Rozdział 59

Kara

Coś w jego wyrazie twarzy pęka. Wstaje, w dwóch krokach skraca dystans między nami. Zatrzymuje się na tyle blisko, że muszę odchylić głowę, żeby złapać jego spojrzenie.

– Dziękuję – szepcze. – Za to, że nam aż tak zaufałaś.

Zaufała im?

Zanim zdążę to w ogóle przetrawić, pochyla się. Skład...