Rozdział 103

Kara

Czerwone światła znikają w zamieci.

Klęczy w śniegu i szlocha, ramiona trzęsą jej się tak mocno, że mam wrażenie, jakby miała się rozpaść na kawałki.

Na jej ramieniu ląduje duża dłoń.

Mężczyzna — większy od Taty, z tą samą czarną czupryną co chłopcy, tylko przy skroniach przypruszoną srebre...