
— Pan Watson idzie!
