Rozdział 192

Cole

Mroźne powietrze przed chłodnią cięło przez kurtkę jak żyletki, ale prawie tego nie czułem. Mój wilk był zbyt skupiony na śladzie zapachu – krwi Viktora, gryzącej chemicznej woni czegoś, co go zabiło, a pod tym wszystkim najdelikatniejszy szept białego piżma Kary i zapachu pierwszego śniegu.

...