Rozdział 294 — Rodzice chrzestni

Ella

– A ja wychodzę natychmiast – dorzuca Roger, rozśmieszając nas wszystkich. – Serio – mówi. – Jestem bezużyteczny, dopóki dzieciak nie będzie na tyle duży, żeby rzucać piłką. Wtedy wkracza wujek Roger.

Uśmiecham się do niego, zadowolona, i ściskam jego dłoń, dając mu znać, jak bardzo się ciesz...