Rozdział 201

Kara

– Żadnych „ale”. – Spróbowałam się uśmiechnąć, ale wyszło mi to jakieś rozmazane, krzywe. – Masz dziesięć lat bycia moim tatą do odrobienia. Nie dasz rady tego zrobić, jeśli najpierw się nie pozbierasz.

Coś, co mogło być śmiechem, wyrwało mu się z gardła i w połowie drogi zmieniło się w kasze...