Rozdział 60

Kara

– Ja… – gardło mi się zaciska. – Nie mogę spać.

Cisza.

Blake zrywa się tak gwałtownie, że kanapa się przesuwa.

– Czego potrzebujesz, Kruszynko?

Ciebie.

Ale nie umiem tego powiedzieć. Nie potrafię przyznać, że dziesięć lat samodzielności rozpadło się w czterdzieści osiem godzin. Że prze...