Rozdział 59

Kara

Coś w jego spojrzeniu pęka. Wstaje, podchodzi do mnie. Zatrzymuje się tak blisko, że muszę odchylić głowę, żeby spojrzeć mu w oczy.

– Dziękuję – szepcze. – Za to, że aż tak nam zaufałaś.

Zaufałam im?

Zanim zdążę odpowiedzieć, on się pochyla. Muska ustami mój czubek głowy – delikatnie, z c...