Rozdział 202

Kara

– Idę – powiedziałam, ściskając dłonie obojga rodziców po raz ostatni. Ich skóra była ciepła, prawdziwa, żywa i musiałam dosłownie zmusić się, żeby puścić. – Ale wrócę jutro. Z samego rana. Obiecuję.

– My nigdzie się nie wybieramy – zapewniła mnie Celeste, chociaż jej powieki już opadały ze...